دسته: فرهنگی هنری

این شهر در یک سال اخیر تبدیل به حوزه اصلی فرهنگی و هنری در کشور گردیده است. دست یافتن به عناوینی همچون پایتخت فرهنگی سازمان همکاری های منطقه ای کشورهای جنوب آسیا (سارک) و کسب عضویت شبکه شهرهای خلاق جهان در دو حوزه صنایع دستی و هنرهای بومی- محلی، در سازمان علمی، فرهنگی و آموزشی ملل متحد(یونسکو) افتخارات کم و اندکی نیستند و نباید آن ها را به برگزاری مراسم ها و جشنواره هایی که فقط جنبه تبلیغاتی و تجملی دارند خلاصه و منحصر کرد. بلکه این عناوین را باید تبدیل به فرصت هایی برای جلب توجه و حمایت بیشتر حکومت مرکزی و جامعه جهانی کرد تا حداقل روزنه هایی در زمینه رشد و انکشاف در بامیان از جمله رشد گردشگری از صنایع پردرآمد دنیا در این ولایت ایجاد گردد.

با این وجود، آنچه از عنوان پایتخت فرهنگی سازمان سارک تا اکنون نصیب بامیان شده است، فقط همان جشن چند روزه ای بود که با مصارف سنگین و هنگفت برگزار گردید و در حدود یک هفته زندگی عادی مردم را تا حدودی مختل ساخته بود؛ تامین امنیت بهانه خوبی برای زندانی ساختن بامیانی ها در خانه های شان بود و بس! دیگر حتا آثاری از آن به چشم دیده نمی شود و حتا چند دروازه ای که قرار بود در ورودی و خروجی شهر بامیان ساخته شوند، هرگز ساخته نشدند.

چندی پیش، بامیان به عنوان یکی از شهرهای خلاق جهان نیز انتخاب شد که نباید به سادگی از کنار آن گذشت. فرصت های زیادی وجود دارد که باید با استفاده از این عنوان نصیب بامیان گردد تا بتواند به رشد بیشتر در حوزه های مربوطه دست یاید.آنچه مسلم است، یکی از بهترین زمینه هایی که می توان در بهبود وضعیت اقتصادی بامیان از آن بهره گرفت، صنعت گردشگری در این ولایت می تواند باشد. با وجود جاذبه های عالی و منحصر به فرد گردشگری بامیان، می توان روند رو به سقوط این صنعت در بامیان را به روزهای گذشته اش برگرداند؛ زمانی که سالانه هزاران گردشگر خارجی از بامیان و جاذبه های گردشگری آن بازدید کرده و مبالغ زیادی ارزهای خارجی را وارد این ولایت می کردند.

با توجه به این موضوع، حکومت محلی بامیان بویژه اداراتی همچون اطلاعات و فرهنگ و سایر نهادهایی که در بخش گردشگری و فرهنگ بامیان مصروف به کار اند، مکلفیت دارند تا برنامه هایی را روی دست گیرند و با جدیت از حکومت مرکزی، خواستار تامین هزینه و بودجه این برنامه ها گردند تا با پیشرفت صنایع دستی و هنرهای بومی محلی بامیان و معرفی آن به جهانیان، زمینه بهبود وضعیت اقتصادی و آغاز روند رو به صعود گردشگری فراهم آید.

جلب حمایت موسسات خارجی و بین المللی نیز باید در دستور کار قرار گیرد تا به این روند کمک برساند و رنجی از رنج های فراوان مردم بامیان از ناحیه کم توجهی و بی مهری های فراوان نسبت به بامیان کاسته گردد. ترغیب و تشویق سرمایه گذاری بخش خصوصی نیز می تواند نقش بسیار تعیین کننده و حساسی را در این زمینه بازی کند و در کنار دولت و ادارات ذیربط، به عنوان بازوی مهم پیشرفت بامیان عمل کند. متاسفانه تا کنون در بامیان روی این موضوع کار زیادی نشده است.

حال دیده شود که حکومت محلی بامیان با وجود عناوین خوبی که این ولایت کسب کرده است، تا چه حد می تواند به مکلفیت ها و وظایف خود عمل کرده و آنها را به فرصت هایی برای ترقی و انکشاف بامیان و بهبود وضعیت این ولایت تبدیل کند. این انتظاری است که مردم بامیان به شکل جدی آن را دنبال می کنند و منتظر نتایج آن هستند.

زمان احمدی- بامیان

در این جشن فرهنگی و هنری حبیب الله راد منش سرپرست و معاون ولایت دایکندی، فرمانده پولیس، معاونین ریاست امنیت ملی، فرمانده مرکز هماهنگی رئیسان دوایر دولتی، رسانه های محلی و ملی، مهمانان، هنرمندان، شاعران، فرهنگیان و هزاران تن از مردم این ولایت در شهر نیلی مرکز ولایت دایکندی حضور داشتند.

گفتنی است که جشن فرهنگی و هنری گل بادام، همه ساله در آغاز سال نو هجری شمسی در زمان گل بادام در ولایت دایکندی برگزار می گردد.

حبیب الله راد منش سرپرست و معاون ولایت دایکندی، جشن فرهنگی و هنری گل بادام را جهت معرفی محصولات بادام ولایت دایکندی به بازارهای کشورهای خارجی و مردمان سایر ولایات افغانستان به منظور رشد اقتصادی مردم این ولایت ارزنده و با اهمیت عنوان کردند.

آقای راد منش از مردم ولایت دایکندی تقاضا کرد جشن فرهنگی و هنری گل بادام را بعد از این با محوریت مردم، جامعه مدنی و رسانه ها برگزار نمایند.

اداره ولایت دایکندی، برگزاری جشن فرهنگی و هنری گل بادام را به مردم واگذار کرد تا از این پس مردم در جهت برگزاری این جشن مهم فرهنگی و هنری پیش قدم باشند.

معاون ولایت برای دهقانان و مردم این ولایت تأکید کرد که به منظور رشد اقتصادی و توسعه ی بادام اصلاح شده تلاش نمایند.

در این جشن فرهنگی و هنری گل بادام، هنرمندان، شاعران و ورزشکاران هر یک هنر و استعدادهایشان را به نمایش گذاشتند.

متاسفانه به کرات شنیده ایم که افغانستان سینما ندارد و اکثر تولیدات سینمایی کشور در سالهای اولیه ورود سینما انجام پذیرفته است و بیانگر این است که سینما همانند بسیاری از صنایع و هنرها درسالهای اخیر پس رفت داشته است.

اما از سویی دیگر تولیدات فراوانی هم داشته ایم که تنها اندکی از آنها روشنفکرانه بوده که قابل قدر است، و مابقی اکثریت تولیدات سینمایی عامه پسند و مردمی بوده که آن را نمیتوان سینما نامید، و اگر بخواهیم سینما بنامیم اجبارا سینمای «مقلد ناشی» خطاب خواهد شد، که این یک شکاف بسیار بزرگ بین دو نوع سینمای حاضر می باشد.

