نویسنده: rahapress

 شماری از خبرنگاران در یک نامه‌ی سرگشاده به رییس‌جمهور اشرف غنی، خواهان پایان‌دادن به فرهنگ معافیت از مجازات جرایم علیه خبرنگاران و کارمندان رسانه‌ای شده‌اند.

در این نامه که با امضای بیش از 200 خبرنگار توسط مرکز خبرنگاران افغان به نشر رسید، نسبت به فرهنگ معافیت از مجازات جرایم علیه خبرنگاران و میزان بالای خشونت علیه رسانه‌ها و کارمندان رسانه‌ای ابراز نگرانی شده و آمده است که ادامه‌ی این روند برای آزادی بیان در کشور زیان‌بار می‌باشد.

در نامه تأکید شده است که معافیت از مجازات جرایم علیه خبرنگاران همچنان به سلامت و پیشرفت کار خبرنگاری حرفه‌ای در کشور آسیب جدی می‌زند.

امضاکنندگان این نامه از رییس‌جمهوری کشور خواسته‌اند که به نگرانی‌های امنیتی و جامعه‌ی رسانه‌ای افغانستان به‌صورت جدی توجه شود و نگذارد که فرهنگ معافیت از مجازات جرایم علیه خبرنگاران در کشور نهادینه شود.

خبرنگاران همچنان گفته اند که باید تمامی افراد متهم به خشونت و یا تهدید خبرنگاران به‌شمول مقام‌ها، کارمندان دولتی، نیروهای امنیتی و یا زورمندان تحت پیگرد قانونی قرار گیرند. آنان افزوده‌اند که به همین منظور باید مرکز ویژه‌ی ثبت و ارایه‌ی معلومات آنلاین تحت نظارت «کمیته‌ی مشترک حکومت و رسانه‌ها» ایجاد شود.

در نامه با اشاره به قضایای قتل خبرنگاران در دو دهه‌ی اخیر، گفته شده است که دولت افغانستان این قضایا را از طریق کمیته‌ی مشترک حکومت و رسانه‌ها پیگیری و یک برنامه‌ی عمل زمان‌بندی‌شده را در زمینه مشخص و اعلام کند.

خبرنگاران در ادامه توضیح داده‌اند که متهمان آن تعداد قضایا که عضو گروه‌های تروریستی و گروه‌های مسلح غیرمسئول اند، باید در فهرست افراد تحت پیگرد قرار گیرد. همچنان در صورتی که عامل جرم زنده نباشد، اشخاص سازمان‌دهنده و گروه‌های متهم، شناسایی و معرفی شوند. آنان تأکید کرده‌اند که در مورد این افراد عدالت براساس قوانین کشور تأمین شود.

خبرنگاران همچنان تأکید کرده‌اند که رییس‌جمهور و مقام‌های رهبری دولت باید اطمینان بدهند تا کسانی که در زمینه‌ی اجرای قانون و رسیدگی به جرایم علیه خبرنگاران و کارمندان رسانه‌ای سهل‌انگاری و یا کم‌کاری کرده‌اند، نیز مجازات می‌شوند.

وزارت صحت اعلام کرد در 24 ساعت گذشته از میان 678 نمونۀ گرفته‌شده از افراد مشکوک به ویروس کرونا، نتیجۀ آزمایش 319 تن مثبت تشخیص شده است.

این وزارت امروز چهار‌‌شنبه،11 سرطان با نشر آمار روزانۀ مبتلایان ویروس کرونا گفت با ثبت این رقم تازه، شمار مجموعی مبتلایان کووید – 19 در کشور به 31 هزار و 836 تن افزایش یافته‌اند.

وزارت صحت افزود در 24 ساعت گذشته 28 بیمار مبتلا به کرونا جان باخته‌اند و یک‌هزار و 520 بیمار دیگر درمان شده‌اند.

بر بنیاد آمارهای رسمی وزارت صحت تاکنون در مجموع 774 بیمار کرونا فوت کرده‌اند و 15 هزار و 651 بیمار دیگر بهبود یافته‌اند.

این در حالی‌ست که تاکنون بیش از ده میلیون و 412 هزار تن در جهان به ویروس کرونا آلوده شده‌اند. از این میان بیش از 513  هزار و تن فوت کرده‌اند و بیش از 5 میلیون و 668 هزار تن بهبود یافته‌اند.

مصطفی مستور، وزیر اقتصاد افغانستان گفته است که در حال حاضر ۲۸ درصد دختران در افغانستان پیش از سن ۱۸ سالگی و چهار درصد دختران نیز پیش از تکمیل سن ۱۵ سالگی ازدواج می‌کنند.

در اعلامیه‌ی وزارت اقتصاد آمده است آقای مستور این اظهارات را روز دوشنبه (۹ سرطان) در جریان سخنرانی‌اش در مراسم نشر گزارش صندوق جمعیت سازمان ملل متحد در مورد وضعیت نفوس جهان در سال ۲۰۲۰ میلادی، مطرح کرده است.

این گزارش صندوق جمعیت سازمان ملل که با نام «بر علیه خواست من» تهیه شده، روز دوشنبه منتشر شده است. در این گزارش بیشتر روی خشونت علیه زنان، ازدواج قبل از وقت و ترجیح فامیل‌ها به داشتن پسر در سطح جهان، تمرکز شده است.

در مراسم نشر این گزارش، دیبورا لاینز نماینده خاص دبیرکل سازمان ملل برای افغانستان، سیما سمر وزیر دولت در امور حقوق بشر و روابط بین‌الملل، ژی هیونگ ری سفیر جمهوری کوریا، بیان اندرسن رییس صندوق جمعیت سازمان ملل متحد برای آسیا – پسیفیک، کوفی کواما رییس صندوق جمعیت سازمان ملل برای افغانستان، سپوژمی وردک معین وزارت امور زنان و… نیز سخنرانی کرده‌اند.

وزیر اقتصاد افغانستان در این مراسم افزوده است که برای کاهش آسیب‌پذیری دخترانی که زیر سن ازدواج می‌کنند، به‌ویژه در نقاط دوردست کشور نیاز است تا به توانمندسازی اقتصادی، آموزش باکیفیت و راه‌اندازی برنامه‌های آگاهی‌دهی دختران و زنان بیشتر توجه شود.

در اعلامیه به نقل از آقای مستور آمده است که والدین باسواد به‌ویژه مادران تعلیم‌یافته می‌توانند نقش اساسی در کاهش ازدواج‌های قبل از وقت و جلوگیری از انواع خشونت در برابر دختران داشته باشد. او همچنان به سرمایه‌گذاری بیشتر در این زمینه تأکید کرده است.

از سوی هم، وزیر اقتصاد افزوده است که بخشی از مشکلات ازدواج زیر سن به سطح اقتصادی خانواده‌ها به‌ویژه در روستاها ارتباط دارد. به گفته‌ی او، سطح پایین اشتغال خانم‌ها در افغانستان نیز جزء از عوامل خشونت‌های خانوادگی علیه دختران و خانم‌ها است.

