نویسنده: rahapress

عطا الله خوگیانی سخنگوی والی ننگرهار گفته است که اداره امنیت ملی یک موتر مملو از مواد منفجره را در ولسوالی رود این ولایت کشف و خنثی کرده است.

به گفته ی آقای خوگیانی، تروریستان در نظر داشتند تا این موتر را در شهر جلال آباد منفجر سازند.

سخنگوی والی ننگرهار افزوده است که شبکه تروریستی حقانی طرح این انفجار را چیده بود.

تاکنون هیچ گروه مسلحی در خصوص این خبر واکنشی نشان نداده است.

مقامات در حالی خبر از جلوگیری از این طرح تروریستی می دهند، که تقریبا دو هفته پیش عامل انتحاری وابسته به گروه طالبان یک موتر آمبولانس مملو از مواد منفجره را در نزدیکی شفاخانه جمهوریت در قلب شهر کابل منفجر کرد.

در آن رویداد دست کم 103 تن جان باخته و 235 تن دیگر زخمی شدند.

عبدالله عبدالله در سیمیناری که زیر عنوان “رویکردهای مختلط دانشگاه امریکایی افغانستان در مورد پیشرفت‌های زنان” امروز (سه شنبه، ۲۴ دلو) در قصر مرمرین برگزار شده بود، گفت: بانوان مهم‌ترین نقش‌آفرینان در جامعه‌اند. تجربۀ سال‌های پسین نشان داده است که بانوان هم‌گام با مردان در زمینه‌های آزادی بیان، امور اجتماعی، اقتصاد، تجارت، امنیت، صلح و دست‌آوردهای دیگر امروزی کشور سهم فعال داشته‌اند.

عبدالله عبدالله، از تلاش بانوان به خاطر به دست آوردن حقوق‌شان در جامعه و سهم گرفتن‌شان در روند حکومت‌داری، به نیکویی یاد کرد. رییس اجراییه وعده سپرد که حکومت وحدت ملی متعهد است تا از بانوان و برنامه‌های‌شان به خاطر سهم گرفتن در ساختن یک جامعه سالم و مرفه حمایت نموده و در راستای توانمندسازی آنان در بخش‌های مختلف هم‌کاری جدی می‌نماید.

عبدالله عبدالله برگزاری چنین سیمینارهایی را به منظور بلند رفتن آگاهی بانوان و دست یافتن‌شان به اهداف بزرگ پر اهمیت شمرده از همکاران و نهادهای بین‌المللی به ویژه از دانشگاه امریکایی در افغانستان، به خاطر حمایت از بانوان و بلندبردن ظرفیت‌های علمی و کاری‌شان سپاس‌گزاری نمود.

آقای کنیت هولاند، رییس دانشگاه امریکایی افغانستان از حضور رییس اجراییه در این سیمینار سپاس‌گزاری نموده، افزود: حمایت حکومت از بانوان و برنامه‌های شان برای آنان انگیزۀ فراوان‌تر می‌دهد و مسؤولان دانشگاه امریکایی افغانستان نیز تلاش می‌کنند تا به منظور بلندرفتن ظرفیت‌های علمی بانوان و دست یافتن شان به عرصه‌های مختلف اجمتاعی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی اقدامات لازم را انجام دهند.

رییس دانشگاه امریکایی نیز نقش بانوان را در جامعه مهم دانسته تأکید کرد که سهم بانوان در عرصه‌های اقتصاد، تجارت، رهبری، توسعه و پیشرفت ضروری و سازنده است. وی هم‌چنان اضافه کرد که هدف این سیمینارها توانمندسازی هرچه بیشتر بانوان است.

 

گارت بیلی، نماینده نخست وزیر انگلستان، با ابراز حمایت از فشارهای مالی امریکا بر اسلام آباد اظهار داشت که بهترین راه برای رسیدن به صلح ادامه گفت ‌وگو میان افغانستان و پاکستان است.
این مقام بلند پایه انگلیس در مورد فشارهای امریکا گفت:” هدف از فشار وارد کردن جزا دادن نیست. هدف فشار این است که تحرکات مسلحانه پایان یابد و افغانستان آینده امن داشته باشد.”
به گفته آقای بیلی، بریتانیا با افغانستان متعهد است و موضع این کشور نیز در قبال افغانستان روشن می باشد.
وی افزود:” ما می‌خواهیم که به رهبری افغانستان و پاکستان گفت ‌وگو ها صورت گیرد و در نتیجۀ آن صلح تامین شود. ”
آقای بیلی در پاسخ به پرسشی در مورد خط دیورند چنین اذعان کرد: «فکر می ‌کنم این پرسش صد سال پیش تاحد زیادی با بریتانیا پیوند داشت. اما اکنون مهم این است که افغانستان و پاکستان در این مورد فیصله ی مشترک کنند که مرز باید کجا باشد. هیچ کشور سومی نباید نظر خود را بر آنها تحمیل کند.”

 

تغییرات در نهادهای امنیتی زیر نام «اصلاحات» صورت می‌گیرد. اما گفته می‌شود اکثریت‌ ۱۶۴ درجه ‌دار ارتش افغانستان که با حکم رئیس جمهور باز نشسته شده اند وابسته به یک جناح و قوم مشخص افغانستان می‌باشد.

