دسته: سیاست

احمدجواد عثمانی، سرپرست وزارت صحت، با اشاره به افزایش شمار مبتلایان به ویروس کرونا در افغانستان، از مردم می‌خواهد تا برای جلوگیری از گسترش این ویروس، نکات بهداشتی را رعایت کنند.

آقای عثمانی که روز دوشنبه (۱۲ عقرب)، در یک نشست خبری در کابل سخن می‌زد، گفت در چند روز گذشته، شمار مبتلایان به ویروس کرونا در افغانستان، نسبت به هفته‌های گذشته، رو به افزایش بوده است.

او افزود: «پوشیدن ماسک اجباری است. از مردم می‌خواهیم که برای جلوگیری از گسترش ویروس کرونا، نکات بهداشتی به ویژه پوشیدن ماسک را به گونه‌ی جدی رعایت کنند.»

آقای عثمانی، از تدابیر وزارت صحت برای پیش‌گیری از موج دوم ویروس کرونا، اطمینان داد و گفت در تمام شفاخانه‌های کابل و ولایت‌ها، بخش تجرید بیماران کرونایی ایجاد شده و شفاخانه‌ها از لحاظ امکانات نیز، مجهز شده اند.

به گفته‌ی او، وضعیت کرونا در کشورهای ایران و پاکستان، نگران‌کننده است و شهروندان افغانستان باید از سفرهای غیرضروی به این کشورها خودداری کنند.

گفتنی است تا اکنون، ۴۱۶۳۳ نفر در افغانستان به ویروس کرونا مبتلا شده اند که از این میان، ۱۵۴۱ نفر جان باخته اند و ۳۴۳۴۲ نفر دیگر بهبود یافته اند.

نامش سید مومن است، جوان است و آرزوهای زیادی در سر دارد. شب و روز دود چراغ می‌خورد و درس می‌خواند. سید مومن پدر ندارد و هر روز فاصله طولانی را از آخر دشت برچی تا آموزشگاه کوثر دانش می‌پیماید که آمادگی کانکور بخواند. او یکی از بازماندگان رویداد خونین انتحاری آموزشگاه کوثر دانش است که جان به سلامت برده و اکنون ذهن و روانش سخت درگیر است.
انفجار و انتحار و حملات خونین تروریستی از ۱۹ سال به این سو آرام و قرار مردم افغانستان را ربوده است. وقتی از خانه بیرون می‌روید، امکان این که دوباره سالم به خانه برگردید، مبدل به احتمالی می‌شود که زیاد محتوم نیست. جنگ چهره فجیع انسانیتی است که شرافت آفرینش را دعوا دارد، انفجار و انتحار فجیع تر از آن. ولی هدف قرار گرفتن اطفال و دانش‌آموزانی که تنها تب و تلاش زندگی شان آموختن و رسیدن به فردایی بهتر است، قشری که نه در طرح جنگ و صلح دست دارد و نه دغدغه فکری و ذهنی‌اش سیاست است، چنان نفرت انگیز و متعفن است که نشاید آن را توصیف کرد.
اما سید مومن، بازمانده انفجار خونین آموزشگاه کوثر دانش، او در شوک انفجار به سر می‌برد، کم سخن است و در اندوهی جانکاه غوطه‌ور. چیزی نمی‌گوید، به نظر آرام می‌رسد، ولی از درون پر تلاطم است. هر لحظه بغضی سنگین گلویش را می‌فشارد. دست و پایش غیر ارادی حرکت می‌کند، گویی هر آن در انتظار رخدادی هولناک به سویی پرتاب می‌شود.
در حمله تروریستی بر آموزشگاه کوثر دانش، دست کم نزدیک به ۴۰ دانش‌آموز کشته و بیش از ۷۰ تن دیگر زخمی شد. خانواده‌های زیادی به سوک نشست و گل‌های تازه رسیده‌ای پرپر شد. گل‌هایی که شاید روزگاری در آینده از بهترین کادرهای تحصیل یافته این آب و خاک می‌شدند، چنگال خونین تروریزم اگر می‌گذاشت.
خبر انفجار و انتحار در شهرها همواره هولناک است. اما در جغرافیای اشباح ترور و انفجار، این خبر مبدل به چاشنی زندگی مردم شده است. چند ساعتی ابراز تاسف و تحسر درشبکه‌های اجتماعی و چند صباحی بحث و جدال سیاسی در رسانه‌ها و ارائه آمار قربانیان از سوی حکومت، تنها صداهایی است که در پیوند به آن شنیده می‌شود، اما داغ از دست رفتن عزیزی نو شکفته، لکه اندوهی است که برای ابد در دل مادران و پدران و خواهران و برادران او نقش می‌بندد و همواره زخم ناسور روز و شب آنان است.
او دومین و خردترین عضو یک خانواده است، بردار بزرگش آموزگار است و و مادرش نیز در خانه به امور منزل می‌رسد. سید مومن با چشمانی نگران می‌گوید، روزانه نیم ساعت پیاده طی طریق می‌کند تا به آموزشگاه برسد؛ چون توان پرداخت کرایه موتر را ندارد. خانه‌اش در قلعه‌قاضی_کته بلندی است و آموزشگاه کوثر دانش در ساحه پل‌خشک برچی.
سید مومن صنف دوازدهم مکتب است. در یک آموزشگاه تدریس می‌کند و بعد از ظهر‌ها با شور و حال جوانی در صنف‌های آمادگی کانکور اشتراک می‌کند تا در دانشگاه در رشته مورد علاقه‌اش راه یابد.
با آن که هنوز در شوک انفجار به سر می‌برد، اما با اصرار زیاد حاضر شده تا چشم دید خود را از روز انفجار در آموزشگاه با خبرگزاری دید در میان بگذارد.
او می‌گوید که همه چیز در یک لحظه و با یک صدای رعب انگیز آغاز شد. سید مومن در داخل صنف بود. تازه صنف تعطیل شده بود و شاگردان با هلهله به بیرون می‌رفتند. آنان بیش از 60 تن در یک صنف درس می‌خواندند.
او روایت می‌کند: صدای بلندی شنیدم، گوش‌هایم قفل شد و همه‌جا را‌ دود و خاک گرفته بود؛ وقتی از صنف بیرون شدم صحن حویلی کورس روشن شده بود، طرف آسمان دیدم، گویی حلقه‌ای از آتش بر سرمان چنبره زده بود.
صدایی نمی‌شنیدم، همه چیز گنگ و غبار گرفته بود. منگ شده بودم، فقط اشیا و آدم‌ها را می‌دیدم که هر سو می‌دوند و داد و فریاد می‌کنند. گویی همه جهان بی صدا شده بود. دختران زخمی بی‌صدا شده بودند، پسران نیز.
اشیا به هر سو پرتاب شده بود، تکه‌های دست و پا و صورت. آخرالزمانی بود تمام و کمال. رنگ سرخ خون تازه تصویری بود گرم و زننده از وضعیت گس و مسموم پس از انفجار.
سید مومن اما از معدود کسانی است که لباس فرد انتحار کننده را به یاد دارد. او می‌گوید که فرد انتحاری لباس نظامی به تن داشت. ساعت از چهار و سی دقیقه عصر گذشته بود. تایم درسی تمام شده و دانش‌آموزان تلاش داشتند که به خانه‌های خویش بروند.
آموزشگاه کوثر دانش پنج نگهبان دارد که در سه مرحله مراجعین را بازرسی بدنی می‌کنند.
۱ نفر سر کوچه عمومی
۲نفر دم در وردی به کورس
۲ نفر داخل حویلی کورس که همه دانش‌آموزان را تلاشی می‌کنند.
به گفته سید مومن، انتحار کننده وقتی از گارد اولی گذشته و وارد کوچه آموزشگاه شده بود و می‌خواسته به دروازه ورودی نزدیک شود که نگهبان سر کوچه، دو نگهبان دروازه را صدا می‌زند: «همو نفر پلنگی پوش مشکوک است ایستادش کن تلاشی کن».