این درحالی است که کشور ما دارای استعدادها و نیروهای حائز اهمیتی هستند که متاسفانه بنا به شرایط گذشته کشور قادر به اجرای یک مدیریت استراتیژیک اقتصادی در این راستا نبوده اند.

یکی از راه های گسترش سینما در کشور، کشاندن مخاطبان به سینما است، که اصطلاحا بازاریابی داخلی سینما اطلاق می شود.

در این نوشتار کوتاه از اصطلاح «مصرف کننده» به جای مخاطب و محصول به جای «فیلم و سینما» استفاده می کنیم.

یکی از مهم ترین مطالعات بازاریابی، مطالعات مربوط به رفتار مصرف کننده هاست. اینکه افراد چه رفتارهایی در قبال یک محصول از خود بروز می دهند؟ که خود مستلزم دسته بندی افراد براساس ویژگی های مختلفی مثل: سن، میزان تحصیلات، میزان درآمد، جنسیت، زمان در اختیار و … است.

مرحله بعدی نتیجه گیری از میزان رضایت آنها در قبال محصول و تفاوت بین توقعات و ادراکات مصرف کننده است، به این صورتکه مخاطب از دیدن آنونس یک فیلم، توقعاتی را در ذهن خود بازسازی می کند و بعد از تماشای آن درک دیگری و البته جامع تری نسبت به آن فیلم پیدا می کند که این درک باعث تصمیم گیری او می گردد.

به عبارت دیگر آیا رضایتمندی در قبال محصول مصرفی دارد یا خیر؟ و اگر جواب مثبت باشد یعنی فیلمساز توانسته اشتهایی را در مخاطب ایجاد کند و آن، احساس نیاز به سینما و دیدن فیلم است. چرا که مصرف کننده محصولی مانند فیلم، تنها به دنبال ویژگی های عملکردی محصول نیست بلکه تجربه مصرف محصول است که او را ارضا می کند.

مصرف کنند گان عموما به دو دسته تقسیم بندی می شوند. آنهایی که فقط دنبال سرگرمی هستند و آنهایی که خواسته ای فراتر از سرگرمی دارند. لذا طبیعی است که میزان رضایتمندی مخاطبان از فیلم بسیار متنوع باشد، این ویژگی، صنعت سینما را ریسک پذیر کرده است و تبدیل به عاملی بازدارنده برای اکثر سرمایه گذاران شده است.

برای پیش بردن گامی در این راستا باید مطالعات دقیق و گسترده ای از علایق و انتظارات مخاطبین انجام شود و فاکتورهایی در راستای نیاز و رضایت مخاطبین تبیین گردد تا بتوان سینمای کشور را بار دیگر به اوج شکوفایی رساند.

سید حسن موسوی

مقامات در صنعت فیلم سازی کشور اظهار امیدواری می کنند با افتتاح این سالن سینمای جدید برای خانواده ها، صنعت سینمای کشور رشد پیدا کند.

گفتنی است که زمانی شهر کابل 18 سالن سینما داشت که هم اکنون تنها چند سالن سینما به روی عموم باز است.

دهه ها جنگ در کشور نه تنها صنعت سینما را در کشور نابود کرد بلکه سبب شده است تا تصویر ذهنی منفی در میان مردم افغانستان پیدا کند.

این مجموعه شعری بازگو کننده وضعیت کلی کشور- ناامنی، عشق و وضعیت زندگی- است که در قالب شعر در آمده و تصویرگر این شرایط است.

سیدالیاس احمدی نویسنده این مجموعه گفت: نغمه دل که حدود 1 سال روی آن تعمق صورت گرفته است، نخستین مجموعه شعری که بیان کننده وضعیت کنونی کشور-عشق، علاقه و وضعیت زندگی اجتماعی و فرهنگی جوانان کشور است.

وی افزود: در این مجموعه تلاش شده است تا وضعیت نامطلوب عشق و علاقه شهوانی که اکنون در جامعه حکم فرما است، بازگو شود.

احمدی تصریح کرد: تهاجمات فرهنگی روز به روز در کشور در حال گسترش است و تنها قربانی آن، جوانان هستند، روی همین منظور در این مجموعه درد یک جوان به زبان شعر بیان شده است.

نویسنده نغمه دل با بیان اینکه شهر و شاعری و هنر زیر تهاجم قدرت های بی سواد قرار گرفته، تأکید کرد: با آنکه در این اواخر آثار‌های زیادی از جوانان به چاپ رسیده و برای کشور افتخار آفرینی کرده اند، اما در زیستگاهی که ترور و وحشت در آن حکم فرما باشد هنر جای خود را به شلیک گلوله ها و صدای دلخراش مرمی و راکت می‌دهد.

وی ابراز کرد: در حال حاضر ندای جوانان هنرجو تبدیل به فریاد‌های مظلومانه آنها برای تأمین جان شان گردیده است؛ سران دولت به فکر قدرت و غریبان به فکر غربت از شکم گرسنه خود می‌نالند و جوانانش راهی کشور‌های بیگانه، در قعر بحرها، طعمه آب می‌شوند و یا در تنگنای مرز‌ها هدف گلوله‌های مرزبان‌ها قرار می‌گیرند.

وی در اخیر سخنانش با ابراز امیدواری از جایگاه شعری در افغانستان گفت: جوانان ما باید بکوشند تا جایگاه هنر را در کشور دریابند و نگذارند که این دستاورد دست مایه‌ی شماری از قلدران شود.

 

 

 

این رمان که توسط یک نویسنده زن نگاشته شده و زندگی زنی را به تصویر می کشد که در جامعه افغانی با مشکلات فراوانی مواجه می شود و برای عبور از ان با چالش های فراوانی مواجه می شود.

زهرا یگانه، نویسنده این اثر گفت که دغدغه های روزمره باعث شد که دنبال راهی بگردم تا چیزهایی که رنجم می دهد به صورت نگارشی بیان کنم و با تشویق برخی از دوستان اقدام به چاپ این کتاب کردم.

خانم یگانه افزود، چاپ این کتاب توانسته است بخشی از مشکلات و دغدغه های زنان را بیان کند.

رمان روشنای خاکستر، امروز پنجشنبه با حضور تعداد کثیری از دانشجویان، استادان دانشگاه و برخی از فعالان فرهنگی در کابل رونمایی شد.

پلوشه حسن، فعال حقوق زن، هنگام رونمایی و نقد این کتاب گفت که این اثر می تواند زندگی تمام زنان افغانستان را به نمایش گذارد.

خانم حسن در ادامه افزود که در این اثر صداقت خاصی را نویسنده به کار برده است همانند رمان نویسان مطرح جهان و از هیچ مشکل و معظلی هراس نداشته و فقط به مشکلات زنان توجه کرده است.

رضا محمدی، داستان نویس؛ نیز به تایید سخنان خانم حسن گفت که در اثر “روشنای خاکستر” نویسنده به عنوان اول شخص ناهنجاری های جامعه افغانی را قصه گونه روایت کرده است.

