دسته: سیاست

فایلی صوتی از مکالمه رئیس جمهوری آمریکا با یک مقام ارشد ایالت جورجیا منتشر شده است که در جریان آن دونالد ترامپ خواستار کشف بیش از ۱۱ هزار رای به سود خود می شود.

خبرگزاری آسوشیتدپرس به این فایل صوتی که در ابتدا روز یکشنبه از سوی روزنامه «واشنگتن پست» منتشر شد دسترسی پیدا کرده است. در این فایل صوتی صدای رئیس جمهوری کنونی ایالات متحده شنیده می شود که با تکرار ادعاهای خود مبنی بر وقوع «تقلب» در جریان رای گیری از برد رفنسپرگر، وزیر امور داخلی ایالت جورجیا می خواهد تا ۱۱ هزار و ۷۸۰ رای به نام او را «پیدا» کند.

دونالد ترامپ در جریان انتخابات روز سوم نوامبر (۱۳ آبان) با اختلاف ۱۱ هزار و ۷۷۹ رای از جو بایدن، رئیس جمهوری منتخب آمریکا در ایالت جورجیا شکست خورد. جو بایدن به دلیل کسب آرای بیشتر در این ایالت جنوبی ۱۶ رای الکترال آن را در جریان رای گیری در کالج الکترال به دست آورد.

فایل صوتی از مکالمه رئیس جمهوری کنونی آمریکا با مسئول برگزاری انتخابات در ایالت جورجیا در حالی منتشر می شود که کنگره ایالات متحده قرار است روز چهارشنبه جلسه ای برای تائید نتیجه انتخابات ریاست جمهوری تشکیل دهد. شماری از اعضای جمهوریخواه کنگره از جمله بیش از ۱۰ سناتور این حزب اعلام کرده اند که در جلسه روز چهارشنبه به نتیجه انتخابات اعتراض خواهند کرد.

از سوی دیگر انتشار فایل صوتی مکالمه دونالد ترامپ با برد رفنسپرگر ممکن است بر نتیجه انتخابات مجلس سنای این ایالت که قرار است روز سه شنبه برگزار شود تاثیر بگذارد. رای دهندگان در این ایالت قرار است تکلیف دو کرسی جورجیا در مجلس سنا را در رای گیری روز سه شنبه مشخص کنند. بنا به نظرسنجی ها رقابت تنگاتنگی بین دو سناتور فعلی این ایالت از حزب جمهوریخواه با رقبای دموکرات شان جریان دارد. در صورت پیروزی هر دو نامزد دموکرات در انتخابات روز سه شنبه کنترل مجلس سنای آمریکا از دست حزب جمهوریخواه خارج خواهد شد.

در همه دنیا،‌ تیم‌های مذاکره‌کننده در واقع دیپلماتان برجسته‌ای هستند که به نماینده‌گی از نظام سیاسی متبوع خود برای حفظ منافع شهروند، رأی‌زنی می‌کنند؛ اما تیم مذاکره‌کننده جمهوری اسلامی افغانستان، در حالی راهی قطر می‌شود که انبوهی از اختلاف‌نظرها در میان نماینده‌گان حوزه «جمهوریت» بر سر نظام سیاسی آینده و حاکمیت پساصلح، آینده ناروشنی را برای این گفت‌وگوها رقم زده است.

به صورت بسیار واضح، در میان تیم مذاکره‌کننده جمهوری اسلامی افغانستان، چند دسته‌گی سیاسی دیده می‌شود و مشخص شده است که نه در درون چتر کلانی به نام جمهوریت، اجماع سیاسی وجود دارد و نه هم در میان اعضای تیم مذاکره‌کننده صلح. این دو دسته‌گی‌ها در هفته‌های اخیر بیش از هر زمان دیگری به صورت واضح خودش را نشان داده است. شماری از اعضای تیم مذاکره‌کننده، وفادار به ارگ ریاست جمهوری، مشتاق تطبیق دستورالعمل‌های رییس جمهور، طرف‌دار بقای نظام سیاسی موجود و حاکمیت فعلی و شمار دیگری وفادار به سپیدار، مشتاق اِعمال دستورهای رییس شورای عالی مصالحه و ایجاد حکومت موقت‌اند.

به صورت واضح‌تر، اعضای نزدیک به رییس جمهور تلاش دارند تا جریان مذاکرات را زیر کنترل داشته باشند و شبیه توافق صلح با حکمتیار، با طالبان نیز توافقی صورت گیرد که در آن طالبان نه تنها وارد نظام، بلکه وارد اداره حکومتی شوند. شمار دیگری از اعضای هیأت مذاکره‌کننده اما نظر متفاوتی دارند. آن‌ها کسانی‌اند که می‌گویند طرف‌دار حفظ چارچوب کلان جمهوریت‌اند؛ اما با این تفاوت که یک سلسله تعدیلات در قانون اساسی انجام شود و حاکمیت به سمت دوره گذار برود.

با توجه به تجربه پنج سال حکومت وحدت ملی و توافق‌نامه سیاسی که میان غنی و عبدالله امضا شده است، بروز افزایش چنین اختلاف‌هایی در جریان مذاکره با طالبان دور از انتظار نیست و صاحب‌نظران زیادی از افزایش اختلاف‌نظرهایی از این دست،‌ ابراز نگرانی کرده‌اند.

در واقع دیدگاه‌های تازه‌‌ شماری از اعضای هیأت مذاکره‌کننده جمهوری اسلامی افغانستان، پرده از عمق اختلاف‌نظرها میان اعضای این تیم برداشته است. اختلاف‌نظرهایی که پیش از بازگشت هیأت مذاکره‌کننده جمهوریت،‌ کم‌تر تبارز یافته بود. عبدالحفیظ منصور می‌گوید که راهی به جز عبور به سمت حکومت موقت نیست. غلام‌فاروق مجروح، دیگر عضو هیأت گفته است که «بر اساس تصمیم فرد» مذاکره نمی‌کنیم. به احتمال قوی هدف آقای مجروح،‌ این است که رییس جمهور غنی حق اعمال دیدگاه‌های خود بر هیأت مذاکره‌کننده را ندارد. محمد ناطقی، دیگر عضو این هیأت می‌گوید که امارت برگشتنی نیست؛ اما در مورد نظام سیاسی بعدی باید بحث شود. نادر نادری می‌گوید که حفظ نظام جمهوری اسلامی افغانستان خط سرخ هیأت مذاکره‌کننده در قطر است. شماری دیگری از اعضای این هیأت علاوه بر حفظ نظام موجود، بر حفظ زعامت سیاسی موجود نیز تأکید دارند و‌ بحث شکل‌گیری حکومت موقت و هر گزینه دیگری به جز نظام سیاسی و حکومت فعلی را خواب و خیال مخالفان خود توصیف می‌کنند؛ ولی عده‌ای به صورت واضح نسخه شفابخش برای عبور از چالش‌های موجود را شکل‌گیری یک حکومت موقت و کنارزدن زعامت سیاسی موجود، عنوان می‌کنند. همه این موارد نشان می‌دهد که از حوزه جمهوریت،‌ تیم یک‌دست به قطر نرفته است.

اختلاف دیدگاه در میان گروه‌ها و جریان‌های سیاسی یک امر طبیعی است؛ اما اختلاف‌نظر در میان تیم مذاکره‌کننده‌ای که مأموریت حل نیم‌قرن چالش در افغانستان را دارد، پذیرفتنی نیست. با وصف حضور یک‌ماهه هیأت مذاکره‌کننده صلح در کابل، مشخص است که کوچک‌ترین هم‌فکری میان اعضای این تیم صورت نگرفته است.