مستور علاوه کرده است که در حال حاضر تنها ۲۵ درصد افراد شاغل در افغانستان خانم‌ها است. او در عین حال گفته است که ۷۹ درصد (۵.۷ میلیون) افراد واجد شرایط کار که هیچ شغل با درآمدی ندارند، زنان هستند. به گفته‌ی او، این وضعیت می‌تواند در افزایش خشونت و نابرابری نقش اساسی داشته باشد.

مصطفی مستور در ادامه گفته است که سرمایه‌گذاری در بخش‌های توانمندسازی اقتصادی و آموزشی زنان به‌ویژه مادران، می‌تواند در کاهش خشونت هلیه زنان و دختران موثر واقع شود.

هشت تن از نیروهای پولیس و اردوی ملی در درگیری با طالبان مسلح صبح امروز چهارشنبه در ولسوالی پشتون زرغون ولایت هرات زخمی و چندین عراده موتر هاموی نیز تخریب شده است.

یک مقام دولتی در ولسوالی پشتون زرغون که نخواست نامش فاش شود گفت در این رویداد یک تن از افراد ملکی کشته و یک زن و یک کودک نیز زخمی شدند.

او می‌گوید این درگیری از چهار صبح امروز آغاز و تا ساعت ده بجه ادامه داشت.

به گفته او این درگیری زمانی آغاز شد که بیش از چهل عراده موترهاموی از شهر هرات برای انتقال اکمالات به یکی از قریه جات شرق این ولسوالی در حرکت بودند که در فاصله چهارکیلومتری ولسوالی با حملات مسلحانه طالبان روبرو شدند.

او می‌گوید که از یکسال به این‌سو بیش از نود درصد بخش شرق ولسوالی پشتون زرغون در کنترل طالبان است و تلاش دارند تا ساحه نفوذ شان در این ولسوالی را گسترش دهند.

طالبان مسلح تاکنون دراین مورد چیزی نگفته اند.

پرداخت پول به طالبان از سوی واحد استخباراتی  ارتش روسیه برای هدف قرار دادن سربازان امریکایی و انگلیسی مستقر در افغانستان این روزها به خبر داغ برخی رسانه ها تبدیل شده است و علی رغم انکار منابع استخباراتی امریکا، رسانه ها اما با اطمینان و قوت بیشتری به این موضوع پرداخته اند.  

این موضوع که احتمالا به اوایل سال 2019 میلادی برمی گردد، خشم شدید دموکرات ها و جمهوری خواهان امریکا را برانگیخته و کاخ سفید و جامعه استخباراتی امریکا عمدتا از کانال مقامات بازنشسته تلاش می کنند متوجه شوند آیا به ترامپ در مورد قضیه اطلاع رسانی شده بوده یا خیر و اگر ترامپ خبر داشته، چه زمانی بوده است.

به هر صورت اینک به نظر می رسد که با تکرار نشر خبر حمایت مالی استخبارات روسیه از طالبان برای هدف قرار دادن سربازان امریکا و ائتلاف بین الملل در افغانستان توسط رسانه های مختلف، این موضوع تقریبا برای دولت امریکا به امری تقریبا قابل قبول تبدیل شده است. در این میان سئوال اصلی اما این است که چرا روسیه باید مشکلات پرداخت پول به طالبان برای کشتن نیروهای امریکایی و ائتلاف بین الملل در افغانستان را به جان بخرد در حالیکه طالبان خود به خود و براساس اصول اعتقادی خود مدت های طولانی ست که با هزینه جانی و مالی خود این کار را انجام می دهند؟ به عبارت دیگر، چرا روسیه باید بابت چیزی که طالبان خود به خود انجام می دهند به آنها پول پرداخت کند؟

دلایل حمایت مالی روسیه از طالبان برای کشتن نیروهای امریکایی در افغانستان بیش از این که عقلانی باشد ریشه در تحلیل های احساساتی دارد.

رسانه «رسپانسیبل استیت کرفت» در یک جولای طی مطلبی در این مورد می نویسد برخی ناظران بر این باورند که روسیه به تلافی خساراتی که «نیروهای نظامی خصوصی روسی» در درگیری هجدهم فبروری با نیروهای امریکایی در سوریه متحمل شد، برنامه پرداخت پول به طالبان برای کشتن نیروهای امریکایی در افغانستان را روی دست گرفت. اگرچه هم امریکا و هم روسیه در آن زمان موضوع را کم اهمیت فرض کردند و روسیه حمایت خود از این گروه نظامی خصوصی را رد کرد و نخواست این امر موجب تنش و روبه رویی گسترده تر واشنگتن و مسکو گردد.

تلفات این درگیری اما روسیه را به شدت عصبانی ساخت و مسکو درصدد راهی برآمد که نه تنها این شکست را تلافی کند که از خطر مواجه مستقیم با امریکا نیز به دور باشد. اما پرداخت پول به طالبان توسط روسیه قبل یا بعد از رویداد ماه فبریوری 2018 در سوریه هنوز روشن نشده است.

به نوشته مطلب، دلیل احتمالی دوم حمایت مالی روسیه از طالبان برای حمله به نیروهای امریکایی و ائتلاف در افغانستان، نوعی عمل مقابله به مثل در مورد حمایت امریکا از مجاهدین افغان در زمان حمله اتحاد جماهیر شوروی سابق به این کشور می باشد. در دهه 1980 میلادی، ایالات متحده امریکا با همکاری پاکستان از مجاهدین افغان حمایت مالی و تسلیحاتی می کرد تا بر اتحاد جماهیر شوروی پیروز شوند. به نظر پوتین، حمایت امریکا از مجاهدین افغان در زمان حمله شوروی سابق به این کشور زمینه حمایت حال حاضر روسیه از طالبان برای مبارزه با امریکا را فراهم کرده است. این درست که کرملین تمایل دارد در حق امریکا همان کاری را بکند که امریکا در حق شوروی سابق انجام داد اما یک نکته ای که باید روشن شود جدول زمانی و شروع پرداخت پول به طالبان از سوی استخبارات ارتش روسیه می باشد: امریکا نزدیک به دو دهه است که در افغانستان حضور دارد و این احتمال وجود دارد که نگرانی های فوری سیاست روسیه سبب این رویکرد شده باشد.

در بخش دیگر مطلب می خوانیم روسیه نیم نگاهی به نوع حکومت آینده در افغانستان نیز دارد: به تصور روسیه اگر طالبان در نظام آینده افغانستان بتوانند جایی برای خود دست و پا کنند، حمایت از این گروه در حال حاضر می تواند سنگ بنای دوستی در آینده را بنهد. دوستی روسیه با طالبان در حکومت احتمالی آینده که طالبان در آن نقش برجسته خواهند داشت موجب می شود طالبان از حمله به منافع روسیه در آسیای میانه و دیگر مکان ها خودداری کنند. از دیدگاه روسیه، امریکا و ائتلاف بین الملل سرانجام روزی افغانستان را ترک می کنند واین احتمالا طالبان است که قدرت را می توانند در دست بگیرند.
دلیل دیگری که در مطلب فوق در مورد حمایت مالی روسیه از طالبان برای هدف قرار دادن نیروهای امریکایی در افغانستان، آورده شده احتمال موفقیت مذاکرات صلح افغانستان در نتیجه تلاش های زلمی خلیلزاد می باشد: روسیه نگران است که  تلاش های زلمی خلیلزاد برای صلح افغانستان سرانجام چنان موفقیت آمیز باشد که نوعی آشتی ملی در افغانستان شکل گیرد که در این صورت طالبان دیگر علیه منافع امریکا در افغانستان نخواهد جنگید و نوک پیکان حملات خود را به سمت منافع روسیه نشانه خواهند رفت.