آقای محمدی با رویکردی انتقادی گفت که هر چند اثر مذکور قالب داستان و رمان نویسی را به شکل مدرن پیروی نکرده است اما با شخصیت پردازی و  گاهی با شگردهای ادبی توانسته است موضوعات روان شناسی را به گونه خوب برجسته کند.

وی علاوه کرد، بر خلاف برخی از داستان نویسان معتقدم که داستان بهتر است به شکل قصه گونه نوشته شود و نباید از شیوه ای خاصی پیروی کند.

سخنرانان این برنامه نیز بر این باور بودند که اثر خانم یگانه روایت های درد یک زن افغان است که به شکل قصه گونه با مهارت بالایی نگاشته شده است.

جواد ناجی، رئیس مرکز مطالعات افغانستان از خاطره نویسی “آنا فرانک” نویسنده یهودی تبار هالندی نام برد و گفت که خاطر نویسی های این فرد بعد از سالها به یکی از پر فروش ترین کتاب مبدل شد و فیلمی که ساخته شد نیز بینندگان زیادی داشت.

او به کتاب روشنای خاکستر اشاره کرد و افزود انتقال مفاهیم این کتاب است و توانسته لایه های پنهان زندگی یک زن افغان را به نمایش بگذرد و موضوعات را به صورت دقیق روانکاوی کند اما از نحوه دستور زبانی این کتاب انتقاد کرد و افزود که در این زمینه باید ویراستار توجه بیشتری می کرد.

اقای ناجی به رونمایی و نقد کتاب قبل از توزیع نیز انتقاد کرد و افزود باید سه ماه بعد از توزیع این کتاب، جلسه نقد برگزار می شد تا مخاطبان پی به خوبی و کاستی های اثر ببرد.

وی چاپ اثرهای فرهنگی را برای کشور یک نیاز بیان کرد ولی گفت که نبود نقد خوب و منتقد برجسته نویسندگان را با کاستی های مواجه کرده است.

گفتنی است که نویسنده این اثر گفته است، 20 درصد از فروش این اثر را برای خرج تحصیل خانمی مد نظر گرفته است که این عمل به نوبه خود بی نظیر است.

مژگان مصطفوی معاون نشراتی وزارت اطلاعات و فرهنگ امروز سه شنبه در یک نشست خبری گفت: “وزارت تعهد جدی برای تطبیق قوانین جدید رسانه های خصوصی دارد و اجازه نمی دهد که این قوانین نقص گردد.”

خانم مصطفوی افزود، چنانچه مالکان رسانه هایی که بخواهد از این مقرر عدول کند با قوه “قهریه” مواجه خواهند شد.

به باور معاون نشراتی وزارت اطلاعات و فرهنگ، اگر این مقررات به طول کامل رعایت شود، مشکلات خبرنگاران حل خواهد شد.

چندی پیش وزارت اطلاعات و فرهنگ قوانینی را به مرحله ی اجرا گذاشت که براساس آن، رسانه های خصوصی باید جوازهای خود را تا شش ماه دیگر تمدید کنند؛ در غیر آن تا ۸ ماه پول حق جواز دو برابر و پس از آن جوازشان لغو خواهد شد.

در این مقرره نکاتی در مورد عقد قرارداد با خبرنگاران و حقوق و مکلفیت های آنان در برابر رسانه های خصوصی نیز ذکر شده است.

اخپلواک صافی رئیس کمیسیون رسانه های همگانی نیز گفت: ” مطابق مقرره نشر شده، مکلف هستیم از حقوق خبرنگاران در برابر مالکین رسانه های خصوصی دفاع کنیم”.

آقای صافی افزود: پیش از این برخورد ظالمانه و اخراج اجباری خبرنگاران از سوی مالکین رسانه ها دیده می شد؛ اما پس از این هیچ رسانه ای چنین کاری نمی تواند انجام دهد و یا از صلاحیت های خود سوءاستفاده کند.

او برخورد مالکین رسانه ها را با خبرنگاران نگران کننده خواند و خاطر نشان کرد: رسانه هایی هستند که برخلاف قرار داد با خبرنگاران، ۲، ۳ تا ۴ ماه معاش کارمندان خود را نمی پردازند.

به گفته وی؛ در دو هفته اخیر، دو مورد شکایت از خبرنگاران به کمیسیون رسانه های همگانی رسیده که از سوی این کمیسیون حل شده است.

این اقدام در حالی قرار است انجام بگیرد که نه تنها در عرصه رسانه ها، بلکه در همه عرصه هایی که کارمندان با مالکان شرکت های خصوصی مواجه اند، حقوقشان پایمال می شود.

کارمندان و کارگران در شرکت های خصوصی بدون هیچ قانون و قاعده کاری در خدمت کارفرما است و زمانی که نیازی به نیروی کاری نبود، اخراج می شوند.

 

این نمایشگاه امروز شنبه، به مناسبت سی و هفتمین سالروز پیروزی انقلاب اسلامی ایران توسط رایزنی ج.ا.ایران و با همکاری وزارت اطلاعات و فرهنگ در کابل برگزار شده بود.

معین فرهنگی وزارت اطلاعات و فرهنگ همچنین اضافه کرد که جمع شدن هنرمندان زیر یک سقف باعث همدلی و تبادل افکار می شود و همکای بین دو کشور را زیاد می کند.

آقای خلیلی در قسمتی دیگر از سخنان خود اشاره کرد، دو کشور فرهنگ، تاریخ و دین مشترک دارد و این دو ملت در گذشته نیز در کنار هم بوده اند.

وی اظهار امیدواری کرد “برگزاری این نمایشگاه ها بیش از این ادامه پیدا کند تا شاهد شکوفایی فرهنگ ها بین دو کشور شویم.”

در همین حال، ناصر جهانشاهی، رایزن فرهنگی ج.ا ایران نیز گفت که آثاری که در این نمایشگاه به نمایش گذشته شده است، در تمامی خانه های افغان ها وجود دارد.

آقای جهانشاهی از خطاطی، نقاشی، مورق کاری و صنایع دستی نام برد و اضافه کرد که این آثار نشان دهنده یگانگی فرهنگ ها در بین دو کشور است.

گفتنی است که دو کشور ایران و افغانستان اشتراکات بسیار نزدیکی با یکدیگر دارند و روزگاری این دو کشور در یک جغرافیای واحد زندگی می کردند.

این موسسه به تازگی فهرستی از 47 شهر خلاق جهان را که از 33 کشور جهان انتخاب شده است در وبسایت خود منتشر کرده است که نام بامیان نیز در این فهرست دیده می شود.

بامیان از ولایت های باستانی در مرکز کشور است که در اوایل سال روان میلادی برای پیوستن به شبکه شهرهای خلاق جهان نامزد شده بود.

این شهر اینک به دلیل داشتن صنایع دستی منحصر به فرد و فرهنگ بومی، به عنوان یکی از شهرهای خلاق جهان انتخاب شده است.