او ادامه می‌دهد: وقتی انتحار کننده را صدا می‌زند که ایستاد شو، ایستاد نمی‌شود و با شتاب به دروازه کورس نزدیک می‌شود که یکی از گاردهای پیش دروازه میفهمد و به سویش می‌دود، به محض رسیدن بغلش می‌کند و بعد انفجار رخ می‌دهد.
سید مومن می‌گوید میزان تلفات آن انفجار خیلی بیشتر از آمار و ارقامی است که نهادهای رسمی در اختیار رسانه‌ها گذاشته‌اند؛ چون او زخمیانی را دیده که امکان ندارد زنده باشند. دخترانی که از شدت درد به خود می‌پیچیدند. پسرانی که تلاش می‌کردند درد را پنهان کنند و چهره شان کج و معوج می‌شد.
سید مومن می‌گوید در این انفجار کسانی کشته شدند که دوستان نزدیکش بودند: همه ما در یک ردیف می‌نشستیم و درس‌ها را مشترکاً می‌خوانیدیم، روز انفجار همه دوستانم از جای شان بلند شدند که بروند و مرا صدا کردند که بخیز برویم، گفتم شما بروید من می‌آیم، کمی از نوت پس مانده‌ام باید خلاص‌ کنم.
سید مومن: من شاید سه دقیقه بعد از آن‌ها از صنف بیرون شدم، وقتی بلند شدم و دم دروازه صنف رسیدم انفجار رخ داد و آن لحظه بود که همه دوستان من تکه تکه شدند. شاید یادداشت برداری از تخته صنف جانم را نجات داد.
اما وقتی سید مومن از حالت گیجی بعد از انفجار بیرون می‌شود و گوش‌هایش می‌شنود، از هر طرف صدای ناله و فریاد و ضجه دختر و پسری بلند است؛ صدایی که گویی فریادی است از پس چند قرن تبعیض و ستم و نارواداری انسانی.
آنچه اما در این سناریوی خونین همانند آخر یک اثر سینمایی سورئال همچون اندوهی ابدی در ذهن و روان آدمی به گونه سخت آزار دهنده و عظیم تکان دهنده از آهسته آهسته محو می‌شود، کفش‌های برجا مانده نگهبانی است که در آغوش انتحاری جان داد.

خبرگزاری دید

روسله یاسینزی عثمانی

وزارت امور داخله وقوع درگیری در دانشگاه کابل را تایید اما تاکنون جزئیات دقیق  آن را اعلام نکرده است.

طارق آرین، سخنگوی وزارت داخله در این خصوص گفت صدای تیراندازی از دانشگاه کابل شنیده شده و پلیس در محل حضور دارد.

گواهان رویداد نیز می‌گویند این تیراندازی با یک انفجار در دروازۀ شرقی دانشگاه کابل همراه بوده ‌است.

این تیراندازی‌ها درحالی آغاز شده که یک نمایشگاۀ کتاب با حضور مقام‌های بلند پایۀ دولتی در دانشگاۀ کابل درحال گشایش بوده است.

براساس گزارش رسانه ها پیکارجویان طالب اعلام کرده اند که این کار توسط اعضای این گروه انجام نشده است.

جزییات این رویداد تا هنوز به صورت دقیق مشخص نشده است.

به گفته پلیس و شاهدان عینی مهاجمان وارد دانشگاه کابل شده اند و صدای تیراندازی شنیده می شود.

انفجار دقایقی پس از 11 پیش از چاشت امروز به وقوع پیوست و بعد از آن صدای تیراندازی به گوش رسید.

براساس اعلام منابع، انفجار زمانی اتفاق افتاد که یک نمایشگاه کتاب مشترک افغانستان-ایران با حضور چندین مقام عالی رتبه در حال برگزاری بود.

جزئیات این رویداد هنوز اعلام نشده اما دانشجویان در حال بالا رفتن از دیوارها برای فرار از دست مهاجمان مشاهده شدند.

آندره‌آ پیرلو پس از برتری یووه مقابل اسپتسیا، حضور کریستیانو رونالدو را از دلایل مهم برد تیمش برشمرد.

آندره‌آ پیرلو پس از برتری 4 بر یک یوونتوس مقابل اسپتسیا، حضور کریستیانو رونالدو در ترکیب تیمش را مثبت ارزیابی کرد.

پیرلو پس از این دیدار اظهار داشت:«یک بازی خوب را ارائه کردیم اما باید در همان نیمه اول کار اسپتزیا را یکسره می‌کردیم چون کلی موقعیت داشتیم. از موقعیت‌های‌تان که استفاده نکنید، مقابل هر حریفی خودتان را به خطر انداخته‌اید. به قصد بردن بازی آمده بودیم و رونالدو هم کمک‌مان کرد. رونالدو در حال پیشرفت است و ما هم منتظرش بودیم. هم او، هم دیبالا رو به پیشرفت هستند.»

سرمربی تازه‌کار یوونتوس در ادامه افزود:«هنوز در حال پیشرفت هستیم. امروز در حد 60 یا 70 درصد توانایی‌های‌مان قرار داریم. هنوز بازیکنانی داریم که باید برگردند. نیاز داریم تا در راه پیدا کردن بازیکنان بین خطوط و تمرکز در حمله به زمین حریف سریع‌تر باشیم. من در حال کار بر روی ساده‌‌تر کردن دستورالعمل‌های مربوط به دفاع هستم تا کمتر بدویم و بیشتر جلو برویم.»

شب گذشته تیم یوونتوس در چهارچوب رقابت‌های سری آ به مصاف اسپتزیا رفت و توانست روی درخشش رونالدو حریف را 4 – 1 شکست دهد. با این برد یوونتوس با 12 امتیاز از 6 بازی در رده سوم پس از میلان و ساسولو قرار گرفت.

طالبان در حمله روز گذشته خود به تاسیسات دولتی در کندوز تاکتیک جنگی خود را تغییر دادند.

براساس گزارش نیویورک تایمز، طالبان در حمله روز یک شنبه خود در کندوز که منجر به کشته شدن چهار نیروی امنیتی شد به احتمال زیاد از طیاره های بدون سرنشین استفاده کردند.

به گفته مقامات این اولین روش استفاده عمومی طالبان در نوزده سال می باشد.  

در این حمله چهار گارد امنیتی والی که مشغول بازی والیبال بودند کشته شدند و هشت تن دیگر زخم برداشتند.

غلام ربانی ربانی از اعضای شورای ولایتی کندوز گفت مشخص نبود این حمله انفجار بود یا حمله موشکی  یا حمله طیاره های بدون سرنشین.

حمله مشابه نیز به ساختمان ولایت کندوز صورت گرفت که در آن یک نفر کشته شد.

چنین حملاتی قبلا توسط داعش در سوریه و عراق استفاده می شد.

این حملات در حالی صورت می گیرد که مذاکرات بین الافغانی دردوحه قطر در حال برگزاری ست.

امرالله صالح معاون اول رئیس جمهور پیش از این گفته بود نیروهای امنیتی و دفاعی به سلاح های دفع تک تیراندازن و سلاح های دید در شب طالبان مجهز می شوند.

در پی آغاز گفتگوهای صلح افغانستان شماری از رهبران جهادی افغانستان به دعوت رسمی کشورهای هند و پاکستان به این کشورها سفر کرده اند و با مقامات ارشد سیاسی و نظامی آن‌ها دیدار و گفتگوهایی داشته اند.

اخیرا عبدالله عبدالله رئیس شورای مصالحه به هر دو کشور پاکستان و هند رفت؛ و درچارچوب همین سفرها، پاکستان از گلبدین حکمتیار رهبر حزب اسلامی و هند از مارشال عبدالرشید دوستم، معاون اول سابق ریاست جمهوری افغانستان و عطا محمد نور از فرماندهان ارشد جبهه شمال و متحدین سابق دهلی دعوت رسمی کرد تا پیرامون وضعیت گفتگوهای صلح میان دولت و طالبان با مقامات ارشد سیاسی و نظایم این کشورها صحبت کنند.

با اعلام خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان هم هند و هم پاکستان نگران برگشت وضعیت افغانستان به شرایط مشابه دهه نود میلادی در این کشوراند.

عمران خان، نخست وزیر پاکستان، دو روز پیش در مصاحبه با مجله اشپیگل گفت که او اخیرا با گلبدین حکمتیار و با عبدالله عبدالله، رئیس شورای عالی مصالحه ملی افغانستان دیدار کرده و به آنها گفته است که “ما در افغانستان هیچ ترجیحی نداریم، تنها منافع ما این است که دولت آینده در کابل به هند اجازه عملیات از آنجا علیه پاکستان را ندهد.”

رهبران حکومت هند هم دقیقا همین نگرانی را دارند. آنها در گفتگو با مقامات افغانستان تاکید کرده اند که با خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان نگران فعالیت های گروه‌های افراطی مانند لشکر طیبه و جیش محمد در داخل خاک افغانستان اند. این گروه‌ها در منطقه کشمیر بر ضد نیروهای نظامی هند فعالیت می‌کنند.