این سناریو اگرچه به نظر عجیب می رسد اما به طور د ائم رابطه امریکا با طالبان را تخریب می کند، روسیه نیک می داند که با حمایت از حملات طالبان علیه امریکا و متحدانش در افغانستان به نوعی مانع حملات طالبان به منافع خود در آسیای میانه و دیگر مناطق می شود. از سویی هم به باور روسیه اگر حمایت مسکو از طالبان به شکست مذاکرات صلح افغانستان به رهبری امریکا شود باز هم جای نگرانی نیست چون روسیه می تواند این خلأ را پر کرده خود رهبری صلح در افغانستان را برعهده بگیرد.

به باور نویسنده مطلب، روسیه با حمایت مالی از طالبان برای حمله به نیروهای امریکایی در افغانستان قصد ندارد خروج امریکایی ها از  افغانستان را تسریع کند بلکه به دنبال مجبور ساختن امریکا برای ماندن و جنگیدن در افغانستان است چراکه مادامیکه امریکا و نیروهای ائتلاف بین الملل علیه طالبان در افغانستان بجنگند، توان طالبان برای حمایت از گروه های تروریستی در آسیای میانه کاهش می یابد. روسیه نیک می داند که آنچه قبل از حادثه یازدهم سپتامبر اتفاق افتاد باز هم ممکن است اتفاق بیفتد: قبل از 2001 میلادی، طالبان نه تنها با القاعده پیمان دوستی و همکاری بستند که پذیرای دیگر گروه های تروریستی مانند جنبش اسلامی ازبکستان که حملاتی را از افغانستان علیه کشورهای آسیای میانه همسایه با افغانستان انجام می دهد، نیز بودند. در صورتیکه امریکا افغانستان را ترک کند، روسیه خود به تنهایی مجبور است جور مبارزه با این گروه های تروریستی را به دوش بکشد.

به هر صورت همان طور که در بخش پایانی مطلب می خوانیم، حمایت سازمان استخباراتی ارتش روسیه از طالبان برای هدف قرار دادن نیروهای امریکا و ائتلاف بین الملل در افغانستان به خاطر دشمنی پوتین با امریکا یا اختلاف با واشنگتن بر سر مسائلی در سوریه نیست. هدف روسیه از این کار به اهداف خاص کرملین در افغانستان و آسیای میانه بر می گردد.

 زلمی خلیل‌زاد، نماینده‌ی ویژه‌ی وزارت خارجه‌ی امریکا برای صلح افغانستان با وزیران خارجه‌ی کشورهای آسیای مرکزی دیدار کرد. در این دیدار، طرفین درباره‌ی روند صلح افغانستان گفت‌وگو کرده‌‌اند.

آقای خلیل‌زاد امروز (چهارشنبه، 11 سرطان) در رشته‌تویتی گفت:« این دیدار با وزیران خارجه‌ی ازبکستان، تاجیکستان، ترکمنستان، قزاقستان و قرقیزستان در قالب گروه C5+1، در شهر تاشکند، پایتخت ازبکستان صورت گرفت.»

او افزود پیشرفت‌های اخیر در روند صلح افغانستان، چگونگی ایفای نقش آسیای میانه در این روند و چگونگی بهره‌بری از صلح در توسعه‌ی اتصال منطقه‌ای، تجارت و انکشاف در منطقه محورهای بحث در این دیدار بود.

نماینده‌ی ویژه‌ی وزارت خارجه‌ی امریکا، افغانستان باثبات و رفاه را برای آسیای میانه و منطقه مهم خوانده گفت کار مشترک آسیای میانه با افغانستان مستقل برای اتصال به آسیای جنوبی به نفع امریکا و منطقه می‌باشد.

در همین حال، او تأکید کرد کشورهای عضو گروه C5+1 نیاز خواهند داشت که با آغاز مذاکرات بین‌الافغانی، مشترکا برای ترویج و تشویق یک تفاهم سیاسی در مورد پایداری اقتصاد و اتصال منطقه‌ای کارکنند.

زلمی خلیل‌زاد در بیست‌وهشتم جون دور تازه‌ی سفرش در ارتباط با صلح افغانستان را آغاز کرد.

وزارت خارجه‌ی امریکا در اعلامیه‌ای گفته بود که آقای خلیل‌زاد در جریان این سفر به قطر، ازبکستان و پاکستان می‌رود.

وزارت خارجه‌ی امریکا همچنان گفته بود به دلیل محدودیت سفر ناشی از همه‌گیری ویروس کرونا، خلیل‌زاد به افغانستان نمی‌رود، اما در جریان سفر با مقام‌های افغان از طریق ویدیوکنفرانس گفت‌وگو خواهد کرد.

او روز گذشته (سه‌شنبه، 9 سرطان) از طریق کنفرانس ویدیویی با رییس‌جمهور اشرف غنی و عبدالله عبدالله، رییس شورای عالی مصالحه‌ی ملی صحبت کرد.

حسین‌بخش صفری که قهرمانی مسابقات آسیایی سال ۲۰۱۷ ترکمنستان در رشته جوجیتسو را در کارنامه دارد، در تازه‌ترین رده بندی بهترین‌های رشته فول کنتاک جوجیتسو؛ برای دومین سال پیاپی در صدر جدول قرار گرفت.

در این رده بندی بعد از صفری، اینخ ونگور جاو و گانتوگوخ هر دو از مغولستان در جایگاه دوم و سوم قرار گرفتند.

حسین بخش صفری متولد سال ۱۳۷۵ خورشیدی در ولایت بامیان افغانستان است و از دوران کودکی به ورزش‌های رزمی روی آورد. او از سال ۲۰۱۰ وارد تیم ملی جوجیتسوی افغانستان شد.

صفری بعد از چند سال تمرین در رشته جوجیتسو در مسابقات آسیایی ترکمنستان در وزن ۶۲ کیلوگرم با پیروزی مقابل حریفان خود از ترکمنستان و قرقیزستان راهی فینال شد و در دیدار پایانی هم با شکست حریف قدرتمند ترکمنستانی خود، نخستین مدال طلای پنجمین دوره بازی‎های داخل تالار و ورزش‎های رزمی آسیا را به نام افغانستان ثبت کرد.

صفری همچنین در مسابقات بین المللی امارت متحده عربی که در شهر العین امارت برگزار شد توانست با یک استراحت و دو پیروزی در وزن ۶۷ کیلوگرام قهرمان وزن خود شود.

او در سال ۲۰۱۹ برای حضور در مسابقات بین المللی این رشته به هندوستان رفت و در این مسابقات نیز توانست بعد از شکست دادن سه حریف مدال طلا کسب کند.