شبکه شهرهای خلاق جهان در سال 2004 میلادی از سوی یونسکو ایجاد شد که تا کنون 116 شهر از کشورهای مختلف جهان، عضویت این شبکه را کسب کرده اند.

براساس آنچه موسسه یونسکو در وبسایت خود نوشته است، فعالیت های فرهنگی و هنری مانند طراحی، فیلم، ادبیات، غذا، موسیقی، رقص های محلی، صنایع دستی و سایر فعالیت های فرهنگی خلاقانه، از عمده ترین معیارهای گزینش شهرهای خلاق جهان به شمار می رود.

یونسکو هدف از ایجاد شبکه های شهرهای خلاق جهان را گسترش روابط فرهنگی میان کشورهای عضو این شبکه خوانده است.

قرار است نشست سالانه شهرهای عضو شبکه شهرهای خلاق جهان در ماه سپتامبر سال آینده میلادی با حضور نمایندگان 47 شهری که به تازگی عضویت این شبکه را به دست آورده اند، در شهر آسترسوند سویدن برگزار شود.

انتخاب بامیان به عنوان یکی از شهرهای خلاق جهان امیدواری هایی را مبنی بر جلب توجه جامعه جهانی به این ولایت به وجود آورده است.

پیشتر این شهر به عنوان نخستین پایتخت فرهنگی سازمان نیز سارک انتخاب شد.

ماسانوری ناگاوکا مسئول بخش فرهنگی موسسه یونسکو به خبرگزاری رها گفت:” در این نشست علمی در مورد ترمیم و حفاظت از آثار تاریخی بامیان و نیز احتمال بازسازی مجسمه 53 متری صلصال در این ولایت، با متخصصان پیکرتراشی، باستان شناسان، کارشناسان امور و رسانه ها، بحث و گفتگو خواهد شد”.

آقای ناگاوکا می گوید که در این نشست علمی، در مورد انتقال هشت اثر تاریخی بامیان از فهرست میراث های فرهنگی جهانی در معرض خطر به لیست دائمی میراث های جهانی و چگونگی بازسازی مجسمه بودای صلصال تصمیماتی نیز گرفته می شود.

او افزود که یونسکو از سال 2003 میلادی به این سو، برنامه های متعددی را برای حفاظت از آثار تاریخی بامیان اجرا کرده است اما اکنون گسترش ساخت و سازهای غیر قانونی در ساحات مربوط به آثار تاریخی ثبت شده ی این ولایت در فهرست میراث های فرهنگی جهانی، خطر حذف شدن آنان از این فهرست را تشدید کرده است.

صلصال و شهمامه 53 و 35 متری بامیان، روزگاری بزرگترین مجسمه های ایستاده بودا در سطح جهان به شمار می رفتند و سالانه هزاران تن از گردشگران داخلی و خارجی را بسوی خویش فرا می خواندند.

این عجوبه های تاریخ اما پانزده سال قبل با سقوط بامیان بدست طالبان، به بهانه “مغایرت وجودی این مجسمه ها با ارزش های اسلامی” در چند شبانه روز توسط آنان تخریب شدند و اینک رواق های خالی باقی مانده از آنها، گویای سرنوشت تلخ آنان است.

علیرغم تلاش هایی که در آن زمان از سوی جامعه جهانی برای جلوگیری از تخریب این آثار هنری صورت گرفت، طالبان در ماه مارچ سال 2001 با تخریب مجسمه های بودا در بامیان، جنایت تاریخی و بزرگ دیگری را در افغانستان مرتکب شدند که واکنش ها و انتقادهای تندی را در سطح بین المللی به دنبال داشت.

بسیاری از کشورها آن را جنایت جنگی خواندند و پاکستان را بدلیل حمایت مستقیم از طالبان، تروریزم و افراط گرایی در منطقه، عامل اصلی این رویداد قلمداد کردند.

در افغانستان نیز نه تنها در بامیان بلکه در سراسر کشور، فرهنگیان، علمای دینی و تحلیل گران مسائل سیاسی، پاکستان را عامل اصلی تخریب مجسمه های بودا در این ولایت می دانند.

فرستادن نیروی ویژه از پاکستان

محمد سجاد محسنی سخنگوی شورای علمای بامیان که شاهد فرو ریختن مجسمه های بودا بوده، ضمن تایید نقش مستقیم پاکستان در تخریب این مجسمه ها به خبرگزاری رها گفت:” به محض سقوط بامیان به دست طالبان، افراد این گروه که بیشتر پاکستانی و عرب بودند با هر نوع سلاح سنگین، حتی توپ های بزرگ دوربرد به روی مجسمه های بودا آتش گشودند اما نتوانستند ذره ای از آنها را تخریب کنند”.

محسنی می گوید که طالبان افغانی با تخریب مجسمه های بودا موافق نبودند اما در سال دوم دوره سیاه حاکمیت این گروه در افغانستان، گروه دوصد نفری ویژه ای برای تخریب این مجسمه ها از پاکستان به بامیان فرستاده شد.

او افزود، اعضای این گروه که روی بازوهایشان “بت شکن” نوشته شده بود، با سوراخ کردن پیکره های بودا توسط برمه و جاسازی مواد منفجره در آنها، این شاهکارهای هنری را منفجر کردند و نمادهای یک تمدن تاریخی بزرگ و با شکوه افغانستان را از بین بردند.

به گفته او؛ شدت انفجار به حدی قوی بود که تمام مرکز بامیان به لرزش درآمد و دود ناشی از آن تا چندکیلومتری اطراف مجسمه ها را تاریک کرده بود.

جعل تاریخ

گذشته از اینکه به گفته علمای دینی و فرهنگیان بامیان، پاکستان نقش مستقیم و تاثیرگذاری در تخریب مجسمه های عظیم بودا در این ولایت داشته، موضوع دیگری که کمتر به آن پرداخته شده، انگیزه این همسایه برای از بین بردن این مجسمه های تاریخی است.

فعالان مدنی بامیان می گویند، عوامل متعددی در تخریب مجسمه های بودا تاثیرگذار بوده اند که پاکستان در همه آنها دخیل است.

جواد صادع فعال مدنی در بامیان به خبرگزاری رها گفت:” یکی از عواملی که باعث شد تا پاکستان اقدام به تخریب مجسمه های بودا با استفاده از طالبان کند، ساختن تاریخ جعلی برای این کشور است”.

صادع می گوید، هنری که باعث خلق اثر بی نظیر بودا در بامیان شد، هنر گندهارا است و مربوط به یک سلسله از ترک های افغانستان می شود که زمانی از بامیان‌ تا لاهور و اسلام آباد پاکستان و برخی از نقاط هند گسترش یافت و آثار متعددی را در این مناطق نیز ایجاد کرد.

او افزود:” پاکستان چون از هند جدا شده، از یک طرف نمی تواند گذشته هند را با خود داشته باشد و از طرف دیگر نمی تواند از هنرگندهارا صحبت کند بویژه وقتی که مرکز اصلی آن بامیان است، به همین دلیل پاکستانی ها می خواستند با از بین بردن مجسمه های بزرگ بودا در بامیان، این مکتب هنری را در پاکستان برجسته سازند، چنانچه که تعدادی از مجسمه های بودا تا هنوز هم در این کشور وجود دارند”.