ستون فقرات ارتش افغانستان متشکل از نیروهای مجاهدین سابق و حزب دموکراتیک خلق می‌باشد. برخی نمایندگان پارلمان افغانستان مدعی هستند که رهبری حکومت زیر فشار امریکایی‌ها در تلاش کنارزدن چهره‌های وابسته به مجاهدین و حزب دموکراتیک خلق هستند. در سه و نیم سال گذشته تلاش شده است که افراد با تجربه و مسلکی از سمت‌های کلیدی و تأثیرگذار کنار گذاشته شود و افراد تازه ‌وارد و جوان روی صحنه آیند. شانس بیشتر از آن کسانی است که کورس‌های نظامی را در کشورهای غربی به ویژه امریکا فرا گرفته‌اند. این درحالی است که اعضای نیروهای امنیتی افغانستان در جنگ با تروریسم بهای سنگین پرداخته‌اند.

اشرف‌غنی، رییس‌جمهور افغانستان به‌ تاز‌گی حکم بازنشستگی ۱۶۴ درجه ‌دار ارتش افغانستان را امضا کرده است و قرار است در روزهای نزدیک ده‌ها تن از افسران بلندرتبۀ وزارت داخله نیز بازنشسته شوند.

اشرف‌غنی از هنگام رسیدن به ارگ ریاست ‌جمهوری پیوسته بر اصلاحات و تغییر در ساختار نهادهای امنیتی به ویژه ارتش افغانستان تأکید کرده است. او ساختار نیروهای امنیتی را «نامتوازن» و «یکجانبه» می‌داند و به همین دلیل تلاش می ‎ورزد تعادل نسبی را در رده‌های بالا، میانی و بدنۀ نیروهای امنیتی افغانستان برقرار سازد.

اشرف‌غنی به منظور تحقق برنامه‌هایش در ارتش و نهادهای امنیتی، تلاش ورزیده است که افراد مورد اعتمادش را در رهبری وزارت‌های دفاع ملی و امور داخله و ریاست عمومی امنیت ملی به کار گمارد.

نقض قانون ذاتی افسران

دولت افغانستان مدعی است که درجه ‌داران بر بنیاد قانون امور ذاتی افسران بازنشسته شده‌اند. دولت افغانستان قانون امور ذاتی افسران را تعدیل کرد و به مجلس فرستاد. مجلس نماینده‌گان تعدیلات حکومت را «عجولانه» خواند و آن را با شرایط افغانستان ناسازگار عنوان کرد. به همین دلیل، نمایندگان مجلس با اکثریت آرا طرح تعدیل قانون امور ذاتی افسران را رد کردند. اکنون، ریاست جمهوری بر بنیاد فرمان تقنینی، جنرالان ارتش را بازنشسته ساخته است. این درحالی است که قانون گذشتۀ امور ذاتی افسران همچنان نافذ می ‌باشد. در موجودیت قانون، فرمان تقنینی جایگاهی ندارد.

در قانون امور ذاتی افسران سن تقاعد برای درجه داران ۵۰ الی ۵۲ سال ذکر شده است. برای افسران نیز سن ۶۰ سال در نظر گرفته شده و برای جنرالان با توجه به درجه آنان سن ۶۵ الی ۷۰ سال قید شده است. اما فهرست بازنشسته‌گان ارتش نشان می‌دهد که قانون امور ذاتی افسران نقض است. در میان بازنشستگان چهره‌های جوان و خوشنام ارتش افغانستان نیز مشاهده می‌شود. افرادی ‌که تا رسیدن به سن قانونی تقاعد 20 سال دیگر فاصله دارند!

مبارزه با فساد با تغییر قراردادی‌ها

نهادهای امنیتی افغانستان سالانه دست‌ کم چهار و نیم میلیارد دالر هزینه بر می‎دارند. بر بنیاد گزارش نهادهای ناظر بین‌المللی از جمله ادارۀ بازرس ویژۀ ایالات متحده امریکا، بخش قابل توجه این رقم از سوی رهبری و افسران بلندرتبۀ امنیتی افغانستان در شانزده سال گذشته حیف ‌ومیل شده است. در موارد بسیاری گزارش شده است که سربازان و افسران نهادهای امنیتی در خطوط مقدم جبهه آب و نان نداشته‌اند و هزینۀ تغذیۀ آنها را مسوولان به جیب زده‌اند.

در بخش تدارکات نهادهای امنیتی افغانستان فساد گسترده وجود دارد. مأموران عادی بخش تدارکات وزارت‎های داخله و دفاع صاحب اپارتمان‌های مجلل در کابل و دیگر شهرهای افغانستان شده‌اند.

رهبری حکومت وحدت ملی متعهد گردیده بود که فساد را از نهادهای امنیتی برچیند. اما در سه و نیم سال گذشته در زمینۀ ریشه‌ کن سازی فساد کاری صورت نگرفته است. تنها ابتکار رهبری نهادهای امنیتی تغییر قراردادی‌ها بوده است. قراردادی‌های پیشین را عوض کرده و افراد و کمپنی‌های نزدیکان و شرکای خویش را شامل پروژه‌های وزارت‌های داخله و دفاع ساخته‌اند.