در همین سال صفری در مسابقات آسیایی اولان باتور مغولستان نیز حضور داشت که در این مسابقات توانست در بخش کانتاکت جوجیتسو مدال طلا و در بخش فایتینگ جوجیستو مدال برنز را کسب کند.

حسین بخش صفری بعد از حضور موفقیت‌آمیز در رشته جوجیتسو علاقه مند مسابقات مبارزات آزاد شد و در آخرین مسابقه بین المللی خود در این رشته که در اوایل سال ۲۰۲۰ در شهر مسکو روسیه برگزار شد توانست پیتر برگ از روسیه را شکست دهد. این پیروزی واکنش زیادی میان کاربران صفحات اجتماعی افغانستان داشت و با این پیروزی او توانست که در مبارزات آزاد پنج پیروزی و تنها یک شکست را تجربه کند.

هیات معاونت سازمان ملل در افغانستان (یوناما) روز سه شنبه نیروهای دولتی افغانستان را در شلیک راکت هایی که برخورد آنها به یک بازار شلوغ در هلمند حداقل ۲۳ کشته به جای گذاشت مقصر شناخته است.

انفجارهای صبح دوشنبه درحالی روی داد که طالبان و دولت برای مذاکرات صلح با هدف پایان دادن به دو دهه جنگ داخلی آماده می شوند.

ماموریت یوناما در توییتر نوشت: «یافته های اولیه و بی طرفانه یوناما نشان می دهد که راکت های ارتش افغانستان روز دوشنبه تلفات سنگینی در میان غیرنظامیان به جای گذاشته است.»

براساس این بیانیه «منابع متعدد معتبر تایید می کنند که نیروهای ارتش ملی افغانستان در واکنش به آتش طالبان این حمله مرگبار راکتی را انجام دادند که به هدف مورد نظر آنها اصابت نکرد.»

به گزارش خبرگزاری فرانسه مقام های افغان قبلا طالبان را به خاطر این انفجارها در ولسوالی سنگین ولایت هلمند مقصر شناخته بودند و آقای غنی این حادثه را «حمله تروریستی» خوانده بود.

مقامات افغان گفته‌اند ابتدا چهار موشک در این محل اصابت کرد و بعد یک خودرو بمبگذاری شده نیز در محل منفجر شد.

طالبان نیروهای امنیتی را مسئول این حادثه که ۱۵ مجروح نیز به جای گذاشت دانسته بود.

ماموریت سازمان ملل از دولت افغانستان خواست امکان انجام تحقیقاتی مستقل را فراهم کند و هر دو طرف را ترغیب کرد در نواحی غیرنظامی دست از جنگ بکشند.

این نهاد گفت حوادثی که با آتش غیرمستقیم روی می دهد هر ساله جان هزاران نفر را می گیرد.

شورشیان مناطق وسیعی از ولایت هلمند که به خاطر تولید خشخاش معروف است را در اختیار دارند، جایی که نیروهای دولتی و پیکارجویان طالبان تقریبا هر روز درگیر می شوند.

ولسوالی سنگین ولایت هملند چندین بار میان نیروهای دولتی افغانستان و طالبان دست به دست شده است.

این ولسوالی در سال ۱۳۹۶ به دست طالبان افتاد و اکنون مرکز آن تحتت کنترل طالبان است. نیروهای دولتی در این ولسوالی فقط یک پایگاه نظامی دارد.

وب سایت خبری یک اندیشکده آمریکایی موسوم به «مرکز سیاست جهانی»، در گزارشی جهت‌های تازه سیاست آمریکا در آسیای میانه را مورد توجه قرار داد و نقشه‌های واشنگتن برای این منطقه را فاش کرد.

در این گزارش آمده است: دولت دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا اواخر سال ۲۰۱۹ میلادی کاری انجام داد که دولت های قبلی این کشور انجام نداده بودند و آن اینکه، راهبردی جدید برای آسیای میانه ترسیم کرد.

این راهبرد، آسیای میانه و افغانستان را یک منطقه واحد درنظر می‌گیرد و سیاست در آسیای میانه را تابع الزامات جنگ در افغانستان قرار نمی‌دهد. با این وجود، این راهبرد با چالش های جدی روبه روست.

نخست آنکه، تا زمان یکپارچه شدن دولت افغانستان، توافق با طالبان ادامه نخواهد یافت و امکان گسترش خشونت وجود خواهد داشت.

دوم آنکه، چین و روسیه قطعا با هر راهبرد و سیاست ترسیم شده در جهت افزایش حضور آمریکا در این منطقه مخالف خواهند بود.

و سوم آنکه دامنه و بزرگی، اگر نه مدت زمان بیماری همه گیر کووید – ۱۹ باعث خواهد شد بسیاری از بخش های داخلی با استفاده از منابع آمریکایی برای راهبرد آسیای میانه درصورتی که این منابع را غیرضروری بدانند، مخالفت کنند.

از آنجا که نیازهای آسیای میانه به واسطه این بحران بسیار زیاد خواهد بود، واشنگتن ناگزیر باید تا حد ممکن با متحدانش یعنی اتحادیه اروپا، کره جنوبی، هند و ژاپن همکاری کند؛ کشورهایی که جملگی دارایی های قابل توجهی در آسیای میانه برای به حداکثر رساندن تجارت و فرصت های سرمایه گذاری دارند.

در ادامه این گزارش آمده است: جدای از تقویت فرصت های سرمایه‌گذاری و تجارت برای آمریکا در آسیای میانه و برعکس، آمریکا می تواند کمک های ارزنده ای در بهبود کنترل در امتداد مسیرهای اصلی تجاری و مرزها برای تقویت ارتباطات آسیای میانه به سراسر جهان و کاهش هزینه های حاصل از فساد و ناکارآمدی ارائه دهد.

در عین حال، واشنگتن باید با وجود تقاضا برای منابعش، تلاش برای برقراری ارتباط با نخبگان و عامه مردم در آسیای میانه را مضاعف کند و خیرخواهی و اثربخشی این سیاست‌ها را به نمایش بگذارد. همچنین باید همین کار را در خانه انجام دهد تا حمایت پایدار از این راهبرد به دست آید.

دیگر انواع حمایت از این راهبرد شامل همکاری امنیتی بین ارتش‌های آمریکا و آسیای میانه یا همکاری با صنایع دفاعی در این منطقه است.

این گزارش در پایان این نکته را مورد تاکید قرار داد که دولت آمریکا از آنجاکه چین را رقیب اصلی خود می داند، باید با دولت های محلی، متحدان و شرکا با هدف ارائه جایگزینی برای طرح چینی «یک کمربند، یک جاده» هماهنگی برقرار کند و ظرفیت دولت های محلی را برای برخورد با مسکو و پکن افزایش دهد.

طرح یک کمربند، یک جاده، یک راهبرد توسعه جهانی است که از سوی دولت چین در سال ۲۰۱۳ اتخاذ شد و توسعه زیرساخت ها و سرمایه گذاری در تقریبا ۷۰ کشور و سازمان های بین المللی را دربرمی‌گیرد.

دولت چین این ابتکارعمل را تلاشی برای تقویت ارتباطات منطقه ای و آغوش گشایی به آینده ای روشن تر می داند.