این فعال مدنی در ادامه سخنانش بیان داشت که پاکستانی ها می خواستند با این کار آثار تاریخی افغانستان و بامیان را نادیده بگیرند و با ربط دادن این مکتب هنری به پاکستان، برای خود تاریخ جعلی بسازند.

عوامل مذهبی-سیاسی

درکنار عوامل تاریخی-فرهنگی که باعث تقویت انگیزه پاکستان برای تخریب مجسمه های بودا در بامیان شد، عوامل مذهبی و سیاسی نیز در این زمینه تاثیرگذار بوده اند.

جواد صادع، اندیشه افراطی وهابیت در پاکستان و عربستان و نفوذ آن به افغانستان را عامل مذهبی تخریب مجسمه های بودا خوانده است که به گفته او طالبان بدلیل متاثر بودن از این اندیشه، وجود این مجسمه ها را بزرگترین چالش برای حاکمیت خود در افغانستان می دانست.

صادع گفت:” طالبان با این اندیشه افراطی و با حمایت مستقیم پاکستان به عنوان یک گروهک دهشت افگن ضد ارزشهای مشترک بشری و تمدن های تاریخی به افغانستان آمدند و خواستند با تخریب مجسمه های بودا در بامیان، چهره واقعی خود را به جهانیان نشان دهند و به آنان هشدار دهند که می توانند تهدیدی برای تمام جهان باشند”.

او تاکید کرد که پاکستان بوجود آورنده و حمایت کننده اصلی طالبان است و این مسئله از صحبت های روسای سازمان استخباراتی پاکستان از جمله جنرال حمیدگل، پاشا و درانی بوضوح قابل درک است.

به باور این فعال مدنی، از لحاظ سیاسی پاکستان توانست با تخریب مجسمه های بودا توسط طالبان از یک طرف توجه جهانیان را به خود جلب کند و از آدرس طالبان  پول هنگفتی را برای خود جذب کند و از سوی دیگر به عنوان نیروی سومی میان طالبان و جامعه جهانی در نقش میانجی و بازکننده راه مذاکره، ظاهر شود.

براساس گفته های او، در زمان تخریب مجسمه های بودای بامیان، پاکستان در یک طرف قضیه انجنیران پاکستانی طالبان را راهنمایی می کردند که چگونه زودتر مجسمه ها را تخریب کنند و در طرف دیگر، سازمان استخباراتی این کشور می خواست به بهانه مذاکره با طالبان، پول بیشتری از جامعه جهانی بگیرد که خود سیاسی-منفعتی بودن رویداد ” نابخشودنی” تخریب بودا با حمایت پاکستان را نشان می دهد.

پس از سقوط حکومت طالبان در افغانستان توسط نیروهای نظامی بین المللی و تشکیل نظام جدید در افغانستان، یکی از موضوعاتی که همواره از سوی فرهنگیان و باشندگان بامیان مطرح می‌شود، بازسازی مجسمه‌های تخریب‌شده بودا‌ست.

با آن‌که پانزده سال از تخریب این مجسمه‌ها می‌گذرد، علی‌رغم اعلام آمادگی برخی از کشورها برای بازسازی این مجسمه‌ها، دولت افغانستان اما تاکنون تمایلی در این زمینه از خود نشان نداده است.

طرح بازسازی مجسمه ۵۳ متری صلصال ده سال قبل از امروز از سوی جاپان به دولت افغانستان پیشنهاد شد.

این طرح اما به دلایل نامعلومی که باشندگان بامیان آنرا “بهانه گیری حکومت” می خوانند، در آن زمان پذیرفته نشد.

با این وجود چندی پیش  در نخستین دور جشنواره معرفی بامیان به عنوان نخستین پایتخت فرهنگی سازمان سارک، یک زن و شوهر چینی، مجسمه تخریب شده 53 متری این ولایت را توسط نور سه بعدی بازسازی کردند.

این زن و شوهر که جانسین یو و لیان هو نام دارند، وسیله ای ساخته اند که می تواند مجسمه بزرگ صلصال را از طرف شب به گونه در ظاهر واقعی و درست مانند زمانی که از زیر دست صدها پیکرتراش ماهر و چیره دست دوره تمدن با شکوه کوشانیان برآمده بود، به نمایش بگذارد.

 

در این نمایشگاه؛ 30 قطعه عکس که زنان را در حال شستشو، بچه داری، داخل خانه و آثار لت و کوب است به صورت “سیاه و سفید” و با محتوای منع خشونت و زندان زنان، به نمایش گذاشته شد.

خانم مرادیان به خبرگزاری رها گفت: “امیدوارم که این عکس ها بتواند برای محو خشونت علیه زنان فرهنگ سازی کند و در آینده زنان افغانستان لبشان خندان باشد.”

وی علت اینکه عکس هایش را سیاه و سفید انتخاب کرده است، گفت، “رنگ را از سوژه ها گرفتم تا تمرکز روی سوژه باشد و از سوی دیگر تلخی زندگی برخی از زنان افغانستان را نشان دهد.

خانم مرادیان اظهار کرد، رنگ را نمی شود از زندگی مردم حذف کرد، عکس های گرفته شده همه رنگی اند و رنگ ها شاد؛ اگر عکس ها با رنگ بود ممکن بود سوژه را تحت تاثیر قرار دهد.

شقایق مرادیان نژاد طی چهار سفری که به ولایت هرات داشته است این عکس ها را گرفته است و اولین نمایشگاه بین المللی اش را در افغانستان برگزار کرده است.

این نمایشگاه دو روزه است و قرار است بعدآ در کشور ایران نیز به نمایش گذاشته شود.

شقایق مرادیان نژاد تاکنون چهار نمایشگاه به صورت انفرادی در ایران برگزار کرده است و این اولین نمایشگاه انفرادی بین المللی وی می باشد.

لازم به ذکر است این نمایشگاه با منظور مبارزه با خشونت علیه زنان برگزار شده است اما طی شش ماه گذشته 190 مورد قضیه خشونت علیه زنان به وقوع پیوسته است و امار خشونت ها رو به افزایش نیز می باشد.

یاسین نگاه، از بازدیدکنندگان این نمایشگاه می گوید که تا زمانی که زنان به استقلال سیاسی نرسد، همچنان با خشونت مواجه خواهند بود.

وی بر این باور است که تا زمانی که زنان خودشان نخواهند، خشونت کاهش پیدا نخواهد کرد.

او از پیشکسوتان و آغازگران هنر تئاتر در افغانستان بود و از ۱۴ سالگی بازی در تئاتر را آغاز کرد.

نعیم فرحان زندگی هنری خود را نخست با خواندن ترانه آغاز کرد اما پس از فراغت از لیسه (دبیرستان) حبیبیه کابل، به چکواسلواکی وقت رفت و از دانشگاه چارلز پراگ، در رشته تئاتر دکترا گرفت.