مبارزه با فساد در حکومت افغانستان سیاسی و گروهی شده است.

رتبه‌های فرمایشی

ارتش افغانستان هزاران جنرال دارد. جنرال نیروهای امنیتی افغانستان به مراتب بیشتر از بسیاری از کشورهای جهان است.

تفویض رتبۀ نظامی در افغانستان بر بنیاد شایست‌گی، تعهد و تجربۀ آدم‌ها صورت نمی ‌گیرد. بسیاری از این جنرالان «یک‌شبه» عالی‌ترین رتبۀ نظامی و حربی را گرفته‌اند. بسیاری از افرادی ‌که رتبۀ جنرالی را کسب کرده‌اند، وابسته به خانواده‌های رهبران جهادی و سیاسی کشور بوده‌اند.

رییس‌جمهور غنی نیز در دورۀ مأموریتش رتبه‌های فرمایشی بسیاری را به یک گروه قومی مشخص تفویض کرده است. او به ‌گونۀ نمونه در یک سال برخلاف تمام قوانین نافذه چندین رتبۀ نظامی به طارق ‌شاه بهرامی وزیر دفاع ملی داده است. همچنان تلاش ورزیده است که افراد نزدیک خویش را در سمت‌های مهم ارتش و نهادهای امنیتی افغانستان به کار گمارد. چنانچه پیشتر جنرال دوستم معاون «تبعیدی» ریاست جمهوری، آقای غنی را متهم «لوگر» بازی کرد.

این اقدمات همزمان با گسترش ناامنی و جنگ در افغانستان صورت می‌گیرد. خشونت‌ها بیش از هر زمان دیگر در پایتخت و ولایات افزایش یافته است. منتقدان می‌گویند که غنی بدون در نظرداشت وضعیت جاری کشور برنامۀ تصفیۀ نهادهای امنیتی از مخالفان سیاسی‌اش را دنبال می‌کند. آنها می‌گویند که امروزه اولویت مبارزه با تروریسم و جلوگیری از حملات هراس‌افگنانه است، نه برخوردهای سلیقه‌یی و تیمی با ارتش و نیروهای امنیتی.

کمیسیون مستقل انتخابات همچنین از تعهد جامعه جهانى و حکومت براى تمویل انتخابات ولسى جرگه و شوراهاى ولسوالى استقبال کرد.

وسیمه بادغیسی معاون عملیاتی کمیسیون مستقل انتخابات، به آژانس خبرى پژواک گفت که برگزاری انتخابات ولسی جرگه و شوراهای ولسوالی، توسط تذکره های ورقی که کم هزینه ترین شیوه است صورت می گیرد و احتمال دارد که در این انتخابات، از ۷۰ تا ۹۰ میلیون دالر بودجه نیاز شود.

وی، با بیان اینکه بودجه پیش بینی شده، نسبت به انتخات های گذشته پائین تر می باشد گفت که  حدود ۹۰ درصد بودجه انتخابات را، جامعه جهانی و ۱۰ درصد دیگرش را حکومت می پردازد که دراین قسمت تعهد صورت گرفته است.

بادغیسی، مصارف تهیه فهرست رایدهندگان را حدود ۲۹،۴ میلیون دالر عنوان کرده، گفت که بودجه تهیه فهرست رایدهندگان، از طرف نهادهای بین المللی با همکاری نمایندگی سازمان ملل متحد در افغانستان پرداخت گردیده است.

معاون عملیاتی کمیسیون  مستقل انتخابات، درادامه گفت: “همین حال هم کتاب های تهیه لیست رای دهندگان، توسط یک شرکت در دبی در حال تدوین شدن است و بودجه آن، از پولی پرداخت می شود که نهادهای بین المللی کمک کرده اند.”

درعین حال سید حفیظ الله هاشمی کمیشنر کمیسیون مستقل انتخابات، ناامنى را یک چالش جدى در برابر انتخابات دانست و گفت: “در زمان تثبیت مراکز رای دهی، حدود ۳۰ ولسوالی از تصرف حکومت بیرون بود و احصائیه اخیر نشان می دهد که این تعداد به ۴۰  ولسوالى رسیده است و امکان دارد که تا روز انتخابات، ساحات بیشتری در تصرف مخالفان بیفتد.”

وی، با اشاره به امضای تفاهمنامه کمیسیون مستقل انتخابات با ارگان های امنیتی، گفت که به اساس این تفاهمنامه، نهادهای امنیتی مسئولیت تامین امنیت مراکز و محلاتی که در آن ثبت نام رایدهی صورت می گیرد را به عهده دارند.

موصوف، با بیان اینکه نهادهای امنیتی به کمیسیون اطمینان داده اند که قبل از انتخابات و در روز انتخابات، امنیت مراکز رایدهی را تامین می کنند، اظهار امیدواری کردکه مسئولان امنیتی، به تعهدات شان عمل کرده و ساحاتی را که در تصرف دشمن است، از وجود مخالفان پاککاری کنند.

ازسویى هم یوسف رشید رئیس اجرایی موسسه انتخابات و عادلانه افغانستان یا فیفا گفت که جامعه جهانی آماده است که بودجه انتخابات را پرداخت کند؛ اما به شرطی که زمینه برگزاری انتخابات از سوی کمیسیون مستقل انتخابات و  حکومت مساعد گردد.