آسیای میانه منطقه ای است که از دریای خزر در غرب تا چین و مغولستان در شرق و از افغانستان و ایران در جنوب تا روسیه در شمال امتداد دارد. این منطقه از جمهوری های شوروی سابق شامل قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکستان، ترکمنستان و ازبکستان تشکیل شده است.

سهیل شاهین، سخنگوی دفتر سیاسی گروه طالبان، از گفت‌وگوی رئیس و اعضای دفتر طالبان در قطر، با وزیر خارجه امریکا و نماینده ویژه ایران برای افغانستان، در ارتباط با مسایل صلح خبر می‌دهد.

سخنگوی دفتر سیاسی طالبان در سلسله تویت هایش گفت محمدابراهیم طاهریان، نماینده وزارت خارجه ایران برای افغانستان، در سفری به دوحه با ملا عبدالغنی برادر، معاون سیاسی گروه طالبان دیدار کرده و گفت‌وگو با مایک پمپئو، وزیر خارجه امریکا از طریق ویدیو کنفرانس (دوشنبه ۹ سرطان) صورت گرفته است.

سهیل شاهین همچنان گفت ملا برادر و مایک پمپئو در مورد تطبیق توافق‌‌نامه‌ی صلح، خروج نیروهای خارجی، رهایی زندانیان، شروع مذاکرات بین‌الافغانی و کاهش خشونت‌ها بحث کرده‌اند.

سهیل شاهین در صفحه‌ی تویترش به نقل از ملا برادر، معاون گروه طالبان نوشته است که این گروه پس از رهایی زندانیان شان برای شروع مذاکرات بین‌الافغانی آماده است.

بر اساس اعلام سخنگوی طالبان، بحث اصلی گفت‌وگوهای ملا برادر با محمدابراهیم طاهریان، مشکلات مهاجران افغان در ایران، مسایل سرحدی، رهبری و مالکیت مذاکرات بین‌الافغانی و وضعیت جاری افغانستان بوده است.

این گفت‌وگوها در حالی صورت گرفته است که زلمی خلیل‌زاد در همراهی یک هیئت از سرمایه‌گذاران آمریکایی به دوحه رفته است.

 ریاست عمومی امنیت ملی اعلام کرد نیروهای قطعات خاص این ریاست یک عراده موتر نوع «هینو» مملو از مواد انفجاری را از مربوطات ناحیه‌ی دوازدهم کشف و از یک حمله‌ی انفجاری در شهر کابل جلوگیری کرده‌اند.

در اعلامیه‌ی ریاست عمومی امنیت ملی که امروز (سه‌شنبه، ۱۰ سرطان) منتشر شده، آمده است دو تن از اعضای شبکه تروریستی حقانی قصد داشتند به دستور رهبری این شبکه حملات انتحاری و انفجاری را با استفاده از یک عراده موتر مملو از مواد انفجاری در مربوطات شهر کابل راه‌اندازی کنند.

در اعلامیه همچنان آمده است که شبکه حقانی با استفاده از این موتر مملو از مواد انفجاری، می‌خواست حادثه‌ای شبیه به حادثه‌ی چهارراهی زنبق خلق کند که پیش از رسیدن به هدف، از سوی نیروهای امنیت ملی کشف و خنثا شده است. در عملیات نیروهای امنیت ملی، دو عضو شبکه حقانی نیز بازداشت شده‌اند.

انفجار چهارراهی زنبق در دهم جوزای سال ۱۳۹۶ خورشیدی رخ داد. در این انفجار بیش از ۱۶۰ نفر کشته و بیش از ۵۰۰ نفر دیگر زخمی شدند.

نهاد حمایت از رسانه‌های آزاد افغانستان( نی) با نشر نتایج یک سروی اعلام کرد کارمندان رسانه‌یی در کشور بیشتر از هر بخش دیگری به ویروس کرونا مبتلا شده‌اند.

عبدالمجیب خلوتگر، رئیس اجرایی این نهاد امروز سه‌شنبه، 10 سرطان در نشستی خبری گفت بر بنیاد سروی که این نهاد انجام داده است، ۹۵۳ کارمند رسانه‌یی در افغانستان به ویروس کرونا مبتلا شده‌اند و از این میان تاکنون 5 تن آن‌ها جان باخته‌اند.

آقای خلوتگر این آمار را دقیق نمی‌داند و می‌گوید، 953 تن پایین‌ترین آماری‌ست که این نهاد به دست آورده است.

به گفتۀ او، طبق سروی این نهاد شمار کارمندان رسانه‌یی که به کووید – 19 مبتلا شده‌اند، به مراتب بیشتر از آماری می‌باشد که تاکنون ثبت شده است.

نتایج این سروی نشان می‌دهد که بیشترین کارمندان رسانه‌یی مبتلا به ویروس کرونا در ولایت‌های کابل، لوگر، پنجشیر، پروان، کاپیسا و میدان‌وردک ثبت شده‌اند و بیشترشان مردان هستند.

رئیس اجرایی نهاد نی می‌افزاید، دست‌کم ۱۰ هزار تن در سراسر کشور در رسانه‌ها کار می‌کنند و حدود ۱۰ درصد آن‌ها به ویروس کرونا مبتلا شده‌اند.

آقای خلوتگر از مدیران رسانه‌ها می‌خواهد که باید به صحت کارمندان‌شان به گونۀ جدی توجه داشته باشند. به گفتۀ او، زیرا هیچ گزارشی ارزش صحت‌مندی یک خبرنگار را ندارد.

در این حال، شماری از خبرنگاران از مسئولان رسانه‌ها می‌خواهند تا در زمینۀ حفظ جان خبرنگاران به گونۀ جدی توجه کنند.

بر بنیاد آمارهای رسمی وزارت صحت تاکنون 31 هزار و 517 رویداد مثبت ویروس کرونا در کشور ثبت شده است که از این رقم 745 بیمار جان باخته‌اند و 14 هزار و 36 بیمار دیگر صحت‌یاب شده‌اند.

این گزارش که بر منبای ترکیبی از داده‌های رسمی منطقه‌یی، اسناد سیاسی و مصاحبه با بانوان اقلیت‌های قومی استوار است، یک گروه قانون‌گذاران بین‌المللی را واداشته است تا از سازمان ملل بخواهد که در مورد سیاست‌های چین در این منطقه تحقیق کند.

این حرکت احتمالاً بیجینگ را خشم‌گین خواهد کرد، زیرا مقام‌های چینی پای‌مال کردن حقوق گروه‌های قومی در ایالت سنکیانگ را رد کرده و گزارش روز دوشنبه را اتهام بی‌اساس خوانده‌اند. چین متهم است که بیش‎‌تر از یک میلیون اویغور و دیگر اقلیت‌های مسلمان را در اردوگاه‌های بازآموزی زندانی کرده‌ است. به دنبال طغیان خشونت‌ها که مقصر آن جدایی‌طلبان قلم‌داد شد، بجینگ این اردوگاه‌ها را ایجاد و آن‌ها را مراکز کارآموزی با هدف راهنمایی مردم و دور کردن آنان از تروریسم توصیف کرده است. 