نعیم فرحان در سال‌های دهه ۴۰ و ۵۰ خورشیدی، نمایشنامه‌های خود را روزانه یا هر هفته در وزارت معارف (آموزش و پرورش) و شهرداری کابل به اجرا می‌گذاشت.

اولین حضور نعیم فرحان، بازی در نمایشنامه “مردی که زن شد” بود و پس از آن در بیشتر از ۱۵۰ نمایشنامه نقش بازی کرد. او در طول زندگی کاریش تعدادی از نمایشنامه‌های مشهور جهان را نیز ترجمه کرد و به روی صحنه برد.

بیشتر کارهای آقای فرحان با همکاری قاسم رشتیا، عبدالقیوم بیسد، رفیق صادق، و مسرور نجیمی که خود از پیشکسوتان عرصه تئاتر در افغانستان بودند، اجرا می‌شد.

نعیم فرحان علاوه بر این خواننده و استاد دانشگاه هم بود و جوانان بسیاری را با هنر نمایش آشنا کرد. او سال‌های زیادی را هم به عنوان رئیس دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه کابل مشغول به کار بود.

سال‌های دهه ۴۰ و ۵۰ خورشیدی، دروه طلایی تئاتر و هنر نمایش در افغانستان بود. در آن سال‌ها کابل ننداری (سالن تئاتر) کابل، محل اصلی اجرای تئاتر بود. بخش‌هایی از این نمایش‌ها از رادیوی افغانستان هم پخش می‌شد.

با آغاز به کار تلویزیون در افغانستان در اواخر دهه ۵۰، تئاتر راه خود را به تلویزیون نیز باز کرد.

بی بی سی

او گفت که در قدم بعدی تلاش خواهد که علما، نویسندگان و ادیبان کشور را به جهان معرفی کند.

آقای کرزی در این مراسم گفت گفت که این بنیاد مطلقآ غیر سیاسی است و تنها هدف اش فعالیت های تعلیمی و فرهنگی است و زمینه تحصیل را برای کسانی فراهم می کند که بضاعت پولی ندارند.

او تاکید کرد که برای تامین مالی این بنیاد تلاش خواهد کرد که کمک‌های داخلی و بین المللی را جلب کند و تلاش خواهد کرد که به تمام جوانان افغان که استعداد دارند ولی پول ندارند، فرصت مساوی برای آموزش در داخل و خارج فراهم کند.

آقای کرزی گفت که فراهم سازی زمینه آموزش جوانان افغان در زمینه پزشکی، اینجینری و علوم از اولویت‌های بنیاد او است؛ به این دلیل که مردم کشور اکنون به این خاطر محتاج دیگران هستند که در زمینه آموزش عقب افتاده‌اند.

رئیس جمهوری پیشن، این اقدام خود را قطره‌ای در دریا دانست و گفت که متاسفانه در دهه‌های گذشته جهان به سرعت در حال توسعه بود ولی افغانستان نه تنها توسعه نیافت که هر روز عقب مانده تر نیز شد و اکنون برای رسیدن به کاروان توسعه جهانی نیاز است که اسب این کشور چهار نعل بتازد.

حامد کرزی نخستین رئیس جمهوری منتخب افغانستان پس از سیزده سال زمامداری، یک سال قبل جای خود را به محمد اشرف غنی، رئیس جمهوری داد.

 

این تیاتر که امروز (شنبه) به نمایش گذاشته شده بود، داستان زندگی یک خانواده پنج نفری را به تصویر کشیده بود که بر اثر بیکاری دست به مهاجرت می زنند.

تعداد زیادی از فعالان جامعه مدنی و شهروندان کابل به دور این هنرمندان حلقه زدند و نظارگر تلخی های زندگی خانواده ای هستند که به دلیل بیکاری وطن را ترک می کنند.

خانواده به نقطه مرزی می رسد، کودک یک ساله این خانواده به دلیل نامعلومی ناآرامی می کند و فریادهای بی امان او خشم قاچاقبر را می افروزد، کودک آرام می شود.

اولین قربانی بیکاری رقم می خورد.

در داستان تیاتر یک جوان معیوب نیز حضور دارد که در نقطه ای دیگر از این جهان پهناور خانواده اش را ترک می کند و دومین قربانی رقم می خورد.

در داستان تیاتر علاوه بر کمپین ضد بیکاری، مبارزه با فساد اداری، بی تفاوتی سران دولتی در قبال جوانان و ناامنی از نکات دیگری بود که نهفته شده بود.

این کمپین توسط نهادهای موسوم به ” توانمند سازی و ارتقای جوانان” و “مشارکت عدالت ” برگزار شده بود.

مسئولان این نهادها می گویند، فساد گسترده در نهادهای دولتی، بی تفاوتی سران حکومت در قبال جوانان بیکار و ناامنی در کشور از عوامل اساسی فرار جوانان است.

بریالی ضیا سخنگوی این کمپاین اعتراضی گفت: پیام  ما به دولت افغانستان این است که زمینه کار را برای جوانان مساعد سازد تا از فرار آنها جلو گیری شود.

او افزود، خواست ما از جامعه جهانی نیز این است که برای تامین امنیت در افغانستان صادقانه کار کنند تا بحران مهاجرت برای آنها درد سر ساز نشود.

آقای بریالی گفت از جوانان کشور می خواهیم که نیروی خود را برای آبادانی کشور مصرف کنند و فرار راه چاره ندانند.

برگزار کنندگان نیز اشاره کردند که هدف از این کمپین آگاه سازی جوانان از خطرات و عواقب مهاجرت های غیر قانونی، نیاز کشور به وجود آنها و وارد کردن دولت برای رفع عوامل اساسی  فرار است.

گفتنی است که این کمپین به مدت یک ماه  از طرف نهادهای ذکر شده در شهر کابل ادامه دارد و در این ایام خطرات و عواقب ناگوار مهاجرت را  با اجرای تیاتر برای مردم و جوانان اجرا می کنند.

 

محمدطاهر زهیر والی بامیان  پیش از چاشت امروز (دوشنبه) در محفل تهداب گذاری این دروازه گفت که این دروازه تا ماه جوزای سال آینده و با هزینه بیش از 3.5 میلیون افغانی از بودجه شاروالی ساخته خواهد شد.

به گفته او طرح این دروازه به سبک معماری اسلامی ساخته شده می شود که از سوی مجتبی میرزایی باستان شناس افغان ارائه و طراحی شده است.

کار این بنا توسط انجنیر علی احمد صورت می گیرد.

زمان احمدی- بامیان

 

این داستان نویس صابر حسینی نام دارد و کتاب ها را از پول شخصی خود تهیه کرده است.

او صندوقی را روی بایسیکل/دوچرخه خود نصب کرده است و هر روز بر اساس تقسیم اوقات این کتاب ها را بین کودکان روستاها توزیع می کند.