اعضای وفادار به سپیدار دیدگاه متفاوتی نسبت به اعضای وفادار به ارگ در مورد چگونه‌گی نظام سیاسی آینده افغانستان و دور دوم گفت‌وگوهای صلح دارند. حوزه جمهوریت باید بداند که تهدید آسیب‌رسیدن به این حوزه جدی است. اعضای هیأت مذاکره‌کننده جمهوریت،‌ باید تعلق خاطر به رهبران سیاسی را کنار بگذارند. مردم افغانستان در مورد این تیم قضاوت خواهند کرد. اعضای این تیم باید درک کنند که هیچ گروهی به پیمانه آنان مورد قضاوت تاریخ قرار نخواهد گرفت. این تیم قرار است، بخشی از تاریخ سیاسی افغانستان را رقم زند. نسل‌های بعدی قرار است در کتاب‌ها و یادداشت‌های تاریخی،‌ روایت چگونه‌گی کار هیأتی را مطالعه کنند که مأموریت داشت افغانستان را پس از نیم‌قرن جدال نامیمون به ثبات و آرامش برساند. از زمانی که طالبان و ایالات متحده امریکا قرارداد صلح امضا کرده‌،‌ هیچ سرباز خارجی در افغانستان کشته نشده‌اند؛ اما در همین مدت ۷۰۰۰ شهروند افغانستان جان‌های خود را از دست دادند. هیأت مذاکره‌کننده حکومت به جای صرف انرژی در موارد غیر ضروری، باید برای تحمیل دیدگاه‌های حوزه جمهوریت بر طالبان تمرکز کنند. آنان باید بدانند که با چه گروهی مواجه هستند. آن‌ها باید درک کنند که گروه طالبان،‌ دیپلماتان آموزش‌یافته‌ای نیستند که به راحتی بتوانند،‌ حقایق عصر و زمان موجود را به آنان بقبولانند. آنان باید به حفظ ارزش‌های ۲۰ سال اخیر فکر کنند، به پاسبانی از نظام سیاسی که دست‌کم دو دهه است برای حفاظت از آن، خون ده‌هاهزار شهروند این کشور ریخته شده است. تردیدی نیست که تیم مذاکره‌کننده حکومت با اختلاف‌نظرهایی این‌چنینی هرگز توان عبور از نیم‌قرن چالش را نخواهد داشت. شماری از اعضای هیأت مذاکره‌کننده گفتند که ممکن روزی به کابل برگردیم و خبر از شکست مذاکرات بدهیم؛ اما هرگز امارت طالبانی را نخواهیم پذیرفت. واضح است که بازگشت امارت به افغانستان امکان‌پذیر نیست. قرار نیست که پس از ۲۰ سال قربانی‌شدن‌ها، ‌طالبان دیدگاه‌های سیاسی خود را بر سر شهروندان افغانستان بقبولانند. ‌قرار است که تیم مذاکره‌کننده دولت، ‌ارزش‌های ۲۰ ساله اخیر را به طالبان معرفی و آن‌ها را وادار به پذیرفتن این ارزش‌ها کند. در پهلوی آن، هدف اساسی و بنیادی تیم مذاکره‌کننده،‌ نزدیک‌ساختن دو طرف به یک‌دیگر است.  با این وصف،‌ تیمی که نتواند اختلاف دیدگاه‌های میان‌خودی را کنار بگذارد، چگونه می‌خواهد اختلاف دیدگاه‌های عمیق میان دو طرف متخاصم را حل کند. اعضای تیم مذاکره‌کننده نباید فراموش کنند که آن‌ها تصمیم‌گیرنده نیستند. آن‌ها تسهیل‌کننده‌اند. آن‌ها گفت‌وگو کننده‌اند و تصمیم نهایی در مورد هر اقدام فراقانونی باید در مشوره با مردم افغانستان صورت ‌گیرد. رییس جمهور غنی و عبدالله عبدالله نیز باید استقلالیت تیم مذاکره‌کننده را به رسمیت بشناسند. اصولاً تیم مذاکره‌کننده حکومت طی یک‌ماه اخیر باید با مراجعه به متن مردم و حضور در ولایت‌های مختلف، در پی جمع‌آوری دیدگاه‌های شهروندان و اعضای جامعه مدنی می‌بود. حضور پی‌هم در ارگ و سپیدار به تنهایی برای برون‌رفت از چالش‌های موجود، کافی نبود. اختلاف دیدگاه‌های عمیق در آن در مورد نظام سیاسی و یا حاکمیت آینده، برای تیم مذاکره‌کننده حکومت بسیار خطرناک است. این اختلاف‌نظرها می‌تواند به این منجر شود که طالبان دست بالاتری در مذاکرات صلح داشته باشند.

شکی نیست که یکی از عوامل مواجه‌شدن نظام جمهوریت با نابسامانی‌های امروز، اشتباهات رهبران حوزه جمهوریت بود. رهبران حوزه جمهوریت، پنج سال تمام تحت نام ارگ و سپیدار در پی استهلاک توان و انرژی یک‌دیگر بودند. مذاکرات صلح،‌ نباید به نمایش قدرت ارگ و سپیدار بدل شود. اعضای تیم مذاکره‌کننده باید بر اساس اراده مردم افغانستان در این مذاکرات تصمیم بگیرند.

هشت صبح

امرالله صالح، معاون نخست ریاست‌جمهوری بامداد امروز (دوشنبه،۱۵ جدی) در جلسهٔ شش و نیم صبح گفت ادعای طالبان مبنی بر ساخت و ساز و تولید مواد منفجره در داخل افغانستان دروغ مخض و مسخره است.

آقای صالح افزود: «در واکنش به اعلامیه دیروز ما طالب‌ها گفته‌اند مواد منفجره را در داخل افغانستان تولید می‌کنند، این یک دروغ محض و مسخره است.»

او می‌گوید، طالبان نشان بدهند که انستیوت تکنالوژی برای ترور و کشتار در کجای افغانستان موقعیت دارد.

معاون نخست ریاست جمهوری گفت اگر این ادعای طالبان درست باشد،« شرم باد به نیرویی که پس از بیست و پنج سال بهترین اختراعش مواد کشتار انسانهاست و هیچ چیز دیگر در چانته برای انسان و انسانیت ندارد.»

بیشتر از دو ماه می‌شود که امرالله صالح معاون نخست ریاست جمهوری جلسه‌هایی را با نام شش و نیم صبح برای برقراری امنیت کابل برگزار می‌کند و مردم را از موارد مختلف امنیتی آگاه می‌سازد.

آقای صالح در این جلسه به موارد دیگری نیز پرداخته است.

وی گفت پس از شکایت مردم از جمع شدن و اقامت درازمدت هزاران تن در کافه ها و هوتل های شهری در ناحیه پنجم دیشت نزدیک به دوهزار نفر ازین محلات جمع آوری شده و به خاطر بایومتریک و تثبیت هویت به وزارت داخله انتقال گردیدند.

وی گفت قرار است نشان انگشت هریک از آنها گرفته شود و پس از توزیع تذکره و در صورتیکه سابقه جرمی نداشته باشند رها گردند.

وی تاکید کرد روز گذشته با دبورا لاینز نماینده خاص سرمنشی سازمان ملل یعنی یوناما در کابل دیدار کرده و در پیوند به مسایل مختلف از جمله چگونگی رسیدگی و کمک به مردم فقیر در ساحات زیر کنترول طالب بحث و گفتگو نموده‌اند.