گزارش ادریان زینز، پژوهش‌گر آلمانی و کسی که سیاست چین در سینکیانگ را افشا کرد، نشان می‌دهد که بانوان اویغوری و دیگر اقلیت‌های قومی که از سقط جنین فراتر از تعداد سهمیه بندی – براساس قانون چین هر خانواده می‌تواند تنها یک تا دو فرزند داشته باشند –‌ سر باز می‌زنند، به زندانی شدن در اردوگاه‌ها تهدید می‌شوند. پیش از این، یک هیأت از کارشناسان سازمان ملل که در مورد این تاسیسات در ایالت سینکیانگ تحقیق می‌کند نیز به داده‌های زینز در مورد این اردوگاه‌ها، استناد کرده بود.

گزارش نشان می‌دهد، بانوانی که حتا تعداد فرزندانشان کم‌تر از حد مجاز دو فرزند بوده، به گونۀ غیرقانونی وسایل ضد بارداری در رحم‌شان جاگذاری شده است. شماری از این بانوان گفته‌اند که آنان به اجبار به عمل جراحی عقیم‌سازی تن داده‌اند.

بازداشت‌شده‌گان پیشین اردوگاه‌ها می‌گویند، دارویی که به آنان تزریق می‌شد، عادت ماهوارشان را متوقف کرده یا به خون‌ریزی غیرعادی دوام‌دار منجر می‌شد. اسناد حکومتی که توسط زینز مطالعه شده است، نیز نشان می‌دهد که مقام‌های صحی محلی به گونۀ دوام‌دار به بانوان در برخی از روستاهایی این منطقه که ساکنان آن از اقلیت‌های قومی بودند، اجباراً دستور می‌دادند که آزمایش‌های نسایی ولادی و همین‌طور هر دوماه آزمایش بارداری انجام دهند.

یافته‌های زینز نشان می‌دهد، یک سال پس از آن‌که میزان ثبت رسمی عقیم‌سازی در منطقه سینکیانگ از میزان ثبت عقیم‌سازی در سطح کشور به شدت پیشی گرفت، رشد جمعیت در مناطق سینکیانگ که ساکنان آن عمدتاً اقلیت‌های قومی اند، بین سال‌های 2017 تا 2018 در مقایسه با مناطق که ساکنان آن عمدتاً قوم «هان» اند، کم‌تر از حد متوسط بوده است.

فعالان اویغوری می‌گویند، چین از این اردوگاه‌های بازداشتی به عنوان کمپاین بزرگ مغزشویی استفاده می‌کند که هدف آن ریشه‌کن کردن تفاوت‌های فرهنگی و هویت اسلامی این منطقه است.

زینز در این گزارش می‌گوید، براساس تعریف سازمان ملل،‌ «این یافته‌ها نگرانی‌های جدی‌یی را در قبال سیاست‌های چین در سینکیانگ به وجود آورده که از جهات اساسی می‌تواند به عنوان یک کارزار نسل‌کشی تلقی شود.»

اتحاد میان‌پارلمانی در مورد چین یا (آی‌پی‌ای‌سی) که از اعضای پارلمان و طیف وسیعی از احزاب سیاسی کشورهای امریکای شمالی، اروپا و استرالیا تشکیل شده است، روز دوشنبه با نشر بیانیه‌یی گفت که این گروه «در مورد این‌که آیا جرمی علیه انسانیت یا نسل‌کسی در این زمینه اتفاق افتاده است یا نه» خواستار تحقیقات قانونی خواهد شد. اتحاد میان‌پارلمانی در ماه جون تشکیل شد که ماموریت آن ایستاده‌گی در برابر «چالش‌هایی است که توسط جمهوری خلق چین در حال انجام است یا در آینده ایجاد خواهد شد» خوانده شده است.

وزارت خارجۀ چین با بی‌اساس خواندن این اتهامات گفت که چنین موضوعاتی با انگیزه‌های پنهانی مطرح می‌شود. ژئو لیجیان، سخنگوی وزارت خارجۀ چین با حمله بر رسانه‌ها گفت: «این رسانه‌ها در مورد موضوعات سینکیانگ اطلاعات جعلی و نادرست به خورد مردم می‌دهند.» او که در یک نشست خبری در مورد سینکیانگ سخن می‌گفت، افزود: وضعیت در سینکیانگ مسالمت‌آمیز و پایدار است.

گروه کنگرۀ حقوق جهانی اویغور می‌گوید، این گزارش نشان‌دهندۀ «جوهرۀ اصلی سیاست نسل‌کشی حزب کمونست چین» است. این گروه با نشر بیاینه‌یی، برای مقابله با چین خواستار اقدامات بین‌المللی شده است.

منبع: گاردین

وزارت صحت اعلام کرد در 24 ساعت گذشته از میان 769 نمونۀ گرفته‌شده از افراد مشکوک به ویروس کرونا، نتیجۀ آزمایش 279 تن مثبت تشخیص شده است.

سعید‌الدین جامی، مسئول روابط عامۀ این وزارت امروز سه‌‌شنبه،10 سرطان با نشر آمار روزانۀ مبتلایان ویروس کرونا می‌گوید، با ثبت این رقم تازه، شمار مجموعی مبتلایان کووید – 19 در کشور به 31 هزار و 517 رویداد افزایش یافته است.

به گفتۀ او، در 24 ساعت گذشته 12 بیمار مبتلا به کرونا فوت کرده‌اند و 197 بیمار دیگر درمان شده‌اند.

بر بنیاد آمارهای رسمی وزارت صحت تاکنون در مجموع 745 بیمار کرونا جان باخته‌اند و 14 هزار و 36 بیمار دیگر صحت‌یاب شده‌اند.

تاکنون بیش از ده میلیون و 412 هزار تن در جهان به ویروس کرونا آلوده شده‌اند. از این میان بیش از 500  هزار تن جان باخته‌اند و بیش از 5 میلیون و 668 هزار تن دیگر بهبود یافته‌اند.

تقابل همه‌ساله میان ده‌نشین‌ها و کوچی‌ها در ولایت‌های میدان وردک و غزنی تقریبا معمول شده است. در درگیری‌های که سالانه بین کوچی‌ و ده‌نشین رخ می‌دهد، انسان‌های زیادی قربانی می‌شود. همه‌ساله مضاف بر قربانی انسانی این مناقشه، خانواده‌های زیادی مجبور به ترک خانه‌های خود می‌شوند. براساس گزارش رسانه‌ها سال گذشته، بیش از هزار خانواده به‌دلیل این درگیری‌ها در بهسود از خانه‌های‌شان آواره شدند. امسال نیز متأسفانه خبرهایی از تقابل کوچی‌ها و ده‌نشین‌ها در بهسود به گوش می‌رسد. واقعیت این است که در این مناقشه بیش‌تر ده‌نشینان قربانی است و سالانه دار و ندارشان را از دست می‌دهند و مجبور می‌شوند که فرار کنند.