صابر حسینی می گوید، هدف از راه اندازی این کتابخانه سیار برای اطفال رشد ذهنی کودکان وتشویق آنان به مطالعه داستان وکتاب است.

آقای حسینی تصمیم دارد که فرهنگ کتابخوانی را بین کودکان این ولایت تقویت کند تا دست از بازی های ناپسند و بازی با اسلحه پلاستیکی بردارد.

این اقدام در حالی صورت می گیرد که فرهنگ کتاب خوانی در کشور بسیار پایین است و سرانه مطالعه در کشور بر اساس امارهای غیر رسمی کمتر 5 دقیقه در روز است.

به طور میانگین می توان گفت سرانه مطالعه کتاب در دنیا 45 دقیقه در روز است.

سرانه بالای مطالعه در کشورهای توسعه یافته ای نظیر جاپان 90 دقیقه در روز و انگلیس با حدود 55 دقیقه در روز است که نشان از شاخص بالای توسعه در این کشورهاست.

اکنون با راه اندازی چنین برنامه های می توان فرهنگ کتاب خوانی و مطالعه را در بین کودکان و نوجوانان بالا برد تا به شاخص های بالای توسعه در کشور برسیم.

گفتنی است که چند سال پیش یک معلم کلمبیایی برای تشویق مردم به کتابخوانی، با استفاده از الاغ کتابخانه سیار راه اندازی کرده بود.

«لوئیس سوریانو» که در روستای «لاگرویا» کلمبیا زندگی می کرد و در تعطیلات پایان هفته، بخشی از کتاب هایش را بار الاغ ها می کرد و به روستاهایی که از جاده مناسب و امکانات رفاهی بی بهره بود، می برد.

ظفر بامیانی

بر خلاف  ١٤ سال پيش، امروز اکثريت جوانان به شبکه هاى اجتماعى دسترسى دارند، تمام وزارتخانه ها، نهادهاى ديگر دولتى و غيردولتى به انترنت وصل هستند و استفاده از انترنت در بسياری از ادارات، امر ضروری پنداشته ميشود.

امروز سومين نشست رسانه هاى اجتماعى افغانستان رادرکابل برگزار نمود که در آن شمارى از مقام های دولتی، جوانان، کاربران رسانه هاى اجتماعى، هنرمندان، خبرنگاران و چهره های سياسی شرکت کرده بودند که نقش شبکه هاى اجتماعى در تحولات اخير درکشور وزندگى روزمره مردم موثر خوانده شد.

ايلين جيوEileen Guo نماينده اين نهاد گفت که رسانه هاى اجتماعى و تکنالوژى، به  بخشى از زندگى روزمره مردم افغانستان مبدل شده است .

وى علاوه کردکه رسانه هاى اجتماعى، سهولتهايى را به مردم ايجاد کرده و از اين طريق مردم براى آواره ها و رويدادهاى مختلف درافغانستان پول جمع آورى ميکنند و در برابر رويدادى مانند قتل فرخنده واکنش نشان ميدهند و موقفگيرى ميکنند که بسيار موثرهم بوده است .

ايمل مرجان معين تکنالوژى معلوماتى وزارت مخابرات؛ مخابرات وتکنالوژى رايکى از سکتورهاى قوى درکشور خواند؛ اما گفت که پيشرفتهاى صورت گرفته دراين عرصه ها کافى نيست و کارهاى زيادى است که بايد دراين راستا انجام شود.

موصوف علاوه کردکه ٢٠ ميليون افغان به سکتورمخابرات و تکنالوژى معلوماتى دسترسى دارند و شهروندان باقى مانده، يا دراطراف اين خدمات اند يا در يک کيلومترى قرار دارند وتلاش ميشود که براى آنان نيز خدمات برسد.

معين تکنالوژى معلوماتى وزارت مخابرات تاکيدکرد باوجوديکه قيمت خدمات مخابراتى و تکنالوژى بلند است؛ اما با آنهم دست کم يک عشاريه دوميليون افغان از بخش هاى مختلف رسانه هاى اجتماعى به شمول فيسبوک، تويتر، يوتيوب ، گوگل پلس و….استفاده ميکنند، قابل قدراست.

اما اين مقام وزارت مخابرات تاکيد کرد: “در کنار سهولت ها و مفاد، رسانه هاى اجتماعى مشکلاتى را نيز به بار مى آورند که يکى از آن، دسترسى همگانى به معلومات شخصى ما است که ازاين طريق در بعضى موارد به افراد، خانواده ها و مذاهب توهين نيز ميشود.”

چندی پیش در روز جهانی شبکه های اجتماعی معین نشراتی وزارت اطلاعات و فرهنگ گفته بود که استفاده از رسانه های اجتماعی را قانون مند می کند اما تاکنون خبری از این اقدام نیست.

گفتنی است که این اقدام تاحدودی ممکن و اجرایی نخواهد بود.

در این برنامه مقامات عالی رتبه دولتی، نهادهای مدنی، نهادهای حقوق بشری، هنرمندان و هنر پروران، دانشجویان و اساتید دانشگاه ها نیز اشتراک کردند.

در ذیل جوایز برگزیدگان این جشنواره از طرف هیات داوران بدین شرح اعلام شد:

از میان ۲۱ فیلم خارجی:

بهترین فیلم مستند خارجی                   هند- فرانسه         “نام من نمک است” به کارگردانی فریدا پچا

بهترین فیلم بلند داستانی خارجی           ایران                   “فصل فراموشی فریبا” به کارگردانی عباس رافعی

فیلم داستانی کوتاه                             لبنان – امریکا     “من می گویم دوست” به کارگردانی دارینه هوتیت

بهترین انمیشن خارجی                        ایران               “ماهی سرخ شده” به کارگردانی لیلا خلیل زاده

تندیس هیأت داوران                             ایران               “آپارتمان مورچه ها” به کارگردانی توفیق امانی

 

از میان ۱۳ فیلم افغان:

بهترین فیلم کوتاه مستند                                            “تنهایی” به کارگردانی صابره رضایی

بهترین فیلم داستانی کوتاه                                          “در دایره” به کارگردانی معصومه ابراهیمی

بهترین انمیشن                                                        “شیزوفرنی” به کارگردانی لاجورد حقیقی

بهترین کارگردان                                                    “شکر آزاری” به کارگردانی خادم حسین بهنام

بهترین بازیگر زن                                                    لینا علم برای بازی در فیلم قمر

بهترین بازیگر زن                                                   مارینا گلبهاری برای بازی در فیلم دستکول گمشده

تندیس هیأت داوران                                                   فیلم قمر به کارگردانی نیما لطیفی

بهترین فیلمنامه                                                        مسعود اسلامی برای نوشتن فیلم نامه ماز

همچنین هیأت داوران به خاطر ایده ابتکاری فیلم “پرواز اجباری” از عزیزالله حیدری تقدیر کرد.

این جوایز توسط اشخاص و مقامات عالی رتبه به برندگان یا نماینده های آن‌ها داده شد. آقای محمدآصف رحیمی٬ والی هرات که یکی از اهدا کنندگان جایزه بود٬ ضمن تشکر از دست اندرکاران جشنواره گفت که برنامه به نحو احسن اجرا شد و امید هست که سال های سال این افتخار نصیب هراتیان و این سرزمین باشد.