پس از نزدیک به سه‌ ماه گفت‌وگو میان هیئت دولت افغانستان و هیئت گروه طالبان در قطر، شماری از عضوهای هیئت گفت‌وگو کننده‌ی افغانستان به این نتیجه رسیده‌اند که گروه طالبان به هیچ‌وجه آماده‌ی پذیرش دست‌آوردهای دو دهه‌ی گذشته؛ مثل آزادی‌های مدنی-سیاسی شهروندان نیست.
فوزیه کوفی، عضو هیئت گفت‌وگو کننده‌ی دولت افغانستان که روز جمعه (۱۲ جدی) در نشستی زیر نام «چشم‌انداز صلح» در کابل حرف می‌زد، گفت که در گفت‌وگو با گروه طالبان در سه ماه گذشته، به این باور رسیده است که این گروه به کثرت‌گرایی، تنوع قومی، اجتماعی، سیاسی و آزادی بیان باور ندارد و این مفهوم‌ها و ارزش‌ها برایشان قابل درک نیست.
گفته‌های خانم کوفی در حالی بیان می‌شود که شمار زیادی از شهروندان از این پیش نیز به این باور رسیده بودند که گروه طالبان، گروهی نیست که دنبال صلح با شهروندان افغانستان باشد؛ بلکه گروه نظامی‌ به‌دنبال قدرت است؛ گروهی که برای رسیدن به قدرت می‌جنگد و اگر پای میز صلح هم می‌نشیند، هدفش برای رسیدن به امتیازهایی است که در میدان جنگ نمی‌تواند آن را به دست بیاورد.
گروه طالبان اگر خواهان صلح با دولت و شهروندان افغانستان باشد، در حینی که پای گفت‌وگو با هیئت دولت افغانستان نشسته است، حمله‌های تروریستی‌اش بر شهروندان را افزایش نمی‌دهد.
این گروه به بهانه‌ی صلح، دولت افغانستان را در دفاع فعال نگه‌داشته و خود به افزایش حمله‌های سازمان‌دهی شده و ترورهای هدفمندشان در شهرها و روستاهای کشور ادامه می‌دهد.
از سوی دیگر، زمانی که عضوی از هیئت گفت‌وگو کننده، به این باور رسیده است که گروه طالبان آماده‌ی پذیرش «افغانستان پس از ۲۰۰۱» نیست و به آزادی‌های انسانی ارزش نمی‌گذارد، به این معنا است که صلح با طالبان به معنای گذشتن از این ارزش‌ها است؛ زیرا طالبان از خواست‌‌های انحصارطلبانه‌شان دست برنمی‌دارند و با پوشش اسلام می‌خواهند به این هدف برسند؛ با این تفاوت که دین را نیز به سود سیاسی گروه خود تفسیر می‌کند.
همین‌گونه، عبدالحفیظ منصور، عضو دیگر هیئت گفت‌وگو کننده‌ی دولت افغانستان، گفته است: «از دید من طالبان یک حرکت دینی نیستند، فقط تظاهر به دین می‌کنند؛ شوق حکمروایی دارند؛ ولی برنامه برای حکومت‌داری ندارند.»
این برداشت آقای منصور در کنار شناختی از که گروه طالبان دارد، بیشتر در جریان سه ماه گفت‌وگو با هیئت این گروه در قطر به دست آمده است.
این نشان می‌دهد که گروه طالبان، به هر شکل ممکن می‌خواهد با روپوش دین، قدرت را در افغانستان به دست بیاورد. این‌که آقای منصور مدعی می‌شود که گروه طالبان در کنار خواستن قدرت، برنامه‌ای برای حکومت‌داری ندارد، روشن‌تر از نور خورشید است؛ زیرا در زمان حاکمیت پنج‌ساله‌ی این گروه در افغانستان، این موضوع برای بیشتر شهروندان افغانستان آشکار بود.
بزرگ‌ترین برنامه‌ی حکومت‌داری طالبان، پرورش تروریزم و پناه دادن به گروه‌های تروریستی‌ای مثل القاعده بود که درنهایت پای امریکا را به این‌جا کشاند.
آقای منصور مدعی است که طالبان نه‌تنها که تغییر نکرده، بلکه مغرورتر از گذشته شده‌اند. ناگفته نباید ماند که این غرور طالبان زاده‌ی امتیازدهی‌های یک‌سویه‌ی دولت افغانستان و امریکا است، تا این‌که دلیل درون‌گروهی و یا هر دلیل دیگری داشته باشد.
دولت افغانستان در زمان حاکمیت حامد کرزی، جای این‌که به نابودی گروه طالبان تلاش کند، آن‌ها را برادران ناراضی‌اش خواند و از سویی هم بارها مانع استفاده از سلاح سنگین در حمله بر گروه طالبان شده و مانع انجام حمله‌های هوایی بر پایگاه‌های این گروه در افغانستان شد؛ چیزی که باعث تقویت روحیه‌ی جنگی و قدرت‌خواهی گروه طالبان شد.
گروه طالبان در زمان حاکمیت کرزی، به‌ویژه در دور اول ریاست‌جمهوری‌اش، ضعیف‌تر از آن بود که بتواند یک سال دیگر را در افغانستان دوام بیاورد؛ اما دولت افغانستان و همکار استراتژیک اش –امریکا- هیچ‌کدام در تلاش نابودی گروه طالبان نشدند.
امریکا برای این تلاش زیادی به نابودی گروه طالبان نکرد؛ چون می‌خواست بهانه‌ی ماندن در افغانستان را از دست ندهد؛ چیزی که برای آن میلیاردها دالر هزینه کرده است.
دولت افغانستان اما به دلیل انفعال سیاسی و نداشتن برنامه‌های توسعه‌ای و آینده‌محور نیز، در کام راهبرد امریکا با طالبان فرو رفت؛ اما در این میان، این حقوق بشری شهروندان بود که پیوسته پامال شد؛ هم از سوی گروه طالبان و هم به گونه‌ی غیرمستقیم از سوی دولت افغانستان و امریکا.
اشتباهی را که کرزی انجام داد، در حکومت آقای غنی نیز تکرار می‌شود؛ درآمدن به حالت دفاع فعال در برابر گروهی که حتا به نوزادان و مادران در حال زاییدن شلیک می‌کند؛ تا حمله برپاسگاه‌های امنیتی، خود بدترین امتیاز جنگی است که دولت به طالبان داده است.
همین‌گونه آقای منصور گفته است که؛ گروه طالبان آن‌هایی را که در کابل زندگی می‌کنند را نوکر امریکا می‌داند؛ از دید طالبان همه‌ی آن‌ها یک‌سان مقصر هستند؛ زنان و بچه‌هایی که درس می‌خوانند، همه مجرم هستند.
زمانی که گروه طالبان دید این‌چنینی به زندگی و به حقوق بشر دارند، به‌سختی می‌توان از در منطق با این گروه پیش آمد؛ زیرا تنها منطقی که گروه طالبان می‌شناسد، جنگ و درنهایت خشونت است.
همین‌گونه محمدامین احمدی، عضو دیگر هیئت گفت‌وگو‌کننده‌ی دولت افغانستان می‌گوید که آماده نبودن دو طرف گفت‌وگو برای برقراری صلح با عدالت، از مهم‌ترین موانع توافق صلح میان دولت افغانستان و طالبان است. «نظامی که طالبان می‌خواهند، متفاوت‌تر از نظامی است که دولت روی آن توافق دارد.»
حرف آقای احمدی روشن می‌کند که طالبان صلحی که در آن عدالت تأمین شود را نمی‌خواهد. از سویی هم هرچند آقای احمدی روشن نمی‌کند که نظامی که طالبان می‌خواهد کدام است و نظامی که دولت افغانستان؛ اما این روشن است که طالبان دنبال امارت اسلامی خود هستند؛ حالا مهم نیست که زیر چه نامی؛ اما ماهیت نظامی را که طالبان می‌خواهند، نمونه‌ی آن را افغانستان از ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۰ تجربه کرده است.
با توجه به گفته‌های این سه عضو هیئت گفت‌وگو کننده‌ی دولت افغانستان و شناختی که از گروه طالبان و فلسفه‌ی ایجادی آن وجود دارد، به‌سادگی می‌تواند به این نتیجه رسید که این گروه، به هیچ رو دنبال برقراری صلح و یا نظامی نیست که در آن حقوق بشری شهروندان؛ مانند حق آزادی بیان، حق آموزش‌وپرورش –به‌ویژه زنان-، حق کار –به‌ویژه زنان- تأمین شود.
طالبان دنبال ایجاد نظامی هستند که در آن، بتوانند به‌راحتی خوی سلطه‌گری و قدرت خواهی خود را ارضا کنند و از سویی هم خطری برای نابودی نظام موردنظرشان نیز وجود نداشته؛ از این روز در نظامی که طالبان می‌خواهند و یا نظامی که طالبان در آن سهم بیشتری داشته باشند، بدون شک به نظامی با ماهیت «شهروندسانسوری» خواهیم رسید.
روی این دلیل در دور دوم گفت‌وگوها که بحث اصلی روی تقسیم قدرت است، دولت افغانستان باید روی نظامی با گروه طالبان به توافق برسد که قدرت در نظام پساصلح به سود طالبان تقسیم نشود؛ هرچند رسیدن به صلح با این گروه یک خوش‌بینی سیاسی است تا واقعیت امکان‌پذیر.

صبح کابل

روسله یاسینزی عثمانی

گروه طالبان، ادعا کرد نیروهای امریکایی، اخیرا حمله‌های هوایی را در برابر اعضای این گروه در ننگرهار، کندهار و هلمند انجام داده‌اند.

در اعلامیه‌ای که روز دوشنبه (۱۵ جدی)، از سوی گروه طالبان منتشر شده، آمده است این حمله‌ها، به معنی سرپیچی از توافق‌نامه‌ی قطر است و در صورت ادامه‌ی آن، این گروه نیز مجبور به واکنش جدی خواهد شد.

در اعلامیه آمده است: «از چند روز به این طرف، نیروهای امریکایی، طالبان را در ننگرهار و هلمند مورد حمله‌های پی‌هم هوایی قرار داده‌اند، از سویی هم، سربازان دولتی در ولسوالی ارغنداب ولایت کندهار عملیاتی را آغاز کرده‌اند که نیروهای امریکایی نیز از آن‌ها حمایت هوایی می‌کنند.»

گروه طالبان، هشدار داده است اگر این حمله‌ها متوقف نشود، اعضای این گروه نیز مجبور به عکس‌العمل جدی خواهند شد که در آن صورت، مسئولیت آن به عهده‌ی ایالات متحده‌ی امریکا خواهد بود.

بر اساس توافق‌نامه‌ی امریکا – طالبان که در ماه فبروری سال گذشته در دوحه امضا شد، نیروهای امریکایی باید تا ماه می سال جاری میلادی به گونه‌ی کامل از افغانستان خارج شوند. هم‌چنان طالبان در این توافق‌نامه، تعهد کرده‌اند به نظامیان امریکایی و بین‌المللی حمله نمی‌کنند.

مایک پومپیو، وزیر خارجه‌ی امریکا نیز، شنبه شب (۱۳ جدی)، در برگه‌ی تویترش نوشت از یک سال به این سو، هیچ نظامی امریکایی در افغانستان کشته نشده و این یک دست‌آورد بزرگ است.

با این حال، در تازه‌ترین مورد، وزارت دفاع روز دوشنبه (۱۵ جدی)، اعلام کرده است در عملیات پیش‌گیرانه‌ی نیروهای ارتش در ولسوالی‌های ژیری و ارغنداب ولایت کندهار، ۳۸ عضو گروه طالبان کشته شده‌اند.

رییس جمهور اشرف غنی در دیدار با اعضای هیئت گفت‌وگو کننده دولت افغانستان که قرار است تا دو روز دیگر در دور دوم مذاکرات با گروه طالبان اشتراک کنند، گفته است که از این هیئت با قاطعیت حمایت می‌کند.
به گزارش خبرگزاری دید، رییس جمهور اشرف غنی شامگاه روز یکشنبه(۱۴جدی) با اعضای تیم مذاکره کننده دولت دیدار کرد.

رییس جمهور غنی از دیدارهای هیئت مذاکره کنندۀ صلح با اقشار مختلف مردم و جمع‌بندی دیدگاه‌های آنان به خاطر استفاده در دور دوم مذاکرات صلح، ابراز امتنان نمود و افزود که دیدگاه‌ها و نظریات اقشار مختلف مردم افغانستان، مشوره‌های لویه جرگه مشورتی صلح و قانون اساسی، حدود صلاحیت‌ها و آجندای شما را تعیین می‌کند.
رییس جمهور کشور خطاب به هیئت مذاکره کننده، گفت که دولت و مردم افغانستان از شما حمایت می‌نمایند و توقع دارند که در روشنایی قانون اساسی و دیدگاه‌های مردم افغانستان به مذاکره بپردازید، تا این مذاکرات به موفقیت بینجامد.

آقای غنی ضمن اینکه از تجارب موفق بین‌المللی در مذاکرات صلح یادآوری نمود، از حمایت کامل دولت به هیئت مذاکره کنندۀ صلح اطمینان داد و برای شان در دور جدید مذاکرات صلح، آرزوی موفقیت کرد.
قرار است دور دوم مذاکرات صلح میان هیئت دولت افغانستان و گروه طالبان به تاریج ۱۶ ماه جدی در دوحه آغاز شود.