با این‌که کوچی‌ها و ده‌نشینان ولسوالی بهسود ولایت میدان وردک سال‌هاست بر سر چراگاه‌ها باهم اختلاف دارند، حکومت‌ها برای اسکان کوچی‌ها به‌رغم تأکید قانون اساسی برنامه‌ریزی نکرده و در صدد حل آن نبوده است. در نزدیک به دو دهه‌ی گذشته سیاست حکومت بی‌تفاوتی، سکوت و سرپوش‌گذاشتن بر این جنایت بوده است. از این‌رو، این غائله به‌دلیل نبود جدیت و قاطعیت حکومت برای حل آن مانند «آتش زیر خاکستر» باقی مانده است. هر باری که شعله‌های آتش ویرانگر این مناقشه بالا گرفته، حکومت چشم و گوش خود را بسته و برای حل دایمی آن اقدام بنیادی نکرده است. یکی از شعاری اصلی محمداشرف غنی در انتخابات 2014  حل بنیادی مناقشه کوچی‌ها‌ و ده‌نشین‌ها بود. بخشی از «منشور تحول و تداوم» و شعار انتخاباتی آقای غنی به مسأله‌ی کوچی‌ها اختصاص داشت. انتظار می‌رفت که حکومت او این مشکل را حل کند. اما از آن زمان تا کنون حکومت و در رأس آن آقای غنی که مدعی بود به این مناقشه‌ی دوامدار پایان می‌دهد، در عمل هیچ کاری نکرده است.

پس از کشاکش‌های انتخابات سال 2014 وقتی آقای غنی به ریاست‌جمهوری رسید، در هفت ثور 94 در فرمان شماره هفت خود کمیسیونی را برای حل منازعات کوچی‌ها و ده‌نشینان گماشت تا این مسأله را به‌گونه‌ی «بنیادی و دایمی» حل کند. قرار بود این کمیسیون در مدت سه ماه، تمام زمین‌های مورد منازعه‌ی کوچی‌ها و زمینداران ده‌نشین را تثبیت کرده و یک راه‌حل اساسی برای پایان‌بخشیدن به این مناقشه ارائه کند. اما تمام کار این کمیسیون برگزاری یکی دو جلسه بدون دست‌آورد بود. دو سال بعد آقای غنی در یک اقدام دیگر، فرمان تقنینی تنظیم امور زمینداری را توشیح کرد. اما این قانون دارای کاستی‌های زیادی بود. از دید ناظران این قانون ظرفیت حل منازعات کوچی‌ها و ده‌نشینان را ندارد. هم‌چنان سرنوشت این قانون هنوز نا معلوم است. رییس‌جمهور بر اساس ماده‌ی 79 قانون اساسی، در جریان رخصتی زمستانی سال 95 خورشیدی مجلس نمایندگان این قانون را توشیح کرده است. کاری که از نظر حقوق‌دانان و اعضای مجلس درست نیست. زیرا ماده‌ی 79 قانون اساسی به رییس‌جمهور صلاحیت داده که در جریان تعطیلی مجلس نمایندگان در صورت «ضرورت عاجل» فرامین تقنینی صادر کند. اما در این مورد ضرورت عاجلی نبوده است.

به‌نظر می‌رسد مناقشه کوچی و ده‌نشین‌ها فراتر از یک اختلاف ساده است. ده‌نشین‌ها مدعی‌اند که کوچی‌ها با «انواع سلاح‌های جنگی» مسلح هستند. به نقل از اعضای شورای ولایتی، طالبان در تبانی با کوچی‌ها بر مردم حمله می‌کنند. مجهربودن کوچی‌ها با سلاح‌های سبک و سنگین و تبانی با طالبان هیچ سنخیتی با کوچی‌گری ندارد. اگر این ادعا واقعیت داشته باشد، روشن می‌شود که متأسفانه از مسأله زیر نام کوچی اهداف دیگری مثل منافع سیاسی و امتیازگیری دنبال می‌شود و سیاست‌مداران از این مناقشه‌ها به عنوان «حربه سیاسی» استفاده می‌کنند. در غیر آن دلیل دیگری برای این همه اهمال و بی‌توجهی نیست.

در این وضعیت ویرانی خانه‌ها ظلم و نگرانی بزرگی است، اما نگرانی دیگر این است که  مناقشه‌ی هرساله میان کوچی‌ها و ده‌نشین‌ها تنفر قومی می‌آفریند. در فضایی که نیاز مردم یکی‌شدن است، اجازه‌دادن به چنین غرض‌ورزی‌ها، همبستگی مردم را آسیب می‌زند و جای آن‌را عقده‌ی قومی می‌گیرد. به‌ویژه تعدادی از این وضعیت به دنبال گل‌آلودکردن آب است. این موضوع در هفته‌ی قبل در مجلس نمایندگان حساسیت‌برانگیز شد.

اطلاعات روز

جاناتان هافمن، سخنگوی پنتاگون، می‌گوید: وزارت دفاع آمریکا هیچ شواهدی برای تأیید ادعاها درباره تبانی روسیه و طالبان ندارد.

هافمن در بیانیه‌ای اظهار کرد: پنتاگون “وزارت دفاع آمریکا”  به بررسی اطلاعات درباره اینکه آیا عاملان “اداره اطلاعات ارتش روسیه” یا GRU در عملی بدخواهانه علیه آمریکا و نیروهای ائتلافی در افغانستان شرکت داشته‌اند یا خیر، ادامه می‌دهد.

در این بیانیه آمده است:« تا به امروز، وزارت دفاع آمریکا هیچ‌گونه شواهد تأیید کننده‌ای برای اعتباربخشی به ادعاهای اخیر که در منابع آزاد مشاهده شده، ندارد».

در این بیانیه وزارت دفاع آمریکا همچنین گفته شده است صرف‌نظر از این، پنتاگون همواره سلامت و امنیت نیروهای آمریکایی در افغانستان و سراسر جهان را بیش از هر چیز دیگر جدی می‌گیرد و بنابراین به انجام اقدامات به منظور جلوگیری از آسیب تهدیدهای احتمالی ادامه خواهد داد.

  جمعه، نیویورک تایمز اخیرا مقاله‌ای را منتشر کرد و در آن با ارجاع به مقامات اطلاعاتی که نام آن‌ها فاش نشده، ادعا شده بود که گویا به دونالد ترامپ یک گزارش اطلاعاتی در این زمینه ارائه شده اما به آن واکنشی نداده است. این گزارش، مدعی آن است که روسیه به  گروه طالبان، پاداش داده تا سربازان آمریکا در افغانستان را در بحبوحه مذاکرات صلح سال گذشته با طالبان، به قتل برسانند.

طالبان این گزارش را رد کرد و دونالد ترامپ گفت که هرگز چنین اطلاعاتی به او ارائه نشده است.

سخنگوی رئیس جمهور روسیه نیز گزارش در مورد “پاداش” روسیه به گروه طالبان را اخبار صد در صد “مزخرف” عنوان کرد و و گفت در طی سال  در نشست های ولادیمیر پوتین با رئیس جمهور آمریکا هرگز در مورد این موضوع صحبتی به میان نیامده.