از زمان سقوط حاکمیت طالبان در سال ۲۰۰۱ میلادی در افغانستان، هند حدود دو میلیارد دالر در پروژه های بازسازی افغانستان برای دفاع از همین استراتژ هزینه کرده است در حالیکه اسلام آباد به دلیل اختلافات بر سر کشمیر با دهلی، هر نوع حضور و نفوذ هند در افغانستان را تهدیدی به امنیت خود تلقی می‌کند.

اشرف غنی، رئیس جمهوری افغانستان پیشتر گفته است که جنبش طالبان پاکستان با گروه طالبان افغانستان نزدیکی فکری دارد، اما برنامه سیاسی آن به افغانستان ربطی ندارد.

با وجود این اختلافات هند و پاکستان کابل همواره تاکید کرده که هند هیچ نوع فعالیت ضد پاکستان از افغانستان نداشته و “حضور هند” در افغانستان نباید بهانه‌ای برای “توجیه حمایت” از طالبان باشد.

روزنامه هندوستان تایمز هند همچنین می افزاید که این دیدارها “بخشی از ارتباط دهلی نو با طیف وسیع تری از رهبری در کابل” در میان گفتگوهای درون افغانستان است.

رسانه های هندی گزارش داده اند که عبدالله عبدالله در گفتگو با نخست وزیر نارندرا مودی ، اس جی شانکار، وزیر خارجه، وآجیت دووال، مشاور امنیت ملی هند ، نقش “حیاتی” هند را در برقراری صلح پایدار در افغانستان تأیید کرده و خواستار “حمایت مستمر هند از دولت و مردم افغانستان ” شده است.

عطامحمد نور به قول رسانه های هندی گفته است که احساس می کند که هند ، به عنوان یک کشور مهم در روند توسعه افغانستان ، توانایی تبدیل شدن به “تسهیل کننده” مذاکرات صلح را دارد.

رسانه های هند گزارش داده اند که رهبران افغانستان از هند خواسته‌اند تا در گفتگوهای صلح با طالبان کمک کند.

گلبدین حکمتیار در سخنرانی اخیر خود در اسلام آباد گفت که او خود گفتگوهای جداگانه را با طالبان در پیش خواهد گرفت. او در بازگشت از سفر به اسلام آباد نیز در یک کنفرانس خبری گفت که دولت موقت تنها “راه‌حل” بحران در افغانستان است.

نگرانی ها چیست؟

با خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان، هند و رهبران جبهه متحد سابق شمال افغانستان نگران آن هستند که پاکستان مجددا نقش بیشتری در سیاستگذاری های افغانستان خواهد یافت و برای ایجاد توازن آنها خواستار نقش بیشتر هردو کشور رقیب در تحولات افغانستان هستند.

به نوشته برخی از رسانه های هندی شماری از رهبران مخالف طالبان در افغانستان به مقامات هندی گفته‌اند در صورتیکه وضعیت این کشور به دهه نود میلادی برگردد آنها آماده اند که دوباره در برابر طالبان بجنگند.

کارشناسان می‌گویند در حالی که این اطمینان از کابل وجود دارد که خاک افغانستان در برابر هند استفاده نخواهد شد اما این پس از پایان مذاکرات بین طالبان و دولت افغانستان است که تصویر واقعی را روشنتر خواهد کرد.

زلمی خلیلزاد ، فرستاده ویژه ایالات متحده در امور صلح افغانستان ، در اوایل سال جاری ، پیشنهاد داده بود که اگر هند نگرانی‎‌هایی دارد باید مستقیماً با طالبان در مورد فعالیت های تروریستی وارد مذاکره شود.

با این حال روزنامه هندوستان تایمز نوشته است که هنوز دهلی در مورد انجام گفتگوهای مستقیم با گروه طالبان تصمیم نگرفته است.

برخی ناظران از تلاش‌های عمران خان نخست وزیر پاکستان برای ایجاد روند آلترناتیو صلح افغانستان از طریق تسهیل گفتگوهای مستقیم میان چهر‌ه‌های جهادی این کشور و طالبان سخن گفته اند.

عمران خان می‌گوید در حال حاضر هیچ کس نمی‌تواند پیش بینی کند که تحولات افغانستان به کدام سو خواهد رفت.

آقای خان مدعی شد که “چیزی که من می‌توانم بگویم کشوری که بعد از افغانستان بیشترین احتیاج را به صلح دارد، پاکستان است.”

او افزود که مناطق قبایلی ما در مجاورت مرز افغانستان در ۱۵ سال گذشته ویران شده است. نیمی از مردم این مناطق آواره داخلی شده اند و حدود ۱.۵ میلیون نفر از آنها -قربانیان درگیری بین طالبان پاکستان و ارتش هستند.

با این حال مذاکرات صلح افغانستان در دوحه از هفته ها به این سو روی مسائل فنی به بن بست رسیده است و هنوز مشخص نیست که آیا این مذاکرات به یک نتیجه ملموس و قابل پذیرش به همه طرفهای درگیر در داخل افغانستان و همچنان میان کشورهای منطقه خواهد رسید یا خیر؟

بسیاری باور دارند که کابل تا حالا نتوانسته خاطر پاکستان را از بابت حضور بزرگترین دشمن این کشور در افغانستان، جمع کند و این عملاً به معنای ادامه سیاست دوگانه پاکستان است.

بهتر از همه شاید آن پترسون، سفیر سابق آمریکا در اسلام آباد توضیح بدهد که در پیامی به واشنگتن نوشته تا زمانی‌که پاکستان از بابت هند مطمئن نشود، هرچقدر پول به این کشور پرداخته شود، دست از حمایت از گروه‌های اسلامگرای تندرو بر نمی‌دارد.

بی بی سی

امرالله صالح، معاون اول ریاست جمهوری می‌گوید نمی تواند تبلیغ «خشن و زهرآگین» علیه نیروهای دفاعی کشور را تحمل کند.

او روز دوشنبه، دوازدهم عقرب پانزدهمین فیصله خود را برای تأمین امنیت شهر کابل اعلام کرد.

صالح در یادداشت مفصلی که در فیس‌بوکش نشر کرد، این فیصله را شرح داده است.

در بخشی از یادداشت معاون اول ریاست جمهوری آمده است یکی از مسوولان یک مدرسه دینی در حومه شهر کابل که علیه نیروهای امنیتی افغانستان «تبلیغ زهرآگین» کرده بود، احضار شده است.

به قول صالح، این مبلغ از عمل «زشت و بدعت» خود ابراز پیشمانی کرده است.

صالح در ادامه نوشت «متوجه باشید!» که «تبلیغ خشن» علیه قوای دفاعی کشور تحمل نمی‌شود.

معاون اول ریاست جمهوری نیروهای امنیتی را مدافع «عزت و نوامیس» کشور خوانده است.

به گفته او، یونیفورم این نیروها «پست و جلد» نظام است و باید به آن احترام گذاشته شود.

صالح هم‌چنان از نشر و پخش تصاویر تروریستانی که در طراحی حملات مرگ‌بار متهم هستند، نیز خبر داده است.

 به گفته او، ۳۳ عکس این دسته افراد روز دوشنبه در سطح شهر نصب می‌شود. صالح از مردم خواسته است که علیه این افراد اقامه دعوا کنند.

معاون اول ریاست جمهوری از قول امنیت ملی نوشته است مردم در کابل «مواظب باشند»، اما نگران نه.

به گفته صالح، اشراف امنیت ملی بر تمام شبکه‌های ترورهای هدفمند قابل ملاحظه است و این هسته‌ها یکی پس از دیگری نابود می‌شوند.

صالح از فردی به نام نجیب حیدری به عنوان مسوول قتل‌های هدف‌مند و انفجارات در کابل یاد کرده است.

طبق اطلاعات صالح، این فرد از سوی طالبان به پاکستان فراخوانده شده است؛ زیرا او در کار خود ناکام بوده است.

صالح می‌گوید نجیب فکر کرده بود که تفاهم‌نامه دوحه به معنای این بود که او می‌تواند کابل را در آتش بسوزاند.

معاون اول ریاست جمهوری از معرفی این چهر‌ه‌ها در آینده نیز خبر داده است.

صالح دو هفته پیش مسوولیت امور امنیتی شهر کابل را بر عهده گرفت.

او پس از دو هفته اعلام کرد در یک شبانه‌روز گذشته هشت رویداد جنایی در شهر کابل رخ داده است و کار برای به صفر رساندن آن جریان دارد.