همچنان وی، ناامنی را یک چالش جدی سدراه برگزاری انتخابات عنوان کرده، گفت که وقتى کارمندان  کمیسیون مستقل انتخابات مراکز رایدهی را سروی کرده نتوانند، چه تضمینى وجود دارد که صدها تن  باشنده گان آن مناطق در انتخابات شرکت کنند .

وی گفت که در انتخابات های گذشته نگرانی در مورد مناطق جنوب، شرق و جنوبشرق وجود داشت؛ اما اکنون مناطق غرب، شمال، شمالشرق و حوزه مرکزی و شماری از ساحاتى دیگر کشور که هیچگونه مشکلی نداشت نیز ناامن شده است، که این مایۀ نگرانی جدی است.

موصوف، با بیان اینکه تاکنون ابتدایی ترین اقدامات در تامین امنیت انتخابات صورت نگرفته است، افزود: “ایجاب می کرد که یک کمیته منظم به سطح وزرا شامل وزیران داخله، دفاع، رئیس امنیت ملی و در راس کمیسیون مستقل انتخابات، وجود میداشت و به شکل منظم پیشرفت های امنیتی را ملاحظه و آن را در بحث انتخابات به بررسی می گرفتند.”

اوگفت:” فقط کمیسیون یک تفاهمنامه را با نهادهای امنیتی امضا کرده، مگر تاحال اقدامات عملی صورت نگرفته است.”

رشید، با بیان اینکه برگزاری انتخابات با چالش های جدی همراه خواهد بود، گفت که اگر به امکانات و تدابیر گذشته انتخابات برنامه ریزی شود، ترس وجود دارد که قسمت های عظیمی از ساحات کشور از انتخابات حذف شود و شمار زیادی از شهروندان، نتوانند پای صندوق های رای بروند و از حق رای شان استفاده کنند.

رئیس اجرایی موسسه انتخابات آزاد و عادلانه افغانستان، گفت که اگر کمیسیون در سراسر کشور انتخابات را برگزار کند و زمینه مشارکت را برای تمامی واجدین شرایط مساعد بسازد، با آنهم اگر سکتور امنیتی نتواند امنیت را تامین کند، بالای برگزاری انتخابات سرتاسری، شک وجود خواهد داشت.

اما نصرت رحیمی معاون سخنگوی وزارت امور داخله، گفت که در حال حاضر بخاطر تامین امنیت ساحات به منظور برگزاری انتخابات، در ۲۰ ولایت عملیات جریان دارد و ساحات در حال امن شدن است.

وی افزود: “به مردم افغانستان اطمینان می دهیم که ساحات و محلاتی که صندوق های رایدهی گذاشته می شود و از طرف کمیسیون مستقل انتخابات محلات تعیین می شود، از (الف) تا (ی) تمامش را ما اطمینان می دهیم که به شکل جدی آن را تامین امنیت می کنیم.”

 

این در حالیست که شماری از دانشگاه‌ ها و موسسات تحصیلات عالی خصوصی، دانشجویانی که چهارده پاس ‌هستند و از تحصیلات نیمه‌ عالی فارغ شده ‌اند، برای مقطع لیسانس جذب می‌ کنند.

در همین حال، دانشجویانی که با داشتن مدرک چهارده، به لیسانس در دانشگاه ‌های خصوصی جذب و فارغ شده ‌اند تا کنون نتوانسته اند سند فراغت شان را دریافت نمایند.

محمدامیر کامه‌ وال به خبرگزاری فرهنگ گفت: «دانشجویان چهارده پاس که قبل از طرزالعمل وزارت تحصیلات عالی افغانستان، از دانشگاه‌های خصوصی به سویه لیسانس فارغ شده‌اند؛ سند فراغت ‌شان تایید می‌شود.»

در طزرالعمل وزارت تحصیلات عالی افغانستان، آمده است: «در صورتی دانشجویان می ‌توانند از چهارده به لیسانس ثبت‌نام کند که درصد نمرات آن‌ها بالاتر از ۶۵ فیصد بوده و خلاف رشته نباشد.

تا زمانی‌ که این طرزالعمل طرح نشده بود؛ برخی از دانشگاه‌ های خصوصی بدون ملاحظه ‌یی، دانشجویان را جذب کرده بود که این امر باعث شده به مدت پنج سال سند فارغان از سوی وزارت تحصیلات عالی، تائید نشود.

رئیس دانشگاه‌ها و موسسات تحصیلات عالی افغانستان، می ‌گوید: «حالا دانشجویان چهارده ‌پاسی که می‌ خواهند به لیسانس ثبت ‌نام کنند، اگر درصد نمرات‌ شان بالاتر از ۶۵ نباشند و خلاف رشته ثبت کنند؛ مطابق طزرالعمل جدید، سند فراغت به آن ‌ها صادر نخواهد شد.

در این مستند کوتاه ده دقیقه ای که شبکه «سی ان ان» آن را تهیه کرده است به طور مختصر درباره حمایت سازمان سیا (سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا) از گلبدین حکمتیار گفته می شود.

متن زیر ترجمه ای از گفته های راوی این فیلم مستند و کارشناسانی است که در خصوص گلبدین حکمتیار سخن می زنند:

«دوست دیروز! اما دشمن امروز آمریکا!»