 اداره مستقل ارگان‌های محلی اعلام کرد محمد هاشم رییس فرزند محمد عظیم، بر اساس پیشنهاد اداره مستقل ارگان‌های محلی و منظوری ریاست جمهوری، به عنوان والی جدید ولایت جوزجان گماشته شده است.
پیش از او و از تابستان سال ۱۳۹۴ تاکنون، لطف‌الله عزیزی از سوی رییس جمهور به عنوان والی جوزجان ایفای وظیفه می‌کرد.
جوزجان يکى ازولايات مهم در زون شمال افغانستان است که مرز مشترک با ترکمنستان و ازبیکستان دارد.

دور جدید مذاکرات میان‌افغانی قرار است به زودی در دوحه پایتخت قطر از سر گرفته شود. رییس جمهور غنی در دیدار با رییس و اعضای هیئت مذاکره‌کننده صلح از حمایت کامل دولت اطمینان داد.

هیات مذاکراه کننده صلح جمهوری اسلامی افغانستان پس از دیدار با رییس جمهور غنی قرار است امروز دوشنبه(۱۵ جدی) عازم دوحه شود.
در اعلامیه‌ای که عصر روز گذشته از سوی ریاست جمهوری کشور به نشر رسید، آمده است: «محمد اشرف غنی رییس جمهوری اسلامی افغانستان با رییس و اعضای هیئت مذاکره کنندۀ جمهوری اسلامی افغانستان که قرار است به زودی جهت اشتراک در دور دوم مذاکرات صلح عازم دوحه پایتخت قطر شوند، دیدار کرد».
رییس جمهور غنی با یادآوری از تجارب موفق بین‌المللی در مذاکرات صلح، از حمایت کامل دولت به هیئت مذاکره کنندۀ صلح اطمینان داد.
غلام فاروق مجروح یکی از اعضای تیم‌ مذاکره کننده در باره دور دوم مذاکرات گفته است: «گفت‌وگوها پیچیده و زمان‌گیر خواهد بود. اما ما امیدواریم هر چه زودتر به نتیجه برسیم، چون مردم از این جنگ خونین خسته شده‌اند».
برقراری آتش‌بس در کشور از اولویت‌های تیم مذاکره کننده صلح دولت در دور جدید می‌باشد.
دور دوم گفت‌وگوها در حالی از سر گرفته خواهد شد که افغانستان شاهد افزایش خشونت‌ها و ترورهای هدفمند خبرنگاران، فعالان جامعه مدنی و مقامات دولتی بوده است.

جو بایدن، چهارمین رییس‌ جمهوری امریکا است که هنگام رسیدن به کاخ ریاست جمهوری، شاهد جنگ نیروهای نظامی این کشور در افغانستان است. از این‌رو، بایدن نیاز دارد، روی یک راهبرد موفق‌ نظامی کار کند تا مطابق به آن بتواند به جنگ افغانستان نقطه‌ی پایان بگذارد؛ زیرا پالیسی‌های گذشته در رابطه به پایان دادن جنگ افغانستان، موفقیت چندانی نداشتند.
جو بایدن، نخستین روز کاری خود را در اتاق «دایره‌ای » کاخ سفید روز ۲۵ جنوری آغاز خواهد کرد. این در حالی است که هنوز ۲۵۰۰ نظامی امریکا در افغانستان حضور دارند. این پایین‌ترین آمار از حضور نظامیان امریکایی از آغاز جنگ بیست‌ساله تا کنون است. اگر جو بایدن طبق وعده‌های داده شده در کارزارهای انتخاباتی عمل کند و تصمیم کاهش نیروها را داشته باشد،‌ تمام نظامیان این کشور را از افغانستان بیرون خواهد کرد.
امریکا و طالبان در ماه فبروری در دوحه‌ی قطر توافق کردند که روند خروج نیروهای امریکایی تا اول ماه می‌ میلادی نهایی شود، برنامه‌ای که دولت امریکا متعهد به انجام آن شد.
بیشتر باورها بر این است که خروج نظامیان امریکایی از افغانستان بهتر است؛ زیرا امریکا سال‌ها یک راهبرد ناموفق جنگی را در افغانستان دنبال کرده است و بیست سال نبرد امریکا در افغانستان نتوانسته منجر به از بین‌ بردن پناهگاه‌های امن گروه‌های تروریستی – القاعده و طالبان – در این کشور شود. در ضمن؛ در سایه‌ این گروه‌های تروریستی، گروه‌های کوچک دیگر نیز فعالیت خود را آغاز کرده‌اند.
چنان‌چه جو بایدن در زمان معاونت ریاست جمهوری (دوره‌ی ریاست جمهوری اوباما) با افزایش ۳۰ هزار نظامی برای مبارزه با تروریزم، به‌ویژه طالبان در افغانستان مخالفت کرده بود، اما مشورت پالیسی سازان امریکایی اکنون به رییس جمهور امریکا، حفظ نیروها نظامی در جنوب آسیا-افغانستان- است.
جنرال «جا آلن» تخمین‌هایی زده است که برنامه حفظ نظامیان در جنوب آسیا برای چند سال، حدود ۱۰ – ۲۰ میلیارد دالر هزینه برمی‌دارد. در حالی که «پادمیرال جمیزاستیف‌رایدز» یک نظامی ارشد این کشور گفته است که کاهش نیروهای امریکایی در افغانستان، انگیزه‌ی طالبان را برای سرکشی و طغیان دو برابر می‌سازد.
نگاه ایده‌آل برای خروج نیروهای امریکایی از افغانستان، برقراری صلح است و خروج نظامیان را برای ایجاد یک راه ‌حل سیاسی صلح‌آمیز درست می‌داند؛ زیرا خروج نظامیان منجر می‌شود تا بازیگران منطقه‌ای و جهانی بالای طالبان فشار وارد کنند که به صلح بپیوندند.
اما چشم‌انداز امریکا در رابطه به روند صلح با طالبان چندان روشن نیست، گروه طالبان در ۲۰ سال گذشته راهبرد آشتی‌پذیری و غیرنظامی شدن را در ذهن خود نداشتند. عملکرد طالبان به‌عنوان یک گروه‌ تروریستی در جهان شناخته‌شده است. نیروهای آنان زودتر از امریکا در مناطق مختلف افغانستان گسترش یافتند، در صورت خروج نیروهای امریکایی این روند هم‌چنان ادامه خواهد داشت. هرچند نیروهای امریکایی در (۲۰۰۱) طالبان را سرنگون کردند و این گروه از هم پاشید؛ اما آن‌ها توانستند دوباره خود را بازسازی کنند.
بنابراین، اگر امریکا ۲۰ سال دیگر، هم‌چنان به حملات ویژه‌ی مبارزه با تروریزم و بمباران ادامه دهد، بازهم چالش‌ها رفع‌شدنی نیست.
شمار زیادی از منتقدان امریکایی باور دارند که حضور نیروهای امریکایی در افغانستان نمی‌تواند به چالش‌های داخلی در این کشور پایان دهند و شواهد برای رسیدن به صلح با گروه با طالبان نیز خیلی ملموس نیست.
آیا حضور نیروهای امریکایی در افغانستان روی گفت‌وگوهای داخلی تأثیر خواهد گذاشت؟ چه دلیلی وجود دارد که این حضور بتواند در موفقیت روند صلح افغانستان کمک کند؟
چالش‌های قومی و … در افغانستان نزد پالیسی‌سازان امریکایی چیست؟ چه قدر زمان می‌برد تا نیروهای امریکایی با درنظرداشت بازیگران منطقه‌ای بتوانند موفقیت در صلح را تضمین کنند؟
موفقیت صلح میان دولت افغانستان و طالبان آسان نیست و نیاز به زمان طولانی دارد. به اساس توافق امریکا و طالبان روند مذاکرات باید در ماه مارچ سال گذشته آغاز می‌شد؛ اما به بنا به دلایلی این روند هفت ماه با تأخیر آغاز شد.
برای مدت طولانی دولت افغانستان و طالبان روی تبادل زندانی‌ها چانه‌زنی کردند، در ماه دسامبر هیئت مذاکره‌کننده‌ی طالبان و دولت افغانستان، روی چارچوب پیشبرد مذاکرات توافق کردند، اما اجرایی کردن آجندا‌ ماه‌ها زمان می‌برد تا چالش‌ها از مسیر روند گفت‌وگوهای صلح برداشته شوند.
آیا جو بایدن هم‌چنان روی تقسیم‌اوقات خروج نیروها تأکید خواهد کرد یا حفظ نیروها را به اساس یک چشم‌انداز تأیید می‌کند؛ اگر چنین باشد، جو بایدن، باید افزایش نیروهای بیشتر، تلفات بیشتر و هدر دادن هزینه هنگفت را در نظر داشته باشد.
مخالفان راهبرد خروج از افغانستان نگرانی دارند که با خروج کامل نظامیان امریکایی احتمال دوباره جنگ‌های داخلی در افغانستان به وجود می‌آید، زیرا تاریخ شاهد چنین روندی بوده است.
جو بایدن یک فرصت طلایی برای پایان دادن به جنگ افغانستان دارد؛ اداره‌ی جدید بایدن نیاز دارد تا یک راهبرد جدید را تدوین کند زیرا خروج از افغانستان در کنار هزینه‌ی هنگفت، متضمن رسیدن به یک صلح پایدار در افغانستان نیز باید باشد.
در کشوری که سرمایه‌های هنگفت مالی و انسانی هزینه شده، نیاز است تا از هدر رفتن این‌همه جلوگیری صورت گیرد و برقراری صلح تنها راه‌حل این معضل است.