در راستای تلاش‌ها با هدف حل اختلافات بین طرفین مذاکره کننده، منابع دیپلماتیک قطر از موافقت هیئت مذاکره کننده دولت و نمایندگان طالبان برای مذاکرات با میاجی‌ گری قطر خبر می‌دهند.

منابع دیپلماتیک در دوحه اعلام کردند، طرفین مذاکرات صلح افغانستان یعنی دولت کابل و طالبان با کمک کردن قطر به عنوان میانجی، مذاکره‌کننده و ضامن تسهیل توافقات جاری درخصوص ایجاد زمینه مذاکرات موافقت کردند.

این گام در راستای تلاش‌ها برای حل اختلافات بین طرفین مذاکره و برای پیشبرد مذاکرات صلح است.

منابع دیپلماتیک اشاره کردند، طرفین یعنی دولت افغانستان و جنبش طالبان بعد از توقف در مذاکرات به میزبانی دوحه به این نتیجه رسیدند.

براساس اخبار منتشر شده، دوحه هرگز در مذاکرات افغانی مشارکت نخواهد کرد بلکه نقشش به ارائه مشورت به طرفین و نزدیک کردن دیدگاه‌های دو طرف محدود خواهد بود.

قطر به تعدادی از مسؤولان تاکید کرد، نقش آن بر میزبانی از مذاکرات افغانی خلاصه می‌شود و در این مذاکرات طرف هیچ کس نیست.

مقامات قطری نیز درباره این اخبار اظهار نظر رسمی نکرده‌اند.

سخنگوی گروه طالبان در دوحه گفت اعضای هیئت این گروه با سفیر سویس در دوحه و مقامات وزارت خارجه آن کشور در مورد روند صلح بحث و تبادل نظر کردند.
محمدنعیم وردک سخنگوی گروه طالبان در دوحه گفت اعضای این گروه شام روز گذشته با سفیر سویس در دوحه و مقامات وزارت خارجه آن کشور از طریق ویدئو کنفرانس در رابطه با مذاکرات میان‌افغانی و کمک‌های بشردوستانه گفت‌وگو کردند.

وی گفت: « در این جلسه، آن‌ها به طور مفصل در مورد مذاکرات جاری افغانستان، وضعیت فعلی افغانستان، کنفرانس آتی جنوا و کمک‌های سویس در زمینه‌های بشردوستانه و تعلیم بحث و تبادل نظر کردند».
سخنگوی طالبان در دوحه افزود این گروه زمینه را برای رساندن کمک‌های بشری فراهم خواهد کرد.
با این حال، از آغاز مذاکرات میان‌افغانی چیزی در حدود ۵۰ روز گذشته است، ولی تاکنون دو طرف روی کارشیوه مذاکرات به توافق نرسیده‌اند.

وزارت امور خارجه اعلام نمود ادامه جنگ و خشونت در افغانستان از سوی مجمع جهانی وحدت اسلامی مالیزیا غیر شرعی خوانده و محکوم شده است.
وزارت امور خارجه در اعلامیه‌ای گفت مجمع جهانی وحدت اسلامی مالیزیا در نامه‌ای به سفارت افغانستان در کوالالمپور، خواهان حل بحران افغانستان از طریق گفت‌وگو و مذاکره شده است.

وزارت خارجه از این اقدام مجمع جهانی وحدت اسلامی مالیزیا که یکی از مؤسسات معتبر اسلامی در آن کشور می‌باشد، استقبال کرده است.
در اعلامیه‌ این وزارت آمده است کاهش خشونت‌ها و آتش‌بس فوری که خواست برحق دولت و مردم افغانستان است، برای کامیابی مذاکرات جاری در دوحه و برقراری صلح و ثبات دایمی در کشور امر مهم و حیاتی است.
در چهارم عقرب، شماری از عالمان و مفتی‌های جمهوری بنگلادیش نیز در نشستی با عنوان «دعوت به‌سوی صلح در افغانستان»، جنگ جاری در افغانستان را حرام و مخالف نص شرعی اسلام خوانده بودند.
در همان روز، گروهی از عالمان دین در کابل نیز در نشستی با عنوان «نشست سراسری علما در حمایت از مذاکرات صلح»، جنگ جاری در افغانستان را حرام خوانده و اعلام کردند آماده‌اند میان دولت افغانستان و گروه طالبان میانجی‌گری کنند.
شیخ احمد الریسونی رییس اتحادیه جهانی علمای اسلام نیز اخیراً جنگ افغانستان را حرام خوانده و تاکید نموده بود که این جنگ «جهاد» نیست.

فرماندهی پولیس ولایت کابل تأیید کرد انفجار یک ماین مقناطیسی در منطقۀ «خواجه سبز پوش» شهر کابل دو زخمی برجای گذاشته است.

فردوس فرامرز، سخنگوی فرماندهی پولیس کابل به رسانه ها گفت این رویداد حوالی ساعت ۷:۳۵ دقیقۀ بامداد امروز (دوشنبه، دوازدهم عقرب) در منطقۀ خواجه سبزپوش از مربوطات حوزۀ شانزدهم امنیتی شهر کابل رخ داده است.

آقای فرامرز افزود در این انفجار یک منسوب امنیتی و یک فرد ملکی زخمی شدند.

سخنگوی پولیس کابل خاطرنشان ساخت در این رویداد یک موتر نظامی هدف انفجار ماین مقناطیسی قرار گرفته است. تاکنون فرد و یا گروهی مسوولیت این رویداد را بر عهده نگرفته است. اما مسوولان امنیتی کشور گروه طالبان را عامل جابه‌جایی ماین‌های مقناطیسی در شهرها می‌خوانند.

این در حالی است که سرپرست وزارت امور داخله به تازگی مدعی شده است طالبان در میدان جنگ شکست خورده‌اند و در ماه‌های اخیر از سر ناتوانی و شکست به جابه‌جایی ماین‌ها و مواد انفجاری روی آورده‌اند.

مجلس بزرگان افغانستان در نشست دیروز خود از دولت آمریکا خواسته تا مطابق پیمان راهبردی و امنیتی کابل-واشنگتن، پشت دولت این کشور را خالی نکند.

به گفته اعضای مجلس بزرگان، علی رغم امیدواری‌های بسیاری که در آغاز مذاکرات بین‌الافغانی به وجود آمده بود، پیکارجویان طالب اما هر روز خون‌های بیشتری می‌ریزند.

اعضای مجلس سنا از رییس جمهور غنی نیز خواستند تا با استفاده از دیپلماسی فعال، حمایت دولت آمریکا را برای استقرار صلح و ثبات دایمی برای کشور با خود داشته باشد.

به باور این افراد، دولت باید برای حمایت دوامدار از نیروهای امنیتی، آمریکا را قانع سازد و برای رسیدن به صلح یک اجماع منطقه‌ای شکل بدهد.

بزرگان افغانستان بر این باور هستند که دولت باید با پادرمیانی سازمان کشورهای اسلامی، سازمان ملل متحد و شورای امنیت این اجماع را تشکیل دهد.

در نشست امروز مجلس بزرگان همچنین به تخریب پایگاه‌های نظامی آمریکا با خروج سربازان این کشور اشاره و از دولت خواسته شد برای سپردن این پایگاه‌ها و تجهیزات آن به نیروهای افغان رایزنی کند.

کریستوفر کربس، رئیس اداره امنیت سایبری و آژانس زیرساخت وزارت امنیت داخلی  آمریکا در مصاحبه با شبکه تلویزیونی FOX News گفت، هیچ کشورخارجی قادر به تأثیرگذاری بر روند انتخابات ریاست جمهوری در ایالات متحده نیست.

وی تأکید کرد: «آمریکایی ها باید به امنیت رای خود ، شمارش آرا و نتایج آن اطمینان داشته باشند.»

به گفته کربس، آژانس امنیت سایبری و زیرساخت های IMB و سایر ساختارهای ایالات متحده طی چهار سال گذشته آموخته اند که «در مدت 27 ساعت» تهدیدات را در فضای مجازی خنثی کنند.

وی افزود این آژانس حدود 95 درصد آرای  را که قبلاً برای انتخابات 2020 به دست آمده است، زیر نظر دارد.

پیش ازاین در تاریخ 10 سپتامبر وزارت خزانه داری آمریکا از اعمال تحریم‌هایی علیه سه تبعه روس و یک شهروند اوکراینی در رابطه با پرونده دخالت در انتخابات آمریکا خبر داده بود.