این است داستان روابط آمریکا با صدام حسین و مانوئل نوریگا. و اگر بخواهیم نامی در این لیست اضافه کنیم، آن نام گلبدین حکمتیار نخست وزیر (وقت) افغانستان است. مردی در قلب وحشت افغانستان! مردی که با مالیات آمریکایی ها به قدرت رسید.

کابل افغانستان، شهری که زمانی گلستان بود. اما هم اکنون چهره جهنم دارد. این جا کابل پس از  خروج ارتش شوروی است. و این هم نخست وزیر کابل افغانستان، یعنی گلبدین حکمتیار. او که زمانی مرد سازمان سیا بود، هم اکنون افغانستان را تبدیل به کشوری پر از ترور و وحشت کرده است. حکمتیار دو سال است که روی ساکنان کابل آتش می ریزد و حملات گسترده می کند. از قلب این هرج و مرج است که گلبدین حکمتیار موفق می شود تروریستان بین المللی بالقوه اش را جلب و جذب کند.

این مرد چه کسی است؟ گلبدین حکمتیار؟ که پایتخت کشور خودش را نابود می کند و افراط گرایی را در کل جهان تبلیغ می کند.

گلبدین حکمتیار خلق شده سازمان های استخباراتی آمریکا و پاکستان است. موفقیت او در واقع ناشی از میلیاردها دالری است که او از سازمان سیا برای مبارزه علیه شوروی گرفت. آمریکا حکمتیار را مطابق میلش حمایت کرد تا بتواند شوروی را وارد جنگی مانند ویتنام کند.

استراتژی کلی سازمان سیا در این خصوص کاملا موفقیت آمیز بود.

شوروی پس از 9 سال جنگیدن در باتلاق ساخته خودش گیر افتاده بود. آخرین سربازان شوروی در 1989 افغانستان را ترک کردند.

دستاورد کلی بسیار خوب بود، اما برخی اشتباهات همچنان باقی ماندند! برخی اشتباهات چشمگیر!

اشتباه شماره یک_  آمریکا و بخصوص دونالد ریگان رئیس جمهوری (وقت) آمریکا افغانستان را نادیده گرفتند و مسئولیت امور را به دوش پاکستان واگذار کردند.

اشتباه کلیدی اینجا بود که بسیاری از کمک های آمریکا به مجاهدین افغانستان از طریق پاکستان داده می شد.

پاکستان هم حکمتیار را با سلاح ها و مهمات آمریکایی سرازیر کرد و قدردانی حکمتیار را نیز به آنها (آمریکایی ها) می رساند. پاکستان روابط خوب و دیرینه ای با حکمتیار داشت.

رویکرد آنها (آمریکایی ها) این بود کمک ها را به کسانی بدهند که می توانند موثرتر علیه شوروی ها بجنگند. پاکستان نیز گفته بود که حکمتیار و گروهش این کار را انجام می دهند.

اشتباه شماره دو_ پاکستان گزارش می داد که حکمتیار بسیار عالی علیه شوروی ها می جنگد. در حالیکه او پس از 13 سال هیچ دستاوردی در میدان نبرد نداشت و حتی متحمل تلفات سنگینی شد.

گلبدین یک فرمانده نظامی نیست، او یک رهبر سیاسی است.

اشتباه شماره سه_  واشنگتن تصمیم گرفت تا دستور کار سیاسی حکمتیار را نادیده بگیرد. (رویای دیرینه تقویت یک انقلاب اسلامی و استفاده از ترور)

از اوایل سال 1981 شماری از اعضای دیگر جبهه های مقاومت افغانستان به واشنگتن می آمدند و به هر گوشی که پیدا می شد از اراده گلبدین حکمتیار برای کشتار مردم سخن می گفتند. سازمان سیا اما از موارد عمده نقض حقوق بشر گلبدین حکمتیار که بسیار بالا هم بود چشم پوشی کرد.

در سال 1985، حکمتیار با هزینه سازمان سیا به آمریکا سفر کرد، اما با رئیس جمهور دیدار نکرد. در همان زمان، سناتور «گوردون همفری» که یکی از طرفداران اصلی مقاومت افغانستان در برابر شوروی بود، در نامه ای به وزیر خارجه وقت آمریکا نسبت به گلبدین حکمتیار هشدار داد.

او در نامه اش نوشته بود: «اگر گلبدین حکمتیار به قدرتمندترین بازیگر (افغانستان) مبدل شود، به هیچ عنوان حمایت از او به نفع ایالات متحده آمریکا نیست.»

اما به طور اعجاب آوری، حکمتیار توانست سازمان سیا را تا زمانی که عملیاتش در افغانستان در تاریخ یکم جنوری 1992 پایان یابد در کنار خود حفظ کند.

اما پس از آن، گلبدین علیه سازمان سیا شد و در گفتگویی با خبرنگار سی ان ان اعلام کرد که اتهامات تروریستی که بر او وارد شده تنها بخشی از تبلغیات سازمان سیا علیه وی می باشد.

او پس از آن (تا سال 1994، زمان پخش این مستند) با سلاح هایی که از پاکستان گرفته بود کابل را زیر آتش خود قرار داد، اما هیچ گاه نتوانست کابل را به تصرف خود بگیرد.