منبع: تاون هال

برگردان: ابوبکر صدیق

سرور دانش معاون دوم رئیس جمهور امروز با محمد کریم خلیلی و محمد محقق از رهبران سرشناس جهادی و  دو شاخه جداگانه حزب وحدت اسلامی دیدار و گفت و گو کرد.

این دیدار که در آن برخی دیگر از چهره های سیاسی نیز حضور داشت در یک مکان انجام شد.

محمد سالم حسنی، مشاور رئیس جمهور و از علمای دینی، با اشاره به این نشست در فیس بوک خود نوشت:«ثمر بخشی این نشست در گروه تحقق چند امر مهم است.»

به باور آقای حسنی نیت خیرخواهانه و دوراندیشانه جمعی که در این امر پیش‌گام شدند و قدم‌های نخست را با وجود موانع متعدد برداشتند، به خوبی درک شود و این خواست مبتنی بر واقعیت‌های موجود، در دیگر جمع‌ها نیز گسترش یابد.

مسئولیت پذیری در برابر منافع کلان کشور، مردم و میراث گرانسنگ رهبر شهید استاد مزاری(ره) در همه طرف‌ها، بر منافع جریانی، منطقه‌ای و خانوادگی چیره شود.

نکته سوم اینکه در کنار تداوم نشست‌های هدفمند بزرگان، همکاری و همیاری در سطوح میانی و حلقات توده‌ای نیز به وجود بیاید.

چنانچه، تلاش‌های انسجام‌گرایانه غلط تفسیر شود، منافع کوچک جریانی در راستای منافع جمعی قربانی نشود و این نشست‌ها در سطوح مختلف و به صورت هدفمند استمرار نیابد، این نشست نیز، دنباله سریال‌های ناتمام گذشته خواهد بود و امیدی بدان نمی‌توان بست.

این در حالی ست که هیات مذاکره کننده حکومت برای صلح قرار است فردا عازم دوحه شده دور دوم مذاکرات بین الافغانی را آغاز کند.

مسئولان امنیتی در ولایت کاپیسا تأیید می‌کنند در انفجار ماین در شهر محمودراقی، مرکز این ولایت، پنج غیرنظامی کشته شده‌اند.

عبدالشایق شورش کوهستانی، سخن‌گوی فرماندهی پولیس کاپیسا گفت این رویداد حوالی ساعت ۲:۰۰ پس از چاشت امروز (یک‌شنبه، ۱۴ جدی) در روستای «صیاد» شهر محمودراقی رخ داده است.

آقای کوهستانی افزود نُه غیرنظامی دیگر نیز در این رویداد زخمی شده‌اند. او تأکید کرد زخمیان هم‌اکنون برای درمان به شفاخانه منتقل شده‌اند.

از سویی هم، او گفت این رویداد ناشی از انفجار یک حلقه ماین مقناطیسی بوده که موتر حامل میرویس کریمی، رییس شورای علمای کاپیسا را هدف قرار گرفته است.

به گفته‌ی سخن‌گوی فرماندهی پولیس کاپیسا، در این رویداد خود آقای کریمی نیز زخمی شده‌ است. او افزود او به‌صورت سطحی زخمی شده و وضعیت صحی‌اش نیز خوب است.

هنوز مسئولیت این رویداد را شخص و یا گروهی به عهده نگرفته است. اما در بیشتر نقاط ولایت کاپیسا در شمال کابل، جنگ‌جویان گروه طالبان حضور و فعالیت گسترده دارند.

وزارت دولت در امور صلح اعلام کرد اعضای هیأت مذاکراتی دولت افغانستان به منظور آغاز دومین دور مذاکرات صلح فردا (دوشنبه، پانزدهم جدی) عازم دوحه می‌شوند.

ناجیه انوری، سخنگوی وزارت دولت در امور صلح امروز (یک‌شنبه، چهاردهم جدی) در یک نوار تصویری گفت اعضای این هیأت در ۲۰ روز گذشته مشوره‌های گستردۀ شهروندان و سیاسیون را دریافت کرده‌اند.

خانم انوری افزود اعضای هیأت مذاکره‌کنندۀ صلح دولت آخرین هدایت‌های رهبری دولت و شورای عالی مصالحۀ ملی را دریافت کرده و فردا عازم دوحه، پایتخت قطر خواهند شد.

او خاطرنشان ساخت هیأت دولت در وقت تعیین شده آمادۀ آغاز دومین دور مذاکرات صلح با طالبان خواهد بود.

گفتنی است نخستین دور گفت‌وگوهای صلح میان هیأت‌های مذاکراتی دولت افغانستان و گروه طالبان حدود بیست روز پیش در قطر به پایان رسید. قرار است دومین دور این مذاکرات تا دو روز دیگر (شانزدهم جدی) در شهر دوحه آغاز شود. در این دور قرار است آجندای گفت‌وگوهای صلح میان دو جانب نهایی شود.

دواخان مینه‌پال، معاون سخن‌گوی ریاست‌جمهوری، در واکنش به اظهارات اخیر وزیر خارجه‌ی امریکا، گفت تلفات نیروهای خارجی به این دلیل صفر شده که در حال حاضر، طالبان علیه مردم و حکومت افغانستان می‌جنگند.

آقای مینه‌پال، روز یک‌شنبه (۱۴ جدی)، در یک پیام تصویری گفت: «تلفات نیروهای خارجی به این دلیل صفر شده است که نیروهای امنیتی به تنهایی جنگ را مدیریت و رهبری می‌کنند. در حال حاضر، طالبان علیه مردم و حکومت افغانستان می‌جنگند و تلفات مردم در این جنگ بسیار بلند است.»

مایک پومپیو، وزیر خارجه‌ی امریکا، شنبه شب (۱۳ جدی)، در برگه‌ی تویترش نوشت که از یک سال به این سو، هیچ نظامی امریکایی در افغانستان کشته نشده و این یک دست‌آورد بزرگ است.

او افزود: «ماموریت ما در افغانستان، از بین بردن القاعده و تهدیدات به امریکا است، برای انجام این ماموریت به ۱۰ هزار نیرو نیاز نیست. برای انجام ماموریت‌ها نیروهای افغان و ناتو حضور دارند و امریکا می‌تواند از راه دور از قدرت خود کار بگیرد.»

وزیر خارجه‌ی امریکا، در حالی این حرف را بیان کرده که دونالد ترامپ، رییس‌جمهور امریکا، ماه گذشته از کاهش نیروهای امریکایی در افغانستان خبر داده بود.

آقای ترامپ، گفته بود که نیروهای نظامی را تا جشن کریسیمس در افغانستان به ۲۵۰۰ نفر کاهش می‌دهد؛ اقدامی که تا هنوز عملی نشده است.

بر اساس توافق‌نامه‌ی امریکا – طالبان که در ماه فبروری سال گذشته در دوحه امضا شد، نیروهای امریکایی باید تا ماه می سال جاری میلادی به گونه‌ی کامل از افغانستان خارج شوند و طالبان به نظامیان امریکایی و بین‌المللی حمله نمی‌کنند.

محمدجواد ظریف، وزیر خارجه‌ی ایران، به دونالد ترامپ، رییس‌جمهور امریکا، هشدار داده مراقب دام اسراییل باشد.

هم‌زمان با افزایش تنش‌ها میان امریکا و ایران، وزیر خارجه‌ی ایران روز شنبه (۱۳ جدی) در برگه‌ی تویترش نوشت: «دونالد ترامپ باید مراقب دام اسراییل باشد؛ هرگونه آتش‌افروزی نتیجه‌ی معکوس خواهد داشت.»

ظریف نوشته است: «اطلاعات جدید از عراق نشان می‌دهد که اسراییل در حال برنامه‌ریزی برای حمله به امریکایی‌ها است تا ترامپ در حال رفتن را به بهانه‌ای، به جنگ با ایران بکشاند.»

او، در ادامه خطاب به دونالد ترامپ، نوشت: «مراقب این دام باش، هرگونه آتش‌افروزی نتیجه‌ی معکوس خواهد داشت.»

آقای ظریف، یک روز پیش از این نیز، ترامپ را متهم به توطیه و بهانه‌گیری برای جنگ کرد.

ظریف در حالی این حرف‌ها را مطرح کرده که ارتش عراق روز شنبه (۱۳ جدی) از خنثا کردن یک ماین‌چسپکی در یک نفش‌کش خلیج فارس خبر داد.

این همه در حالی اتفاق افتاده که مقام‌های ایرانی در سالگرد کشته شدن قاسم سلیمانی از انتقام گرفتن به هر نوع آن سخن‌ زدند.

امریکا در واکنش به حرف‌های مقام‌های ایرانی، یک زیردریایی هسته‌ای خود را وارد خلیج فارس کرد و دوبمب‌افکن بی ۵۲ خود را در نزدیک مرزهای ایران به پرواز در آورد.

مراسم سالگرد کشته شدن قاسم سلیمانی، فرمانده‌ی سپاه قدس ایران که سال گذشته ۱۳ جدی در بغداد کشته شد، در ایران و عراق برگزار شد و مقام‌های ایرانی از انتقام سخت و حتمی سخن گفتند.