در اواخر ماه آگوست نیز نمایندگان کنگره آمریکا بیانیه‌ای صادر کرد و مدعی شدند روسیه فعالانه در انتخابات ایالات متحده مداخله می‌کند.

گفتنی است در آپریل سال 2019، رابرت مولر، دادستان ویژه ایالات متحده، گزارشی درباره دخالت روسیه در انتخابات ریاست جمهوری 2016 را که با دونالد ترامپ در آن برنده شد، منتشر کرد.

در این گزارش گفته شد مسكو در روند انتخابات آمریكا دخالت كرده است، اما سوء ظن موجود در مورد ارتباط روسیه و ترامپ تأیید نشد. بعداً دادگاه فدرال در واشنگتن حکم داد که ارتباط “کارخانه ترول” با مقامات روسی نیز اثبات نشده است.

به نظر می‌رسد مواضع تازۀ رهبران ملکی و نظامی پاکستان در قبال افغانستان، نشان‌دهندۀ تغییر در سیاست خارجی اسلام‌آباد در قبال کابل است.

ظاهراً در اسلام‌آباد ارادۀ گشایش فصل آشتی و دوستی به جای فصل دشمنی و خصومت، شکل گرفته است. پاکستان به این نتیجه رسیده که روابط از هم گسیخته و پرتنش با افغانستان به ویژه روابط درهم و برهم با نیروهای بیرون دولت و سران احزاب جهادی و سیاسی را ترمیم کند.

پاکستان در جریان یک ماه پسین میزبان برخی از چهره‌های مهم سیاسی افغانستان بود. عبدالله عبدالله رییس شورای مصالحه ملی، میررحمن رحمانی، رییس مجلس نمایندگان، گلبدین حکمتیار، رهبر حزب اسلامی، آقای غوریانی سرپرست وزارت تجارت و صنعت و محمد عمر داووزی، نماینده خاص ریاست جمهوری در امور پاکستان، از جملۀ چهره‌هایی بودند که به گونۀ رسمی از اسلام‌آباد دیدار کردند.

در این میان، سفر عبدالله عبدالله به اسلام‌آباد تاریخی بود. وی پس از سال ۲۰۰۸ راهی اسلام آباد شد و با استقبال کم‌نظیر رهبر ملکی و نظامی پاکستان مواجه شد.

برخی منابع هم از سفر عمران خان صدراعظم پاکستان در آیندۀ نزدیک به افغانستان خبر داده‌اند. عمران خان به دعوت رییس جمهور غنی از کابل دیدار می‌کند. اگر این سفر اتفاق بیافتد، عمران خان، به حیث یک چهرۀ شناخته‌شدۀ ورزشی و همچنان به عنوان نخست وزیر پاکستان برای اولین بار کابل را از نزدیک خواهد دید.

طبق گزارش‌ها، در روزهای پیش رو، مشاور ارشد اقتصادی و تجارتی صدراعظم پاکستان که در عرصۀ اقتصاد و توسعه دست راست سران دولت حساب می‌شود، نیز از کابل دیدار خواهد کرد.

پیام رهبران پاکستان

رهبران ملکی و نظامی پاکستان در دیدار با نمایندگان بلندپایۀ افغانستان پیام واحد داشته‌اند:

– روابط میان دو کشور با اشتباهات بزرگی همراه بوده است. باید به فصل دشمنی بی‌معنی میان دو کشور (به ویژه با جبهۀ شمال) نقطه پایان گذاشته شود.

پاکستان بیشتر از هرکشوری از موفقیت روند صلح افغانستان سود خواهد برد. بناً ما هرچه در توان داریم برای موفقیت روند صلح انجام می‌دهیم.

دیگر اسلام‌آباد نگاه دوگانه (ملکی و نظامی) دربارۀ افغانستان ندارد. از اشتباهات گذشته درس گرفته شود.

– حجم روابط تجاری میان دو کشور به طور چشمگیری کاهش یافته و این روابط باید به حالت اول برگردد.

–  افغانستان همانطور که به هند و کشورهای دیگر محصل می‌فرستد، به اسلام‌آباد نیز دانشجو اعزام کند.

– افغانستان باید پایگاه دشمنان پاکستان به خصوص جماعت‌الحرار را در مناطق شرقی ببندد. به گفتۀ آنان، طالبان پاکستانی در مناطق سرحدی به خصوص ولایات کنر، ننگرهار و نورستان افغانستان پایگاه و مراکز نظامی دارند.

نگرانی‌های پاکستان

اوضاع کنونی در افغانستان به ضرر اسلام‌آباد است. کابل از سوی حلقۀ وابسته به هند رهبری می‌شود. نفوذ هند در نهادهای سیاسی، امنیتی و اداری افغانستان به شدت بالا رفته است. ادامۀ قدرت نیروهای وابسته به هند در کابل، برای اسلام‌آباد تحمل‌ناپذیر است.

نیروی نرم هند

در دو دهه‌یی‌که پاکستان سرگرم تربیه، آموزش و تجهیز طالبان بود، هند به‌طور چشمگیری نفوذش را در سطوح مختلف در افغانستان بالا برد. پاکستان به تربیۀ ملیشه‌های تندرو مذهبی روی آورد؛ اما هند در ۲۰ سال اخیر ۷۱ هزار دانشجوی افغان را در مقاطع دکترا، ماستری و لیسانس تربیه کرد. هم‌اکنون ۲۰ هزار دانشجوی افغان در هند درس می‌خواند. هر یک از تربیه‌شدگان نهادهای تحصیلی هند، به حافظ منافع دهلی جدید در افغانستان مبدل شده‌اند. آنان در سطوح مختلف قدرت و دولت در افغانستان نفوذ دارند. این نیروی قابل ملاحظه بشری، قدرت نرم هند در برابر پاکستان است. پاکستان به عمق نفوذ هند پی برده و ادامه وضعیت را فاجعه بار می‌داند.

از دست دادن بازار مصرفی

پاکستان بازار مصرفی‌اش را از دست داده است. بازار افغانستان به طور کامل در کنترل پاکستان بود. اما رییس‌جمهور غنی با چرخش ۱۸۰ درجه‌یی، اقتصاد وابستۀ افغانستان به پاکستان را تغییر جهت داد. اکنون ایران، چین، هند و آسیای مرکزی به ترتیب بزرگترین شرکای اقتصادی- تجاری افغانستان هستند و جای کالای پاکستانی را اجناس ایرانی، کشورهای آسیای مرکزی و چینی گرفته است. افغانستان بیشترین کالا را از ایران وارد می‌کند و بیشترین کالا را به هند صادر می‌نماید. براساس آنچه مقامات پاکستانی گفته‌اند: حجم تجارت با پاکستان به زیر ۳ میلیارد دالر کاهش یافته است. اما نهادهای اقتصادی افغانستان آمار دیگری بیرون می‌دهند. وزارت تجارت افغانستان، سطح روابط تجاری میان دو کشور را زیر دو میلیارد دالر گفته‌‌اند. این درحالی است ‌که در ۱۵ سال حکومت حامد کرزی حجم مبادلات اقتصادی میان دو کشور به بالای ۷ میلیارد دالر می‌رسید.

پاکستان به ذخایر، منابع و ظرفیت‌های بالقوۀ اقتصادی- تجارتی آسیای مرکزی چشم دوخته است. دست‌یابی به منابع، انرژی و گسترش دادودستد تجارتی با آسیای مرکزی، در موجودیت بحران امنیتی و نظامی در افغانستان ناممکن است.

تنفر عمومی

با وجود نزدیکی برخی رهبران جهادی و سیاسی به پاکستان، متن جامعۀ افغانستان به‌شدت پاکستان‌ستیز است. پاکستان‌ستیزی ابزار خوبی برای کسب حمایت مردمی و سیاسی است. برخی چهره‌ها با پاکستان‌ستیزی به شهرت و محبوبیت رسیده‌اند. پاکستان به‌عنوان دشمن قسم‌خوردۀ مردم افغاسنتان شناخته می‌شود. حتا طالبان نیز از این‌که یک نیروی وابسته به پاکستان معرفی شوند، می‌شرمند.

پاکستان از نظر جایگاه اجتماعی و سیاسی میدان را به نفع رقبای منطقه‌یی‌اش باخته است.