 

امرالله صالح رئیس پیشین امنیت ملی و رئیس روند سبز افغانستان در واکنش به اظهارات تازه گلبدین حکمتیار گفته است که رهبر حزب اسلامی افغانستان از بیماری روانی رنج می برد.

آقای صالح در صفحه اجتماعی اش نوشته است: «او (حکمتیار) تکلیف دارد و از افسردگی شدید و زجر روانی رنج می برد. او به درمان و طبابت روانی نیاز دارد؛ اما متاسفانه شفاخانه علی آباد (بیمارستان روانی) جایی برای آدم های مهم و یا وی آی پی ندارد.»

لازم به ذکر است که گلبدین حکمتیار به تازگی در مصاحبه ای با شبکه آریانا گفته است که کشته شدن انسان های بی گناه در هر گونه عملیات از طرف هر گروهی حرام است، اما در عین حال عملیات استشهادی را که مانند عملیات انتحاری است، یک وظیفه مقدس بیان کرد.

وی گفت: «شما می‌گویید انتحاری ولی ما می‌گوییم استشهادی. عملیات انتحاری عملیات است که کسی از زندگی خود بیزار آمده و خودکشی می‌کند انتحاری یعنی خودکشی، عملیات استشهادی یعنی عملیات که کشته شدن آن درین عملیات 100 درصد یقینی است ولی بر اهداف مقدسی است قطعا ما ازین حمایت می‌کنیم.»

او همچنین داعش را یک پروژه ایرانی عنوان کرد و گفت که ایران از فقر اقتصادی مهاجران افغان در آن کشور استفاده کرده و آن را برای جنگ به سوریه و عراق اعزام می کند.

امرالله صالح در صفحه اش می نویسد که آقای حکمتیار یک بار دیگر حملات انتحاری و قتل عام را مشروع و حلال دانسته است. «اگر می خواهید بدانید چرا او این چنین آشفته زندگی می کند، کوشش کنید دنیا را از دید او ببینید نه از دید خود.»

آقای صالح افزوده است: «او (حکمتیار) بیش از چهل سال عمر خویش را صرف کرد تا اگر شود کلید قدرت و بهشت را از طریق دست بوسی و مزدوری به سازمان های استخباراتی خصوصا نظامیان پاکستان بدست آورد. (اما) نشد.»

رئیس پیشین امنیت ملی می افزاید حکمتیار که افسرده و سراپا عقده و انتقام است، با بیان حرف های دور از عقل می خواهد خود را مطرح کند.

آقای صالح همچنین در پایان می نویسد از آنجایی که داکتر روانی رازدار وجود ندارد تا پس از تداوی حکمتیار کتابی درباره او ننویسد، تکلیف او بیشتر خواهد شد و ما از روی اصول صلح و جنگ باید عذرش را بپذیریم.

در عین زمان، این خبرها با خبر انفجار مرگبار موتر آمبولانس در قلب شهر کابل خنثی گردید، انفجار مرگباری که دست کم 103 تن را به کام مرگ فرستاد و 235 تن دیگر را زخمی کرد. جنرال جوزف ووتل فرمانده فرماندهی مرکزی آمریکا نیز در زمان انفجار در همان نزدیکی ها بود.

ادامه این خشونت ها پس از مداخله 16 ساله آمریکا در افغانستان سوال های اساسی ای را در خصوص نیاز و توانایی نظامی آمریکا برای رسیدگی ریشه ای به مشکلات امنیتی داخل افغانستان که به طور فزاینده ای با منافع امنیتی اصلی آمریکا فاصله می گیرد، بوجود می آورد.

صحبت های این چنینی مانند افزایش نیرو، افزایش عملیات و یا حملات چیزهای تازه ای نیستند. فقط تاریخ در حال تکرار است.

این یک هزار سرباز تازه هم وارد گرداب افغانستان می شوند، درست مانند تصمیم پنج مورد افزایش پیشین که توسط استراتژیست های نظامی و سیاسی اتخاذ گردید. آنها به وضوح فراموش کرده اند که (شاید هیچ راه حل نظامی برای حل یک مشکل از اساس سیاسی وجود ندارد.)

اولین بار در سال 2008 و زمانی که شورشیان طالبان برخی از مناطق روستایی را به تصرف گرفته بودند، جورج دبلیو بوش رئیس جمهوری وقت آمریکا با اعزام 8 هزار سرباز اضافه تصمیم به افزایش قوا گرفت. باراک اوباما رئیس جمهوری پیشین ایالات متحده نیز بلافاصله پس از به قدرت رسیدن، دستور اعزام 21 هزار سربازه تازه نفس را داد.

سپس و پس از دست کم سه بار بررسی روی یک استراتژی جدید، اوباما اعلام کرد که 30 هزار سرباز دیگر به افغانستان اعزام می شود. زمانی رسید که بیش از یک صد هزار نیروی آمریکایی در افغانستان حضور داشتند. سرانجام اوباما (با استراتژی خروج تدریجی) در زمان ترک دفترش، در حدود 10 هزار سرباز را در افغانستان نگه داشت.