پس از چاشت یک روز بارانی، در همراهی با شخصی از مشاوران یکی از فرماندهان چندستاره‌ی سابق ارتش می‌روم؛ می‌روم تا روایت‌های «خط اول» جنگ را دنبال کنم؛ روایت‌هایی که چهار ماه پیش در صبح کابل آغاز کردم و طی گفت‌وگو‌هایی با سربازان ارتش، به این نتیجه رسیدم که باید، پای این روایت‌ها را به فرماندهان ارتش بکشانم؛ به آن‌هایی که در جنگ افغانستان به‌عنوان فرمانده حضور داشتند و منظرگاه مسلطی به قضایای پشت پرده‌ی این جنگ که چند دهه است با دلیل و بی‌دلیل تکرار می‌شود.
هدف از گفت‌وگوها با فرماندهان ارتش، یافتن زاویه‌های پنهان این جنگ است؛ زاویه‌هایی که در گفت‌وگو با سربازان ارتش، به‌نوعی به آن‌ها اشاره می‌رفت؛ اما سربازان از بازی‌هایی که آن‌طرف روایت جنگ جریان داشت، سر درنمی‌آوردند.
در یکی از کوچه‌های تنگ غرب کابل، به ایست بازرسی‌ای برمی‌خوریم. نظر به شرایط حاکم در افغانستان، نرسیده به خانه‌ی این فرمانده سابق ارتش نیز، باید از تلاشی‌ای عبور کنیم و وارد خانه‌اش شویم. سربازی که بدنم را با بیک خبرنگاری‌ام بررسی می‌کند، به‌رسم ادب معذرت می‌خواهد که شرایط خوب نیست و آن‌ها وظیفه دارند برای حفظ جان کسی که در نگه‌داری از آن معاش دریافت می‌کنند، ملاقاتی‌های او را بررسی بدنی کنند. وارد خانه‌اش می‌شویم؛ مردی بالای پنجاه یا شصت سال، با پوشش وطنی که دکمه‌های واسکتش را تا بالا بسته، در اتاق نشسته است.
گفت‌وگو را با توضیحی در مورد صفحه‌ی «خط اول» در روزنامه‌ی صبح کابل آغاز می‌کنم و برایش می‌گویم که در این گفت‌وگو، به‌دنبال دو هدف هستم؛ هدف نخست، روایت از آن‌طرف پرده‌ی جنگ که سربازان عادی توان دیدن آن را ندارند و گرفتن روایت صادقانه از او تا زمینه‌ای شود برای اعتماد سربازانی که طی چند ماه در گفت‌وگوهایم به دلایلی نتوانسته‌اند، آن‌چه باید می‌گفتند را بگویند.
از شصت‌ویک سال پیش آغاز می‌کند؛ از تولد در یکی از دورافتاده‌ترین نقاط افغانستان –ولسوالی لعل و سرجنگل ولایت غور- و از شش‌سالگی‌اش می‌گوید که برحسب سهمیه‌بندی، ولسوال آن زمان هر خانه‌ای را بنا بر داشتن چند قطعه زمین، مجبور می‌کند یکی از پسرانش را به مکتب بفرستد؛ زمانی که هیچ‌کسی در این محل به مکتب نمی‌رود و مکتبی نیز برای رفتن وجود ندارد. پدر او، زمین‌دار است و قرار می‌شود که پسر کلانش را به مکتب بفرستد. پسر کلان از رفتن به مکتب سر باز می‌زند و سرانجام برحسب درخواست خودش، او را به مکتب می‌فرستند؛ «مرادعلی» را که هنوز شش سال بیشتر ندارد. مخالفت برادر کلان با مکتب، باعث می‌شود مرادعلی شش‌ساله به مکتب برود و چند دهه بعد، تبدیل به جنرال سه‌ستاره‌ی افغانستان شود؛ چند دهه‌ای که در کنار گرفتن جان هزاران سرباز، از کنار او می‌گذرد و برایش فرصت زندگی می‌دهد؛ و یا مرادعلی، زندگی‌اش را نجات می‌دهد؛ چون اهداف بزرگی پیش رو دارد و نمی‌خواهد تنها سربازی باشد که در میدان نبرد جان داده است.
مرادعلی که بعدها «جنرال مرادعلی مراد»، نام می‌گیرد تا صنف نه را در ولایت غور درس می‌خواند و پس از کانکور، شامل لیسه‌ی ابن‌سینای کابل می‌شود. مکتب را در ابن‌سینا به آخر می‌رساند و سپس، در امتحان دیگری، وارد دانشکده‌ی ادبیات دانشگاه کابل می‌شود.
دانشکده‌ی ادبیات، برای او قناعت‌بخش نیست و در فرصتی که نظر به شرایط زمانی مساعد می‌شود، امکان انتخاب بین طب نظامی و سربازی برایش میسر می‌شود که مرادعلی، دوم را انتخاب می‌کند؛ او، دلیل انتخاب سربازی را علاقه به قومندانی –فرماندهی- عنوان می‌کند؛ قومندانی که رویای دوره‌ی دانش‌آموزی او در ابن‌سینا است. مرادعلی، وارد «حربی پوهنتون-دانشگاه جنگی» می‌شود و رشته‌ی توپچی را در این دانشگاه به پایان می‌رساند.
او، در سال ۱۳۵۸، از دانشگاه فارغ می‌شود؛ سالی که انقلاب افغانستان به وقوع پیوسته و جنگ‌های داخلی کلید خورده است. مرادعلی، اولین وظیفه‌اش را به‌عنوان توپچی –بزرگ‌ترین اسلحه‌ای که آن‌وقت در جنگ افغانستان استفاده می‌شود- در لوای ۷۸ آغاز می‌کند و سپس به لوای ریشخور می‌رود؛ بعد تخار، بدخشان و در بیشتر ولایت‌های افغانستان به‌عنوان سرباز، وظیفه اجرا می‌کند. آن‌‌چه در این گفت‌وگو به آن پرداخته‌ام، اتفاق‌هایی است که در زندگی نظامی مرادعلی مراد، پس از ۲۰۰۱ افتاده است؛ زمانی که او عملاً به‌عنوان فرمانده وارد جنگ تازه‌ی افغانستان می‌شود؛ جنگی با ابعادی پیچیده‌تر از گذشته که بیش از چهل کشور جهان در آن شرکت دارند و همسایه‌های افغانستان نیز عملاً در آن دست دارند.
این افسر عالی‌رتبه‌ی ارتش که تا رسیدن به این‌جا، زیر ‌عنوان یکی از محروم‌ترین اقوام افغانستان –هزاره- از مشکلات بسیاری گذشته است، در سال ۲۰۰۵م، با رتبه‌ی تورن جنرال، به‌عنوان معاون قول‌اردوی پکتیا که پنج ولایت جنوب‌شرقی افغانستان را زیر پوشش نظامی دارد، گماشته می‌شود. هم‌‌زمان با نفس گرفتن دوباره‌ی طالبان در ولایت‌های جنوب، جنوب‌شرق و غرب افغانستان، به کمک کشورهای همسایه به‌خصوص پاکستان، مرادعلی، با این رتبه‌ی نظامی، وارد محروم‌ترین ولایت‌های افغانستان با اکثریت پشتون می‌شود؛ ولایت‌هایی که به گفته‌ی خودش، وقتی مردم می‌فهمیدند او هزاره است و به این منصب نظامی رسیده است، باور نمی‌کردند. او، از روزی می‌گوید که در ولسوالی برمل ولایت پکتیکا در محفلی دعوت می‌شود و به‌عنوان معاون قول اردو، باید سخنرانی کند. می‌گوید که وقتی پشت تریبیون قرار می‌گیرد، محاسن‌سفیدانی که در صف اول نشسته‌اند، با هم می‌گویند: «دا خو سری دی-این که آدم است.» مرادعلی، آن‌جا پی می‌برد که بین اقوام افغانستان، چه برداشت‌هایی از هم‌دیگر وجود دارد و بازیگران قدرت، چقدر بر تاریک شدن این برداشت‌ها و روابط تلاش کرده‌اند. او می‌گوید که در زمان وظیفه‌اش در این چند ولایت، تمام تلاشش را می‌کند تا این برداشت نادرست بین مردم را که گویا هزاره‌ها آدم نیستند، اصلاح کند و به مردم بگوید که او یک هزاره است و همه‌ی تلاشش مانند هر افغانستانی مسئول و متعهد، رسیدن به زندگی امن و دور از تعصب‌های قومی و زبانی است.
در زمانی که او در پکتیا به‌عنوان معاون قول اردو فعالیت دارد، طالبان در نقاط مرزی پاکستان دوباره سر برآورده و هم‌چنان گروه حقانی به کمک ملیشه‌های پاکستانی، فعالیت‌هایش را سر و سامان داده است.
در مورد دلایل زنده شدن دوباره‌ی جنگ از او می‌پرسم. او، سه دلیل را موجه‌تر عنوان می‌کند؛ نخست؛ نگرانی پاکستان از ثبات و حضور نزدیک به پنجاه کشور جهان در افغانستان که منافع پاکستان در این کشور را به چالش می‌کشد. او، می‌گوید که پاکستان برای رفع این نگرانی، حتا روابطش با همکار استراتژیک خود –امریکا- را نیز پرتنش ساخت که به توقف قطارهای اکمالاتی ناتو در این کشور و به سرقت بردن آن در خاک پاکستان انجامید.
دلیل دوم، دادن این باور به امریکایی‌ها و دیگر کشورهای همکار در افغانستان از سوی پاکستان و منابع قدرت در افغانستان بود که بدون طالبان و پشتون‌ها حکومت در افغانستان امکان‌پذیر نیست و باید زمینه برای وارد شدن طالبان در مناسبات افغانستان باز شود.
سوم؛ تضاد منافع کشورهای حاضر در افغانستان به‌خصوص امریکا، انگلستان و آلمان که هر کدام به دلیل منافع خود، به‌دنبال انتخاب بین باندهای تروریستی افتادند و برای تضمین منافع‌شان، با گروه‌ها و فرماندهان تروریستی‌ای وارد معامله شدند. این جنرال ارتش، تضاد منافع این کشورها را آغازی برای دیپلماسی برون‌مرزی طالبان می‌داند که لابی‌های این گروه، در کشورهای مختلفی آغاز به لابی‌گری می‌کنند تا فرصت‌های‌شان را برای تبدیل شدن به جریان سیاسی‌-نظامی، به امتحان بگیرند.