تهدید امنیت ملی

استفاده از گروه‌های تندرو در سیاست خارجی بخشی از راهبرد اسلام‌آباد در چهار دهۀ اخیر بود. رد پای اسلام‌آباد در پشت همه سازمان‌های افراطی مذهبی دیده می‌شد. تماس و همسویی با گروه‌های تندرو نه تنها کشورهای منطقه را نا آرام و به دردسر انداخت، بل خود پاکستان را به کانون درگیری‌های فرقه‌یی- مذهبی تبدیل کرد. اکنون، افراطیت و گروه‌های تند رو مذهبی امنیت ملی پاکستان را به مخاطره انداخته است.

به نظر می‌رسد اسلام‌آباد تصمیم گرفته که به فصل استفاده از رادیکالیزم و تندروی در سیاست خارجی، پایان دهد.

پاکستان؛ پروژۀ صلح به جای پروژۀ جنگ

پاکستان آن‌چه را از طریق جنگ در افغانستان به دست نیاورد، می‌خواهد از طریق صلح به دست آورد. پاکستان بیشترین تلاش را در راستای موفقیت روند صلح افغانستان انجام داده است؛ زیرا پروژۀ جنگ اسلام‌آباد در کابل به پروژۀ صلح تبدیل شده است. با فراگیرشدن روابط منطقه‌یی- جهانی طالبان، پاکستان با هراس از دست دادن این گروه، تحریک طالبان را به امریکا فروخت.

پاکستان بدین باور است که تداوم وضعیت فعلی در افغانستان به سود هند است. هند جنگ با پاکستان را به دور از مرزهایش در افغانستان دنبال می‌کند. این جنگ هم میزان خطرش به هند کم است و هم هزینه‌اش. پاکستان در جغرافیای دورتری سرگرم نبرد با هند است. از این رو، پاکستان تلاش دارد که پروسۀ صلح افغانستان به نتیجه برسد تا از یک‌سو از امریکا امتیاز به دست آورد و از سوی دیگر، جلو برنامه‌های پیشروانۀ هند را بگیرید.

کار روی فرمول سیاسی برای افغانستان

اکنون اسلام‌آباد در کنار ایالات متحده امریکا روی فرمول نظام سیاسی آینده افغانستان کار می‌کند. براساس این فرمول، یک نظام شبه‌امارت در کابل شکل خواهد گرفت. شبیه آنچه در همسایگی افغانستان (ایران) حاکم است. اما پاکستان قطعاً در پی ایجاد رژیم یک دست و انحصاری در کابل نیست. حتا پاکستان در پاسخ به درخواست طالبان برای حمایت از احیای امارت اسلامی مخالفت کرده است. پاکستان تلاش دارد که طالبان+ گروه‌های جهادی غیرپشتون نظام آیندۀ افغانستان را شکل دهند. برخی رهبران اتحاد شمال از جمله صلاح‌الدین ربانی رهبر جمعیت اسلامی، گلبدین حکمتیار رهبر حزب اسلامی و کریم خلیلی رهبر حزب وحدت اسلامی با میانجیگیری پاکستان در ائتلاف با طالبان در پی شکل دهی نظام آینده هستند.

دو خواست مشخص پاکستان

پاکستان دو مطالبه دارد:

– یک حکومت متمرکز یک‌دست و قومی در کابل شکل نگیرد که به دردسر تازه به اسلام‌آباد تبدیل شود. حکومت یک دست قومی می‌تواند به متحد «جنبش تحفظ پشتون‌ها» و بلوچ‌ها تبدیل شود و امنیت ملی پاکستان را بیشتر از پیش به مخاطره اندازد.

– سیاست خارجی کابل در قبال دهلی در مشوره و همسویی با اسلام‌آباد تعیین شود.

با درنظرداشت حوادث و تحولاتی‌که در پیش است، تحقق چنین خواستی دور از انتظار نیست.

نتیجه‌گیری

نگاه تازۀ اسلام‌آباد به کابل، ریشه در پیروزی این کشور در میدان افغانستان دارد.

اسلام‌آباد ۲۰ سال فشار، تهدید و انزوای بین‌المللی را تحمل کرد، سر انجام جامعۀ بین‌المللی را وادار به تمکین به مطالبات و خواست‌هایش نمود. چه مذاکرات صلح افغانستان به نتیجه برسد و چه نرسد، پیروزی اسلام‌آباد در افغانستان تسجیل شده است. 

نقش اسلام‌آباد در دو طرف منازعه برجسته شده است. طالبان نیروی نزدیک و همسو با اسلام‌آباد است. در جبهۀ سیاسی نزدیک به دولت نیز اسلام‌آباد دست بلند دارد. اسلام‌آباد با دعوت رهبران سیاسی افغانستان تلاش می‌ورزد آخر برنامه‌هایش را اجرایی سازد. 

اسلام‌آباد با تعیین صادق‌‌خان به عنوان نمایندۀ ویژۀ در امور افغانستان و گماشتن احمدخان به حیث سفیر جدید در کابل، سیاست فعال و پویای خویش را تسریع بخشیده است.

رقبای منطقه‌یی اسلام‌آباد نیز تلاش‌های‌شان را افزایش بخشیده‌اند. اما به نظر می‌رسد عنان کار از دست‌شان رفته است.

جمشید یما امیری

مسوولان محلی در ولایت ننگرهار می‌گویند مسوول مطبوعاتی و مسوول مالی گروه داعش در این ولایت در جریان یک عملیات نیروهای امنیت ملی بازداشت شده‌اند.

عطاالله خوگیانی، سخنگوی والی ننگرهار امروز (یک‌شنبه، یازدهم عقرب) به خبرگزاری نشانه می‌گوید که این دو عضو ارشد گروه داعش شام دیروز در جریان یک عملیات نیروهای امنیت ملی از مربوطات حوزۀ هشتم شهر جلال‌آباد، مرکز ولایت ننگرهار بازداشت شده‌اند.

آقای خوگیانی می‌افزاید که دو همراه دیگر این اعضای کلیدی گروه داعش نیز در این عملیات بازداشت شده‌اند.

گفتنی است که ننگرهار سال‌های پیش به عنوان یکی از مهم‌ترین مرکزهای فعالیت شاخۀ خراسان گروه داعش در شرق کشور شناخته می‌شد، اما در دو سال گذشته بیشتر جنگ‌جویان این گروه در ننگرهار به دولت افغانستان تسلیم شده‌اند.

هرچند دولت اعلام کرده است که ننگرهار از وجود داعش پاک‌سازی شده است، اما جنگ‌جویان این گروه هنوزهم در ولسوالی‌های این ولایت فعالیت دارند.