دونالد ترامپ وارد کار می شود و با وجود تفکر اولیه اش که بر خروج کامل تمرکز داشت، در نهایت تسلیم به نظر جنرالان نظامی اش شد و استراتژی افزایش نیرو تا 4 هزار الی 5 هزار سرباز را اعلام کرد.

در نهایت به استراتژی آخر یعنی افزایش احتمالی یک هزار سرباز شجاع که پنجمین تلاش برای افزایش نیروها است می رسیم.

براساس گزارشی از واشنگتن پست، این یک هزار سرباز اضافه قرار است به استراتژی حال حاضر آمریکا به منظور تقویت سربازان افغانستان برای سرکوب شورشیان طالبان در فصل نبرد محلق شوند.

شاید این سوال برای یک ناظر با منطق پیش بیاید که چطور 15 هزار سرباز می خواهند شورشیان طالبان را سرکوب کنند، در حالیکه زمانی یک صد هزار سرباز آمریکایی عالی نتوانست این کار را بکنند؟

جدا از صحبت های جنگ طلبانه، بیایید برخی مشکلات و واقعیت های ناخوشایند که توسط خود سرویس تحقیقات کنگره واشنگتن ارائه شده نگاهی اندازیم:

1. پس از 16 سال تلاش آمریکا در افغانستان، هم اکنون شماری زیادی از ولسوالی ها و مناطق افغانستان یا تحت کنترل طالبان هستند و یا در آنجا درگیری ها در جریان است.
2. تلفات نیروهای امنیتی افغانستان در سال 2016 به رقم تقریبی 6700 تن رسید؛ رقمی که فرماندهان آمریکایی آن را غیرقابل تحمل عنوان کردند.
3. طالبان همواره توانسته اند روی پناهگاه های امن شان در پاکستان تکیه کنند، و در آینده نیز همین طور خواهد بود. این فرمولی برای دوام شورش آنهاست.
4. اقتصاد افغانستان همچنان قادر به حمایت خود نیست. بدین معنا که نیروهای امنیتی افغانستان بدون پول مالیات دهندگان آمریکایی نمی توانند روی پای خود بایستند.
5. با وجود دو دهه تلاش در راستای مبارزه علیه مواد مخدر، تولید خشخاش در سال 2017 به رکوردی بی سابقه رسید. درآمد حاصله از فروش هیروئین نه تنها بودجه طالبان را تامین می کند، بلکه به افزایش زمین های خشخاش و ساخت عمارت های مجلل توسط برخی مقامات فاسد افغانستان نیز می انجامد.
6. انتخابات ریاست جمهوری هم در سال 2009 و هم در سال 2014 با اتهام تقلب گسترده همراه بود. این امر خود مشروعیت دولت افغانستان را به شدت زیر سوال می برد.

آمریکا در تلاش بوده تا دولت مرکزی قدرتمندی را بر جامعه افغانستان که پیش تر بر اساس قدرتمندی و خودمختاری محلی پا برجا بوده، مسلط کند. شاید آمریکا روزی بفهمد که دلیل اینکه افغانستان قرن ها بدون حکم ران بوده، بخاطر این است که در واقع افغانستان قابل حکم رانی نیست؛ نه اینکه حضور آمریکا را کم داشته است.

از سویی دیگر، اساس حقوقی جنگ افغانستان نیز زیر سوال است. نیروهای آمریکایی در نبردی اعلام نشده در چارچوب صلاحیت قانونی اما مبهم «استفاده از نیروی نظامی» پس از رویداد حملات یازدهم سپتامبر حضور دارند.

«صلاحیت قانونی استفاده از نیروی نظامی» این صلاحیت را می دهد که علیه آن دسته از ملت ها، سازمان ها و یا اشخاصی که در طرح ریزی، ارتکاب، و یا کمک به حملات یازدهم سپتامبر دست داشتند، و یا به مرتکبین این حملات پناهگاه دادند، اقدام نظامی صورت بگیرد. اما در واقع این صلاحیت به طور کل توجیه بسیار کمی برای بیش از یک نیم و دهه حضور نظامی و ملت سازی دارد.

برای شروع، بسیاری از شورشیان طالبان امروز ملی گراهای مسلمان هستند که تنها به دنبال خروج نیروهای نظامی از سرزمین شان می باشند. آنها ارتباط بسیار کم و یا اصلا ارتباطی با حملات یازدهم سپتامبر ندارند، و در حال حاضر نیز کمتر تهدیدی از جانب طالبان به ایالات متحده آمریکا دیده می شود. رنج آور است که گفته شود سربازان آمریکایی حال حاضر در افغانستان در واقع در زمان حملات یازدهم سپتامبر در تقریبا 18 سال پیش تنها نوزادانی بیش نبودند.

برخی تیزبین های نظامی و کنگره ممکن است به حضور تازه شاخه خراسان گروه تروریستی داعش در شرق افغانستان اشاره کنند.

گروه داعش نه در بین النهرین و نه در افغانستان در سال 2001 وجود داشت؛ از این رو آنها نمی تواند زیر چتر «صلاحیت قانونی استفاده از نیروی نظامی» قرار بگیرند.