صبح کابل

کرونای انگلیسی و یا کووید ۱۹ پس از کرونای چینی موج جدیدی از بیماری کشنده است که تا کنون در ۳۰ کشور شناسایی شده است اما در افغانستان تا به حال کدام مورد مثبت ثبت نشده است.

وزارت صحت عامه کشور دو روز قبل از شهروندان کشور خواسته بود برای سه هفته به دلیل شیوع کرونای جدید به کشورهای پاکستان و هند سفر نکنند.

جدیدترین علائم کووید-۱۹ انگلیسی شامل رنگ‌پریدگی صورت و لب، سرخی بیش‌ازاندازه لب، احساس بوی ناخوشایند، اختلالات شنوایی، اختلالات خواب، التهاب ملتحمه و سرخ شدن چشم، خشکی و راش‌های پوستی (ضایعه پوستی) سکسکه و گیجی می باشد.

در عین حال علائم شایع‌تر کووید-۱۹ شامل سردرد، خستگی، تب و لرز، تهوع، گلودرد، سرفه، اسهال، آبریزش بینی، درد عضلانی، کاهش وزن، کاهش حس بویایی و چشایی، تنگی نفس و دشواری تنفس، رنگ‌پریدگی انگشتان و درد قفسه سینه می‌شود.

آنگلا مرکل رهبر حزب دموکرات مسیحی آلمان پس از یک دوره طولانی از قدرت کنار رفت.

برخی از کاربران فیس بوکی نسبت به اتمام دوره مرکل و کنار رفتن وی از قدرت واکنش نشان داده اند.

سید میثم احسانی فعال رسانه ای و مدنی در این مورد در فیس بوک خود می نویسد نمایندگان مردم آلمان فدرال با شش دقیقه تشویق مداوم و تحسین رهبرشان را بدرقه کردند، رهبری که از ۲۶ مارس ۲۰۰۴ تا لحظه وداع طولانی‌ترین دوره تصدی دولت را در بین سران کشورهای عضو اتحادیه اروپا از آن خود کرد.

وی می نویسد:« آنگلا مرکل پس از ۱۸ سال سکان داری قدرتمندترین حزب آلمان یعنی حزب دموکرات مسیحی با این جمله از قدرت کناره گیری کرد: «من برای صدراعظم شدن زاده نشدم، من همیشه آرزویم این بوده که در مشاغلی که به‌عهده می‌گیریم آبرومندانه عمل کنم و آنها را آبرومندانه ترک کنم.»

با لبخندی سرشار از مهربانی و رضایت جایگاهی را ترک کرد جایگاهی که شاید کمتر رهبری در جهان سوم بدون خونریزی آنرا ترک کند!

تصمیمات حکیمانه ، مواضع انسان دوستانه و خدمات ارزشمندی که طی ۱۸ سال گذشته مرکل را به دومین شخص قدرتمند جهان تبدیل کرد که بالاترین رتبه‌ای است که یک زن تاکنون بدان دست یافته است.

به نوشته آقای احسانی مرکل باثروتی بی پایان از محبوبیت و احترام و بدون آنکه یک سنت به ثروت مادی خود بیفزاید یا بر املاک دولتی دست اندازی کند، با قدرت وداع کرد تا همچنان در همان خانه کوچک سالیان گذشته در کنار همسرش زندگی کند.

سقوط یک هواپیما بالای یک منزل مسکونی در آمریکا باعث شد 3 تن جان شان را از دست بدهند.

به نقل از Fox 2 مایک بوشار افسر پولیس ایالت میشیگان آمریکا اعلام کرد در پی سقوط یک هواپیمای کوچک بالای یک خانه در این ایالت سه نفر کشته شدند.

طبق اطلاعات اولیه ، این حادثه منجر به کشته شدن خلبان و دو سرنشین هواپیما شد. ساکنان خانه که هواپیما بالای آن سقوط کرده، هنگام این رویداد در خانه نبودند. تلفات در بین آنها گزارش نشده است.

تحقیقات در مورد این حادثه ادامه دارد.

هیأت‌های مذاکره‌کننده افغانستان و طالبان به تاریخ (۲۲ قوس) فیصله کردند که برای مشوره و رأی‌زنی بیش‌تر پیرامون مذاکرات صلح به مدت سه هفته به رخصتی بروند تا روی آجندای اصلی مذاکرات در سطح رهبری دو جانب بحث کنند.

هیأت مذاکره‌کننده حکومت افغانستان به کابل آمد و درباره جریان ۹۰ روزه مذاکرات روی کارشیوه، فهم طالبان از صلح و جنگ، وجوه مشترک و تقابل میان دو طرف و مفاد آجندای اصلی در دور دوم مذاکرات به ریاست جمهوری و شورای عالی مصالحه ملی گزارش داد.

در این ارتباط، کمیته رهبری شورای عالی مصالحه ملی چندین جلسه مشترک با حضور هیأت مذاکره‌کننده داشت و فیصله شد که ادامه مذاکرات در دوحه برگزار و هیأت به لحاظ سیاسی و تخنیکی حمایت و تقویت شود. کمیته رهبری فیصله کرد که هیأت صلاحیت لازم را برای پیشبرد مذاکره دارد و از حکومت، کمیته رهبری و مردم افغانستان نماینده‌گی می‌کند.

هیأت طالبان هم به رهبری ملا برادر به اسلام‌آباد سفر و با عمران خان، نخست وزیر و سایر مقام‌های آن کشور دیدار کرد. این نخستین بار نیست که ملا برادر یا هیأت طالبان در مواقع حساس به پاکستان سفر می‌کند و به نهادهای اجرایی آن کشور پیرامون مذاکرات صلح گزارش می‌دهد. پاکستان عقبه سیاسی طالبان است؛ این کشور هم در میدان نبرد از طالبان حمایت مالی، تسلیحاتی و نظامی می‌کند و هم در قطر به آن‌ها خط مش و جهت تعیین می‎‌نماید. پاکستان در این روند منافع حیاتی دارد که در صورت عدم تأمین آن، اجازه نخواهد داد که روند صلح به نتیجه‌ای برسد. اسلام‌آباد حتا در زمان انزوا و فشارهای بین‌المللی موضع خود را در قبال افغانستان تغییر نداد.

نقش پاکستان در تحولات سیاسی و امنیتی افغانستان

پاکستان از زمان فروپاشی شوروی و سقوط حکومت داکتر نجیب تاکنون روی طالبان سرمایه‌گذاری و از این طریق منافع ملی خود را در افغانستان و منطقه پیگیری کرده است. اسلام‌آباد در طول این مدت در تحولات سیاسی – امنیتی افغانستان یکی از بازی‌گران تأثیرگذار امنیتی بوده است، هرچند گاهی میزان این تأثیرگذاری به دلیل تحولات بین‌المللی و به قول رابرت کاپلان جغرافیای نامرتبط افغانستان فراز و فرود در پی داشته است.

نقش این کشور پس از سقوط حکومت داکتر نجیب و روی‌ کار آمدن طالبان برجسته‌تر شد. ولی با وقوع رویداد ۱۱ سپتامبر و حمله امریکا به افغانستان و اضحملال رژیم طالبان، پاکستان به حاشیه رفت و این کشور ظاهرأ سیاست همراهی با ایالات متحده را در پیش گرفت؛ ولی در موضعش هیچ تغییری نیاورد.

پاکستان اهدافش را از طریق دیپلماسی فعال در عرصه بین‌المللی و تقویت گروه طالبان برای احیای مجددش در افغانستان دنبال کرد. دستگاه سیاست خارجی آن کشور و آی‌اس‌آی این مسیر را طی کردند تا به این مرحله رسیدند. حالا در تحولات جاری، نقش پاکستان در جنگ و صلح افغانستان غیرقابل انکار است.

تروریسم و لانه‌های امن آن در پاکستان، همواره یکی از نقاط تنش و اختلاف در روابط اسلام‌آباد و واشنگتن بوده است. واشنگتن از تمام گزینه‌های فشار برای وادارکردن پاکستان به ترک حمایت از تروریسم، به‌ویژه طالبان بهره برد؛ اما نتیجه نداد. در زمان بارک اوباما بیش‌ترین نیرو به افغانستان اعزام شد و بعد از آن ترمپ بارها در اظهاراتش، پاکستان را متهم به حمایت و پرورش تروریسم کرده است و به همین دلیل کمک‌های نظامی امریکا به پاکستان را قطع کرد. با آن هم پاکستان به راهش ادامه داد.

جنرالان و استراتژیست‌های پاکستانی جنگ افغانستان را به خوبی در راستای منافع ملی کشورشان مدیریت کردند و دیپلمات‌های آن کشور، جامعه بین‌المللی را فریب دادند و در برابر انزوای بین‌المللی کشورشان به دلیل حمایت از تروریسم مقاومت کردند.