پیشینه موضع گیری جو بایدن درباره افغانستان به بیشتر از یک دهه [پیش] بر می‌گردد که گاهی با واکنش‌هایی در افغانستان مواجه شده است.
نظرسنجی‌ها، جو بایدن نامزد رقیب دونالد ترامپ رییس جمهور فعلی را همچنان پیشتاز نشان می‌دهد. اگر او رییس جمهور امریکا شود، چه نقشه‌ای برای جنگ و صلح و آینده سیاسی افغانستان خواهد داشت؟
کریس کونز سناتور دموکرات و دوست قدیمی جو بایدن گفته که جو بایدن بهتر می‌تواند به توافق صلح با طالبان بنا به مشورت جنرال‌ها و دیپلمات‌ها برسد.
آقای کونز از ترامپ نیز انتقاد می‌کند که «نگرانم که رییس جمهور ما به جنرال‌هایش، به دیپلمات‌ها و به جامعه استخباراتی گوش نمی‌دهد».
آقای بایدن برنامه کلان سیاست خارجی خود را قبلاً اعلام کرده است. رویکرد بایدن در سیاست خارجی با شعار «امریکا برمی‌گردد»، در جهت مخالف شعار ترامپ است که در چهار سال اخیر دنیا از رییس جمهور امریکا شنیده که «اول امریکا».
وبسایت جو بایدن عنوان طرح پیشنهادی او را «برای رهبری جهان دموکراسی برای روبرو شدن با چالش‌های قرن ۲۱» آورده که هدفش «بازگرداندن رهبری آبرومندانه در داخل و رهبری محترمانه در صحنه جهانی» است.
بایدن از ترامپ انتقاد می‌کند که با سیاست «دمدمی‌ مزاج و نادیده گرفتن اصول دموکراتیک» جایگاه امریکا را در دنیا در خطر قرار داده، متحدان دموکرات را نادیده گرفته و توانایی امریکا را در بسیح جهانی در برابر چالش‌ها تضعیف کرده است.
آقای بایدن بازگرداندن «رهبری اخلاقی» امریکا را در اولویت سیاست خارجی خود قرار داده که از جمله شامل رفع محدودیت‌های مهاجرتی که ترامپ برای کشورهای اسلامی وضع کرده است.
درباره افغانستان بایدن گفته که به جنگ‌های بی‌پایان در افغانستان و خاورمیانه خاتمه می‌دهد و بیشتر نیروهای امریکا را از افغانستان به خانه می‌آورد و مأموریت نیروهای امریکا را به طور دقیق بر مبارزه با القاعده و داعش متمرکز می‌کند.
بایدن معتقد است که «گیر افتادن در جنگ‎های غیرقابل پیروزی، تنها توانایی ما را برای هدایت در موضوعات دیگری که توجه ما را می‌طلبد، تخریب می‌کند و از بازسازی ابزارهای دیگر قدرت امریکا باز می‌دارد».
ویلیام برنز دیپلمات کهنه‌کار معاون وزارت خارجه در دوران اوباما که روزنامه وال استریت جورنال او را به عنوان نامزد احتمالی وزیر خارجه جو بایدن معرفی کرده است، دو ماه پیش در یک سخنرانی در بنیاد کنریج در واشنگتن گفت که «خروج بیشتر سربازان امریکایی از افغانستان با توجه به توافقنامه مذاکرات با طالبان و با هماهنگی نزدیک با دولت افغانستان می‌تواند گام مفیدی به سمت خلاص کردن خودمان از آن جنگ بی‌پایان باشد».
نشریه فارین پالیسی می‌گوید محافل دیپلماتیک در واشنگتن شکایت دارند که تیم انتخاباتی جو بایدن هر نوع تماس با مقام‌های خارجی از جمله دیپلمات‌ها را منع کرده و حاضر نیستند که حتی با دیپلمات‌های کشورهای اروپایی معلومات مشخص درباره برنامه‌های این تیم ارائه کند.
چند دیپلمات‌ اروپایی به فارین پالیسی گفتند برای کشورهای متحد امریکا که نیروهایشان را در کنار سربازان امریکایی به افغانستان و خاورمیانه اعزام کردند، مهم است بدانند که اداره بایدن چه موضعی درباره این نیروها دارد.
اظهارات جنجالی بایدن درباره افغانستان
جو بایدن در یک مناظره تلویزیونی با سایر داوطلبان نامزدی حزب دموکرات در ماه فبروری امسال گفت: «درباره افغانستان باید بگویم، من کاملاً مخالف ایده ملت‌سازی در این کشور بودم…ممکن نیست که آن کشور متحد شود، هیچ امکان ندارد که آن کشور یکپارچه شود». وی در همین خصوص اضافه کرد که اما شاید بتوان با اقداماتی از انجام حملات بیشتر از خاک افغانستان جلوگیری کرد.
او به طور ضمنی فدرالیزم را راه حل افغانستان دانسته بود، قبلاً نیز درباره فدرالی شدن عراق صحبت کرده بود. اظهارات آقای بایدن با واکنش‌هایی در افغانستان مواجه شد.
آقای بایدن همیشه خواهان فراخواندن سربازان امریکایی از افغانستان بوده است. از آقای بایدن نقل شده که به ریچارد هالبروک، نماینده ویژه وقت امریکا در افغانستان و پاکستان در سال ۲۰۱۰ با فریاد گفته که «من جان پسرم را به آنجا (افغانستان) برای حقوق زنان به خطر نمی‌اندازم». فرزند بایدن که عضو گارد ملی امریکا بوده قبلاً در عراق خدمت کرده بود.
در اظهارات جنجالی دیگری آقای بایدن در سپتمبر سال ۲۰۱۹ با اشاره به تجربیات خود درباره افغانستان گفت «وقتی که پاکستان سه ولایت افغانستان را در شرق کشور کنترول می‌کند. افغانستان را نمی‌توانیم درست کنیم. درست شدنی نیست».

آقای بایدن در سال ۲۰۱۱ زمانی که معاون بارک اوباما بود، نیز در مصاحبه با مجله امریکایی نیوز‌ویک گفت که امریکا، گروه طالبان را در افغانستان دشمن خود نمی‌داند، «طالبان دشمن ما نیست. این بسیار مهم است». جو بایدن در آن مصاحبه افزوده بود: «تا کنون هیچ جمله‌ای یا اظهار نظری از رییس جمهوری امریکا (باراک اوباما) در زمینه سیاست ما دیده نشده است که گفته باشد طالبان دشمن ماست، زیرا منافع ایالات متحده را تهدید می‌کند».
آقای بایدن در آن مصاحبه گفته بود که «اگر طالبان در موقعیتی قرار گیرند که قادر به سرنگونی حکومت کنونی افغانستان باشند، حکومتی که برای جلوگیری از آسیب رساندن افراد بد به امریکا، با ما همکاری می‌کند، آنگاه این موضوع به مسئله‌ای برای امریکا تبدیل خواهد شد».
به عقیده او «ما تلاش می کنیم دولت (افغانستان) را در موقعیتی قرار دهیم که با قدرت (با طالبان) مذاکره کند و شرایطی پیش نیاید که دولت به دست طالبان سرنگون شود».
پس از هجده ما مذاکرات فشرده، در ۲۹ فبروری ۲۰۲۰ توافقنامه تاریخی صلح میان زلمی خلیلزاد، فرستاده ویژه امریکا برای صلح افغانستان و ملابرادر، معاون سیاسی طالبان در دوحه قطر امضا شد.
آیا جو بایدن خواسته‌های خود را در توافقنامه صلح امریکا و طالبان می‌بیند؟ موضوعی است که او در کارزارهای انتخاباتی خود در باره آن اظهار نظری نکرده است.
آقای بایدن همواره از تلاش‌های صلح در افغانستان حمایت کرده است. در سپتمبر ۲۰۰۹، در اولین سال به عنوان معاون رییس جمهور در یک سخنرانی در بروکسل در جمع نمایندگان ناتو گفته بود که «مذاکره با میانه‌روهای طالبان، تاکتیکی است که ارزش دارد به کار گرفته شود».
سفرهای بایدن به افغانستان
جو بایدن زمانی که معاون رییس جمهور امریکا شد، یک هفته پیش از برگزاری مراسم تحلیف ریاست جمهوری در جنوری ۲۰۰۹، سفری به کابل داشت و در جریان این سفر به طور غیرمنتظره از ولایت‌های قندهار و هلمند نیز دیدار کرده بود.
دو سال بعد، در جنوری ۲۰۱۱ نیز برای بار دوم از کابل دیدار کرد، در حالی که با وجود افزایش نیروهای امریکایی تا ۱۳۰ هزار سرباز، جنگ در افغانستان تشدید شده و دامنه ناامنی‌ها گسترده‌تر شده بود.
بایدن در سفری به کابل به حامد کرزی رییس جمهور وقت افغانستان گفته بود که «آقای رییس‌ جمهور… پاکستان برای ایالات متحده پنجاه مرتبه مهم‌تر از افغانستان است».
استیو کول در کتابی به نام «ریاست اس» که درباره پشت پرده جنگ افغانستان است، متن گفت‌وگویی را نقل کرده که بایدن به کرزی گفت: «دوران طلایی اداره بوش رفته است. طالبان مشکل شماست و القاعده مشکل ما».
گفته می‌شد آقای بایدن با افزایش نیروهای امریکایی در افغانستان توسط باراک اوباما موافق نبوده است. بایدن بارها بر انتقال مسئولیت‌های امنیتی و خروج سربازان امریکایی از افغانستان تاکید کرده است.
سال گذشته، در یک مناظره میان نامزدان حزب دموکرات نیز آقای بایدن بار دیگر پیشنهاد کرد نیروهای امریکایی از افغانستان خارج شوند و در عوض پاکستان پایگاهی برای این سربازان در اختیار امریکا بگذارد تا واشنگتن بتواند به «جلوگیری از حملات تروریستی از افغانستان به امریکا» ادامه بدهد.

بی بی سی

مقام های محلی می‌گویند صبح امروز یکشنبه (11 عقرب)، انفجاری در مربوطات حوزۀ دهم شهر هرات رخ داده است.

در این انفجار که نوع آن هنوز مشخص نشده، یک پاسگاه پولیس در منطقۀ پایان آب هدف قرار گرفت.

محمدرفیق شیرزی سخنگوی ریاست صحت عامه هرات گفت تاکنون جسد سه پولیس و دو زخمی دیگر به شمول یک غیر نظامی به شفاخانه انتقال داده شده‌‌اند.