آقای ابراهیم عارفی ریس افغان فیلم نیز در زمان اهدای جایزه به فیلم های برتر، از نهادهای حامی و برگزار کننده سپاسگزاری کرد و تعهد داد که هر ساله این برنامه را حمایت خواهد کرد.

وی همچنین افزود افغان فیلم تلاش خواهد کرد که در سال‌های آینده کمک‌های بیشتری را برای حمایت از این جشنواره انجام دهد.

وی علاوه کرد که وزارت اطلاعات فرهنگ نیز در آینده همکاری های بیشتری انجام خواهد داد و دولت مکلف است این برنامه را حمایت کند.

او در ادامه از خانه فیلم رویا و بنیاد آرمان شهر و تمامی سینما گران و سینما دوستان به خاطر برگزاری این برنامه قدرانی کرد و افزود همچنان که سال های گذشته در کنار این تیم بوده در تیم داوران سال های آینده نیز سهم خود را ادا خواهد کرد.

 

 

قرار است در این جشنواره که از ۱۱ اکتبر تا ۱۳ اکتبر ادامه دارد،  ازمیان ۳۰۰ فیلمی که از سراسر جهان به این جشنواره ارسال شده است،  ۴۶ فیلم منتخب به نمایش گذاشته شود.

این جشنواره با سخنرانی محمد آصف رحیمی والی هرات، افتتاح شد.

وی ضمن سپاسگزاری از برگزارکننده گان این برنامه افزود “در شرایط بحرانی و نا امن افغانستان، دایر کردن این برنامه نشان می دهد که ما خواهان جایگزین کردن هنر و صلح به جای جنگ و خونریزی هستیم.”

آقای رحیمی علاوه کرد که با برگزاری چنین برنامه هایی می توان بر فرهنگ و زندگی مردم تاثیر بسزایی گذاشت.

وی گفت “هنر تاثیر مستقیم بر رفتار و و زندگی اجتماعی مردم داشته و دارد و این جشنواره می تواند پیام آور صلح باشد.”

خانم محبوبه جمشیدی ریاست امور زنان ولایت هرات، ضمن تشکری از برگزار کنندگان این برنامه، پیام خانم دلبر نظری، وزیر امور زنان افغاستان را نیز خواند.

وزیر امور زنان در پیام خود از نهادهای خلاق در عرصه سینما و برگزارکنندگان جشنواره تقدیر کرد و  برگزاری فیستوال فیلم مخصوص زنان را کاری ارزنده و در خور ستایش دانستند.

در ادامه پیام ایشان آمده بود فیلم و سینمای افغاستان با قامتی زخمی هنوز هویت مردانه دارد و گاهگاهی هنوز هم مردان سیمای سینمایی و تیاتری زنان را تمثیل می کنند، اما این جشنواره می تواند موقعیت مناسبی را برای زنان فراهم کند.

لازم به ذکر است که در بخش افتتاحیه این جشنواره، یک شفیلم کوتاه به نام “قمر” به کارگردانی نیما لطیفی و با بازی لینا علم به نمایش در آمد. ازدواج اجباری و زیر سن در بدل پول موضوع برجسته این فیلم کوتاه بود و بعد از ان انیمیشن “ماهی سرخ شده” به کارگردانی لیلا خلیل زاده از ایران به نمایش در آمد.

 

 

کمیتۀ جوایز نوبل در استاکهولم سویدن روز پنجشنبه اعلام کرد که الکسویچ ۶۷ ساله به خاطر “نوشته ی پرطنین، لحظۀ برای مشقت و جرأت در عصر ما” برندۀ عالیترین جایزۀ ادبیات جهان در سال ۲۰۱۵ شناخته شده است.

الکسویچ چهاردمین زنی است که از سال ۱۹۰۱ به اینسو برندۀ جایزۀ ادبیات نوبل می شود. او برای ایجاد یک اثر گرانبهای ادبی با درج رویدادها از جنگ جهانی دوم گرفته تا تهاجم ارتش سرخ در افغانستان، فاجعۀ هسته ای سال ۱۹۸۶ در چرنوبیل روسیه و مشکلات اجتماعی چون خودکشی ها پس از فروپاشی اتحاد شوروی پیشین، مهارت های خبرنگاری خود را به کار بسته است.

ساره دانیوس منشی دایمی اکادمی جوایز نوبل در سویدن گفت که الکسویچ آن چنانکه خودش گفته است با علاقمندی به تاریخ عواطف نه تاریخ رویدادها در چهار دهۀ گذشته، مواد جالب تاریخی را در اثر خود عرضه کرده و نیز روش ویژۀ نوشتار و ژانر جدید ادبی را انکشاف داده است.

الکسویچ که یکی از منتقدان سرسخت الکساندر لوکاشنکو، رئیس جمهور بلاروس است، به خبرگزاری اسوشیتدپرس گفت که تا هنوز کدام پیام تبریکی از سوی رئیس جمهور دریافت نکرده است.

نخستین کتاب الکسویچ که در سال ۱۹۸۵ به نام چهرۀ غیرزنانۀ جنگ چاپ شد، بر مبنای داستان های ناگفتۀ زنانی بودکه بر ضد نازی های آلمان می جنگیدند. بیش از دو میلیون نسخۀ این کتاب به فروش رسید.

کتابهای الکسویچ در ۱۹ کشور چاپ شده و کم از کم پنج کتاب وی به زبان انگلیسی برگردان شده است. او سه نمایشنامه و فیلمنامۀ ۲۱ مستند را نیز نوشته است.

الکسویچ به تاریه ۳۱ می سال ۱۹۴۸ در شهر غربی ایوانو فرانویسک اوکراین به دنیا آمد، او در زمان اتحاد جماهیر شوروی پیشین در رشتۀ ژورنالیزم درس خواند و در سال ۱۹۸۹ کتاب “پسران خفته در تابوت برنجی: صدای شوروی ها از جنگ افغانستان” را نشر کرد، جنگی که شوروی برای ده سال درگیر آن بود.

کتاب “افسون شده با مرگ” اثر دیگر این نویسنده است که در سال ۱۹۹۳ چاپ شد و بر موارد خودکشی پس از سقوط نظام کمونیستی اتحاد شوروی تمرکز داشت، چون افرادی که آرمان های سوسیالیستی داشتند قادر نبودند تا زندگی در دنیای جدید را بپذیرند و دست به خود کشی می زدند.

به دنبال اعلام برندگان جوایز نوبل در بخش های طب، فزیک، کیمیا و اینک ادبیات، قرار است برندۀ جایزۀ صلح نوبل روز جمعه و برندۀ این جایزه در بخش اقتصاد روز دوشنبه اعلام شود.

تمام برندگان جوایز نوبل به تاریخ ۱۰ دسمبر جوایز شان را دریافت خواهند کرد.