چرا باید حکومت افغانستان با پاکستان وارد مذاکره شود؟

تردیدی وجود ندارد که گروه طالبان با خواست و استقلالیت خودشان به پای میز مذاکره نرفته است؛ بلکه مجوز اسلام‌آباد در مذاکرات امریکا با طالبان و گفت‌وگوهای مستقیم با هیأت حکومت افغانستان شرط لازم بوده است.

پاکستان در منازعه چهل ساله افغانستان منافع ملی‌اش را جست‌وجو می‌کند؛ جایی که منافع ملی این کشور تأمین نشود و تهدید شود، از ابزارهای خشن از جمله فعالیت‌های هراس‌افگنانه کار می‌گیرد. نگرانی‌های این کشور درباره دیورند، آب‌های کابل و حضور هند با بقای پاکستان پیوند خورده است. به این دلیل نتایج مذاکرات بسته‌گی به رفع این نگرانی‌های پاکستان دارد.

حکومت افغانستان در کنار مذاکرات دوحه برای حل و فصل منازعه باید با پاکستان وارد مذاکره شود. گفت‌وگو با اسلام‌آباد به اندازه مذاکرات دوحه برای تأمین صلح و ثبات در کشور مهم و تعیین‌کننده است. سفر داکتر عبدالله عبدالله، رییس شورای عالی مصالحه ملی به پاکستان درب گفت‌وگو را باز کرد. استقبال بی‌پیشینه حکومت پاکستان به لحاظ دیپلماتیک بخشی از نگرش نخبه‌گان پاکستان نسبت به افغانستان است که بسته‌گی به تحولات جاری و مبحث صلح دارد. عبدالله در سفرش دیدگاه مقام‌های پاکستانی را نسبت به روند صلح ذهن‌یابی کرده است. لازم است که نتیجه‌گیری رهبری شورای عالی مصالحه، وزارت امور خارجه و دیپلمات‌های مقیم اسلام‌آباد از این سفر به تحلیل گرفته شود و حکومت طبق آن در هماهنگی با شورای عالی مصالحه ملی گام‌های بعدی را بردارد.

حکومت افغانستان برای ختم جنگ و حل بحران، باید با پاکستان وارد مذاکره شود. اگر پاکستان حس کند که نگرانی‌هایش در قبال افغانستان از طریق مذاکره و صلح تأمین نمی‌شود، به هیچ صورت ابزاری چون طالبان را که ۳۰ سال میلیون‌ها دالر صرف آن کرده و پیامدهای‌های بین‌المللی آن را هم بر عهده گرفته است، از دست نمی‌دهد. بحث دیورند، حضور فعال هند در افغانستان و آب‌های افغانستان با بقای پاکستان گره خورده است و از جمله منافع حیاتی پاکستان به شمار می‌رود. کشورها در ارتباط به منافع حیاتی‌شان هیچ‌گونه ملاحظه اخلاقی و انسانی ندارد. در محیط انارشیکال جنوب آسیا که فضای بدبینی و بی‌اعتمادی به شدت حاکم است، پاکستان بدون حل این موارد از موضع خود عقب نمی‌نشیند.

جنگ افغانستان بُعد داخلی ندارد، بلکه زمینه داخلی دارد که از سوی نیروهای سرگردان بی‌کار و بی‌سواد و گروه‌های تندرو و افراطی فراهم شده است. جنگ طالبان ابزاری‌ است برای تأمین منافع سیاسی این گروه و منافع ملی حامیان‌شان، به‌ویژه پاکستان. اما مهم‌ترین عامل تداوم این جنگ، ایدیولوژی دینی است که به سربازان این گروه انگیزه خلق می‌کند و میدان‌های نبرد و مدارس دینی – آموزشی طالبان را خالی از طلاب و سرباز نمی‌گذارد.

پیامدهای تروریسم دولتی بر اقتصاد و امنیت پاکستان

اقتصاد و امنیت پاکستان نیز از تروریسم دولتی و رشد آن در منطقه متأثر شده است. در حال حاضر پرورش تروریسم و پناهگاه‌های امن گروه‌های تروریستی در آن کشور به یک تهدید جدی علیه منافع ملی و تمامیت ارضی پاکستان تبدیل شده است و این امکان وجود دارد که در آینده از کنترل ارتش و سازمان استخبارات آن کشور خارج شوند و پاکستان را وارد بحران امنیتی سازند. هم‌اکنون گروه‌های تروریستی در دو طرف خط دیورند مستقر هستند و در بلوچستان و وزیرستان شمالی آزادانه فعالیت دارند و هرازگاهی بر علیه پاکستان نیز تحرکاتی انجام می‌دهند.

گروه‌های تندرو و جنبش‌های اسلامی در منطقه و کشورهای آسیای مرکزی – مانند اویغورها، القاعده و اسلام‌گراهای جهادی که در برابر غرب می‌جنگند، از پاکستان تغذیه می‌شوند. پاکستان تا چه زمانی می‌تواند این گروه‌ها را در لانه‌های‌شان بدون خطر حفظ و کنترل کند؟ یکی از دلایل وادارساختن طالبان به گفت‌وگو با حکومت افغانستان، همین نگرانی پاکستان است.

پاکستان از سال ۲۰۱۰ تاکنون با بحران اقتصادی و تورم دست و پنجه نرم می‌کند. با آن‌که آن کشور از طریق بندر واگه و کراچی به آب‌های بین‌المللی وصل است و پتانسیل قوی برای تجارت و ترانزیت به کشورهای آسیای مرکزی و آسیای غربی را دارد و هم‌چنان به انرژی آسیای مرکزی برای رشد صنعتی و تولیدی نیازمند است؛ اما فعالیت گروه‌های تروریستی در افغانستان و منطقه این فرصت را از پاکستان گرفته و اقتصاد این کشور در میان دو قدرت اقتصادی (چین و هند) تضعیف شده است. به دلیل ‌که فعالیت گروه‌های تروریستی در افغانستان و منطقه با حمایت پاکستان فرصت‌های کلان اقتصادی را از آن کشور زدوده است.

عمران خان پس از احراز کرسی نخست‌وزیری، تلاش کرد که با جذب کمک‌های خارجی، به‌خصوص کمک‌های عربستان و ترکیه و چین این تورم را مدیریت کند، ولی موفق نشد.

پاکستان پلان دارد که از تجربه صنعتی و تولیدی چین بهره ببرد و برای تحقق این امر جداً به انرژی آسیای مرکزی نیاز دارد که راه آن از افغانستان می‌گذرد. پروژه تاپی و کاسا یک‌هزار در صورتی به پاکستان انتقال می‌یابد که در افغانستان ثبات بیاید و صلح تأمین شود.

اگر انرژی آسیای مرکزی به جنوب آسیا انتقال یابد، پاکستان می‌تواند برعلاوه بازسازی اقتصادش به بازار آسیای مرکزی دست پیدا کند. اما اولویت جدی‌تر از این برای پاکستان جلوگیری از نفوذ هند در افغانستان است. پاکستان نگران است که مبادا تأمین صلح و ثبات در افغانستان این نفوذ را تقویت کند و هند از این طریق فشارها را بر اسلام‌آباد افزایش دهد.

حکومت افغانستان از طریق شورای عالی مصالحه و وزارت امور خارجه باید با پاکستان وارد مذاکره و گفت‌وگو شود و به رفع نگرانی‌های آن کشور در قبال آینده افغانستان بپردازد تا بستر صلح فراهم شود. صلح بدون هم‌کاری صادقانه پاکستان نتیجه‌ای در پی نخواهد داشت.

هشت صبح

سرپرست وزارت اطلاعات و فرهنگ گفت در گفت‌وگوهای صلح باید تلاش صورت بگیرد تا از حذف فیزیکی خبرنگاران جلوگیری شود.

محمدطاهر زهیر، سرپرست وزارت اطلاعات و فرهنگ روز (شنبه، ۱۳ جدی) در یک نشست خبری در کابل گفت هیئت مذاکره‌کننده دولت باید جانب مقابل متقاعد سازد تا دست از قتل خبرنگاران بردارند.

وی افزود، وزارت دولت در امور صلح باید به طرف مقابل تذکر دهد که چه آن‌ها مسؤلیت حمله به خبرنگاران را به عهده بگیرند یا نه، آنان مسؤل و مقصرند.

آقای زهیر تاکید کرد باید در دور دوم گفت‌وگوهای صلح بین‌الافغانی تلاش صورت گیرد تا از حذف فیزیکی خبرنگاران جلوگیری شود.

سرپرست وزارت اطلاعات و فرهنگ خاطرنشان ساخت این وزارت نامه دادخواهانه‌ای به اتحادیه اروپا و نمایند‌گی سازمان ملل متحد در کابل می‌فرستد تا آن‌ها بر جانب مقابل و گروه‌های تروریستی که پشت ترور خبرنگاران قرار دارند، فشار وارد کنند که آنان از قتل خبرنگاران دست بکشند.

او بیان داشت تامین امنیت همه شهروندان کشور، به ویژه امنیت خبرنگاران از مسئولیت‌های وزارت امور داخله است و توقع می‌رود که فضای عمومی کشور امن ساخته شود.

این در حال است که در این اواخر ترورهای هدفمند به جان خبرنگاران به شدت افزایش یافته و در دو ماه گذشته، شش خبرنگار و کارمند رسانه‌ای در کشور ترور شده‌است.