مقام‌های امنیتی در این باره چیزی نگفته اند.

ولایت نسبتاً ناامن هرات در غرب کشور شاهد حضور طالبان در برخی از ولایت های خود می باشد.

هیئت گفت‌وگوکننده‌ی دولت افغانستان، نزدیک به دو ماه است که بدون هیچ نتیجه‌ای در دوحه به سر می‌برد. این هیئت، نه تنها نتوانسته راه حلی برای رفع بن‌بست‌های موجود بر سر راه صلح افغانستان، طرح کند که در بسیاری از موارد دچار پنهان‌کاری و عدم برنامه‌ریزی درست برای در ‌جریان ‌قرار‌گرفتن مردم و رسانه‌های کشور شده است.

چند روز پیش، سعادت منصور نادری، فوزیه کوفی، حکیم‌الله نقیبی و متین بیک از اعضای هیئت مذاکره‌کننده‌ی دولت، به دلایل شخصی به افغانستان بازگشتند. به گفته‌ی مسوولان در وزارت دولت در امور صلح، افراد بازگشته به افغانستان، به دلایل شخصی دوحه را ترک کرده بودند.

ماجرایی که در دوحه جریان دارد، روشن نیست. این که اعضای هیئت‌ چه می‌کنند و یا چه برنامه‌ای برای حل بن‌بست‌ها دارند در هاله‌ای از ابهام قرار دارد.

در اوایل اعزام این هیئت به دوحه، بسیاری امیدوار بودند که اعضای آن، مردمی و از قشر نسبتا با سواد کشور هستند. بنا بر این مردم در سرنوشتی که در دوحه با گفت‌وگوهای صلح برای شان رقم می‌خورد، مرتبط و هماهنگ خواهد بود.

با مرور زمان، خلاف این ادعا اثبات شد؛ زیرا نه تنها هیئت رفته به دوحه، کیفیت کاری را از خود نشان نداد که حتا در امر اطلاع‌رسانی و هماهنگی با مردم افغانستان نیز، کوتاهی کرده است.

خبرنگارانی که در دوحه رفته بودند و خبرنگارانی که پروسه را از دور تعقیب می‌کنند و باید دست‌رسی کامل به منابع داشته باشند، هیچ یک از اصل ماجرا آگاهی ندارند. خبرنگاران؛ پل‌های ارتباطی مردم با هیئت، بیش‌تر از همه شکایت دارند و دور از متن گفت‌وگوها افتاده اند.

در چند هفته‌ی اخیر، سفرهای مقام‌های حکومت و کشورهای تسهیل‌کننده‌ی صلح افغانستان، بیش‌تر از نقش هیئت افغانستان برجسته شد؛ حتی گلبدین حکمتیار، نقش تاثیرگذارتری پیدا کرد. توقع می‌رفت اعضای هیئت گفت‌وگوکننده به عنوان نمایندگان مردم افغانستان، طوری نقش شان را اجرا کنند که طالبان، آنان را به عنوان یک کلیت متحد و نمونه‌ای از سراسر افغانستان که شامل همه‌ی اقشار استند، بپذیرند.

برخلاف توقع، گروه طالبان آنان را یک گروه نامنسجم می‌داند که اگر اعضایی از آن به افغانستان برگردد، آن را بی‌تاثیر در گفت‌وگوهای صلح بخوانند. این باور حتی در ذهن خود این اعضا نقش بسته است که بی‌پروا به چنین موضوعی، دوحه را ترک کرده اند.

روز گذشته، آقای سرور دانش، معاون دوم ریاست‌جمهوری در دیداری با استفانو پونته‌کورو -سفیر غیرنظامی ناتو در افغانستان-، اظهار داشت طالبان، گفت‌وگوهای صلح را به بن‌بست کشانده است.

پرسش این است که چرا حکومت افغانستان با وجود این درک، هیئت گفت‌وگوکننده را به کشور فرا نمی‌خواند؟

حرف‌هایی که مقام‌های حکومتی به زبان می‌آورند، نتایجی است که باید از اعضای هیئت افغانستان در دوحه بشنویم؛ اعضایی که چنان از متن به حاشیه رفته‌ اند که حتی اظهارنظری در مورد بن‌بست‌های موجود در دوحه و عوامل آن در اختیار شان نیست.

حال که روشن است، طالبان می‌خواهد گفت‌وگوها را در تعلیق قرار بدهد، حکومت نباید مطابق با خواست آنان، اعضای هیئت خود را در دوحه نگه دارد. بهترین راه این است که حکومت به رسم اعتراض، به جز از اعضای گروه تماس، بقیه‌ی اعضای هیئت را به کابل فرا بخواند.

هیئت نیز مسوول است تا برای در جریان قراردادن مردم، کنفراس‌های خبری را برگزار کرده و علت بروز مشکل و موانع آمده بر سر راه صلح را، بازگو کند.

حکومت افغانستان به خصوص شخص رییس‌جمهور از پارلمان افغانستان خواسته بود که بر هیئت فرستاده اش، خرده نگرفته آنان را به حال خود بگذارد، که چنین هم شد و پارلمان در این امر، برخلاف خواست مردم و مطابق به تقاضای ارگ ریاست‌جمهوری به پیش رفت.

هم‌چنان وعده‌ی رییس‌جمهور به نمایندگان، مبنی بر این که تصمیم‌ نهایی در مورد هر توافقی از نظر پارلمان افغانستان و لویه‌جرگه خواهد گذشت، وعده‌ی خامی به نظر می‌رسد.

با درنظرداشت بی‌توجهی‌ها نسبت به کار هیئت افغانستان در دوحه، نتیجه این می‌‍شود که هیئت‌ گفت‎‌وگوکننده‌ی افغانستان در دوحه، نباید بیش‌تر از این در حاشیه رفته و به انزوای خود خو کند. این هیئت یا به افغانستان برگردد و یا هم برای درجریان‌بودن مردم تلاش کند؛ زیرا هیئت گفت‌وگوکننده در این مورد مسوول است و باید در برابر مردم افغانستان پاسخ‌گو باشد.

امرالله صالح امروز شنبه(۱۰ عقرب) در صفحه فیسبوکش نوشت تمام نیروهای امنیتی به این وسیله تجهیز می‌شوند.
معاون اول ریاست جمهوری افزود دفتر شورای امنیت ملی از طریق ویدیو کنفرانس روش استفاده این وسیله را تشریح و توضیح می‌دهد.
امرالله صالح هفتم عقرب اعلام کرده بود وسیله دفع حملات تک‌ تیراندازان و سلاح «بزبزک» طالبان در اختیار تمام پاسگاه‌های نیروهای امنیتی قرار داده می شود.

به گفته صالح، در این اواخر طالبان با استفاده از سلاح «بزبزک» شماری از نیروهای امنیتی را به «خاک و خون» کشانیده‌اند.
از سوی دیگر، معاون اول ریاست جمهوری که مسئولیت امور امنیتی کابل را برعهده دارد، گفت از این پس تمرکزش را روی ساختار‌ها آغاز می‌کند.
به گفته او، در ۴۸ ساعت گذشته سه حادثه از نوع ترور، ترساندن، ارعاب و سرقت در شهر کابل رخ داده است.
معاون اول ریاست جمهوری افزود این اتفاقات باید صفر می‌شد. صالح اما می‌گوید که مردم از وضعیت کنونی راضی هستند.

یک منبع آگاه در دوحه می گوید دو طرف مذاکره کننده ممکن است میانجیگری قطر در مذاکرات بین الافغانی را به زودی اعلام کنند.

این در حالی ست که به گفته منبع دو طرف گفت و گو میانجیگری قطر در مذاکرات را پذیرفته اند.

قطر در حالی به عنوان میانجی وارد مذاکرات بین الافغانی می شود که قرار بود این مذاکرات بدون هیچ میانجی شروع و ادامه یابد.

باید گفت مذاکرات بین الافغانی دوحه پس از گذشت نزدیک به دو ماه هنوز به پیشرفت قابل ملاحظه ای در تعیین چارچوب مذاکره حکومت افغانستان با طالبان دست نیافته است.

طالبان توافق صلح خود با امریکا را مبنای پیشبرد مذاکرات عنوان کرده اند اما حکومت افغانستان شریعت و اسلام را مبنا می دانند.

پیش از این نیز اصرار طالبان بر مذهب حفنی سبب ایجاد مشکل برای مذاکرات بین الافغانی در دوحه شده بود.