وظیفه اخلاقی و قانونی کنگره آمریکا این است تا 1-) پیش نویس طرح قانونی جامعی را آماده سازد که عملیات های معاصر آمریکا در افغانستان را توجیه کند، و یا 2-) هر چه سریع تر سربازان زن و مرد آمریکایی را به خانه فراخواند، پیش از آنکه تعداد بیشتری از آنها در نبردی بی حاصل که به وضوح هیچ ارتباطی با منافع استراتژیک حیاتی ندارد، کشته شوند.

دونالد ترامپ سومین رئیس جمهوری آمریکا است که دستور به افزایش حضور نظامی می دهد و ممکن شدن غیرممکن را از سربازان می خواهد.

دیگر مدت ها از زمانی که باور به افزایش حضور نظامی و یا تغییر رهبری و یا دیگر تاکتیک های کهنه توسط مداخله گران ارشد واشنگتن گذشته است. در سیاست افغانستان در واقع هیچ چیز جدیدی وجود ندارد.

سیاست خارجی واقع گرا و محتاط، استراتژیست هایی را می طلبد که تشخیص دهند برخی جنگ ها در واقع قابل پیروزی نمی باشند، دست کم جنگی که در چارچوب تعهداتی مداوم و مقرون به صرفه باشد.

جنرال هربرت مک مستر مشاور امنیت ملی آمریکا می گوید یا بهتر است بگوییم اذعان می کند «مشکلاتی وجود دارند که با منافع مردم آمریکا سر ستیز دارد و یا در حاشیه قرار دارند که سرمایه گذاری خونی و مالی را توجیه نمی کنند.»

جنگ افغانستان نیز مانند جنگ ویتنام پرسشی اساسی در خود دارد و آن این نیست که این جنگ پیروزی و یا عدم پیروزی به دنبال دارد، بلکه آیا این جنگ مقرون به صرفه است.

دنی اسجارسن

اداره امنیت ملی با ارسال خبرنامه ای به رها نوشته است که مامورین قطعات خاص این اداره با استفاده از اطلاعات بدست آمده، یک موتر نوع دادسن که در آن مقادیر زیادی سلاح و مهمات به طور ماهرانه ای جاسازی شده بود، را کشف کردند.

امنیت ملی گفته است که این موتر از آن سوی خط دیورند وارد کشور شده بود، که مامورین قطعات خاص این اداره آن را در ولسوالی دندپتان ولایت پکتیا کشف و ضبط کردند.

از این موتر، یک ضرب توپ 82 میلی متری، یک میل دهشکه، 25 میل کلاشینکوف، 82 میل تفنگچه، 16 فیر مرمی راکت آر پی جی 7 و هزاران فیر مرمی سلاح های خفیف بدست آمده است.

اداره امنیت ملی در خبرنامه اش می افزاید که گروه های تروریستی همواره در تبانی با سازمان استخباراتی پاکستان سلاح و تجهیزات نظامی شان را از آن سوی خط دیورند به منظور راه اندازی حملات تروریستی و تهاجمی وارد کشور می کنند.

هفته گذشته خبری در رسانه ها به نقل از نهادهای امنیتی در ولایت کندهار منتشر شد که گویا کارمند یک رسانه محلی در آن ولایت قصد ترور جنرال عبدالرازق فرمانده پولیس ولایت کندهار را داشته است.

گزارش ها حاکی از آن بود که «احمدالله سرگند» مدیرمحلی رادیو کلید در قندهار قصد داشته با مواد منفجره جاسازی شده در میکروفونش، جنرال عبدالرازق را ترور کند.

دفتر حمایت از رسانه های آزاد افغانستان اما می گوید که احمد الله سرگند تقریبا از سه ماه پیش تاکنون به اتهام همکاری با گروه های مسلح در بازداشت اداره امنیت ملی بوده است.

این دفتر همچنین می افزاید که میکروفون متذکره نیز در دفتر رادیو محلی کلید تقریبا یک هفته پیش از سوی نهادهای امنیتی کشف و خنثی شده بود.

این دفتر علاوه می کند که نشر و پخش موارد اتهام از سوی نهادهای امنیتی علیه متهمی که هنوز دادگاه درباره اش تصمیم نگرفته، یک اقدام عجولانه و خلاف قانون می باشد.

نی همچنین می گوید با توجه به شرایط حساس موجود، این اتهام ها می تواند بر زندگی اعضای خانواده، همکاران و دوستان آقای احمدالله سرگند تاثیر منفی بگذارد.

وزارت خارجه ازبکستان با نشر خبرنامه ای نوشته است که عبدالعزیز کاملف وزیر خارجه ازبکستان در دیدار با حسن روحانی رئیس جمهوری ایران در خصوص مسایل مختلفی به شمول وضعیت افغانستان گفتگو کردند.

طرفین در این دیدار در خصوص چشم انداز توسعه روابط میان دو کشور و اجرای توافق نامه های جاری میان دو کشور با یکدیگر تبادل نظر کردند.

خبرنامه وزارت خارجه ازبکستان علاوه می کند که دو طرف همچنین بر لزوم تلاش های مشترک بین المللی برای آغاز روند گفتمان سیاسی افغانستان تاکید ورزیدند.

حسن روحانی از طرح ازبکستان برای برگزاری یک کنفرانس بین المللی با عنوان «روند صلح، همکاری در بخش امنیت و همکاری منطقه ای برای افغانستان» حمایت کرد.