به نظر می‌رسید ترامپ پیش از این تصمیم گرفته بود تا توافق‌نامۀ پمپئو و خلیلزاد را تأیید کند، به همین دلیل گفت: «بیایید تصمیم بزرگی در این زمینه بگیریم، این یک توافق‌نامۀ شگرف است. اگر آنان هر کار ناروایی انجام دادند – فهمیدم که ترامپ می‌گوید اگر طالبان توافق‌نامه را نقض کنند – ما کشور ویرانۀ‌شان را به میلیون‌ها تکه تبدیل خواهیم کرد. من در این زمینه ارتش را ملامت نمی‌کنم، زیرا شما تجهیزات کافی در اختیار آنان قرار ندادید.»

این بخش آخر ممکن بود برای ماتیس تعجب‌آور باشد، زیرا ترامپ همواره گفته بود که او (ماتیس) این کار را انجام داده است. ترامپ افزود: «من انتخاب شده‌ام تا [نیروهای‌مان] را از افغانستان و از این جنگ بازی‌ها بیرون بکشم.» سپس مسیر صحبت‌هایش را به سمت اروپا تغییر داد و پنس تلاش داشت تا صحبت‌ها را به سوی اعلام موافقت‌نامۀ افغانستان برگرداند. به همین دلیل پرسید: هفته بعد چطور است؟ ترامپ گفت: «عقب‌نشینی را در بیانیه نیاورید، اما بگویید که تا ماه اکتبر 2020 و درست پیش از انتخابات شمار نیروهای‌مان به صفر می‌رسد. این از نظر سیاسی چه‌گونه است؟» دانفورد گفت: ما می‌توانیم شمار نیروهای‌مان را تا سطح پیش‌نهادی که در اتاق فکر مطرح شد، کاهش داده و در همان سطح نگه‌داریم. پمپئو بار دیگر پافشاری کرد که باید در توافق‌نامه تعهد شود که تعداد نیروهای‌مان به صفر می‌رسد، زیرا طالبان بر این موضوع اصرار دارند. چنین تعهدی قلب مشکلات بود. من در اواخر جلسه گفتم که متن این توافق‌نامه را ندیده‌ام و پمپئو گفت: «درست است، ما آن را خیلی مقید نگه‌داشته‌ایم، اما به محض گسترش توضیح آن را علنی می‌کنیم.» این مشکل دیگری بود، زیرا پمپئو تلاش داشت همه‌چیز را بین خود، خلیل‌زاد و ترامپ نگه دارد. پمپئو با مقید نگه‌داشتن این توافق‌نامه مالکیت کامل آن را برای خود تضمین کرده بود و  این برای من مشکلی نبود. اگر این همان چیزی بود که او و ترامپ می‌خواستند، نتیجۀ معکوس سیاسی را به خود می‌خریدند. نشست بدون رسیدن به این تصمیم که هفته آینده بیانیه‌یی صادر خواهد شد یا نه، ساعت 4:30 پس از ظهر به پایان رسید، زیرا مسایل مهمی هنوز حل‌ ناشده باقی مانده بود.

روز دوشنبه به درخواست خلیل‌زاد با او دیدار کردم تا موضوعات مطرح‌شده در نشست بیدمینستر را پی‌گیری کنیم. او و پمپئو به گونۀ آشکار از نتیجۀ نشست روز جمعه چنین برداشت کرده بودند که آنان برای ادامۀ گفت‌وگوها از اختیارات کامل برخوردارند، اما من به خلیل‌زاد گفتم که به نظر من آنان در نوشتن متن توافق‌نامه زیاده‌روی کرده‌اند. به هرحال، من شک نداشتم که ترامپ این حق را به خود محفوظ می‌داند، هر آن‌چه را که دوست ندارد، می‌تواند حتا در آخرین لحظات رد کند. خلیل‌زاد در ابتدا از من خواست، اسنادی که تقریباً روی آن توافق شده بود را بخوانم، اما گفت نمی‌تواند رونوشتی از آن را در اختیارم قرار دهد. من گفتم متشکرم و بدون این که اسناد را بخوانم، آن‌ها را به او برگرداندم و گفتم هرگز نمی‌توانم در چنین مواردی شتاب به خرج دهم. من برای مطالعۀ این اسناد به زمان نیاز داشتم و حتا پس از آن که خلیل‌زاد گفت اسپیر، دانفورد و هاسپیل با مشی پیش‌نهادی او موافقت کرده‌اند، من دیدگاهم را تغییر ندادم. او از این که من نمی‌توانستم با او موافق باشم، شگفت‌زده به نظر می‌رسید، اما برای من این موضوع روشن بود که نمی‌توانم طرحی را که او و پمپئو در مدت زمان 10 ماه رویش کار کرده بودند، در مدت ده دقیقه بررسی کنم. من از خلیل‌زاد پرسیدم، با توجه به این که همۀ ما می‌دانیم که خطرات سیاسی ناشی از این توافق‌نامه می‌تواند بیش‌تر دامن‌گیر جمهوری‌خواهان شود، آیا پمپئو نمی‌خواهد هم‌پیمانانی داشته باشد؟ اگر او تمام اعتبار این موافقت‌نامه را می‌خواهد، برایم قابل درک است، اما اگر این توافق‌نامه شکست‌ خورد و با فروپاشی روبه‌رو شود، ارزشی به همراه نخواهد داشت، حتا خود پمپئو به من گفت که فکر می‌کند چنین چیزی دور از انتظار نیست. با این همه، چه منطقی در پشت این توافق‌نامه و این طرز رفتار وجود دارد؟ خلیل‌زاد پاسخی نداد. به ظن من، او نیز این موضوع را درک نکرده بود که چرا با این همه اعمال محدودیت از سوی پمپئو او دارد هنوز به فعالیتش ادامه می‌دهد.

پس از آن ما در مورد اتفاق‌های که در آینده در روند گفت‌وگوها رخ خواهد داد، صحبت کردیم. من توضیح دادم که چرا عقب‌نشینی «مبتنی بر شرایط» با رسیدن نیروهای امریکایی به صفر مرتبط است، زیرا بعید به نظر می‌رسید که با رسیدن نیروهای‌مان به صفر، واقعاً اهداف و شرایط برآورده شود. ما می‌توانیم عبارت «مبتنی بر شرایط» را هر چقدر که بخواهیم تکرار کنیم، اما در واقعیت به چنین توافق‌نامه‌یی به عنوان راهی برای جلوگیری از هزینه‌ها و خروج سربازان نگریسته می‌شود؛ توافق‌نامه‌یی که حتا اگر بقیه را هم نخواهیم، احتمالاً ترامپ آن را ترجیح خواهد داد. و این توافق‌نامه با وجود در برداشتن این همه آشفته‌گی، احتمالاً پی‌گیری خواهد شد. خلیل‌زاد این را فهمید، اما گفت، این بهترین طرحی بود که توانستیم انجام دهیم. دیدگاه شخصی من این بود که ما بدون توافق‌نامه هم می‌توانیم نیروهای‌مان را تا حدی کاهش دهیم. با این حال، خلیل‌زاد گفت، هنوز فکر می‌کند که ترامپ و مطمئناً پمپئو خواستار امضای توافق‌نامه اند و من از خلیل‌زاد خواستم که وقتی دوباره به ادامۀ گفت‌وگوها بر می‌گردد، با من در تماس باشد.

کمی دیرتر، همان روز و هنگام صرف نان چاشت، پمپئو به من و اسپر گفت که او ترامپ را «پریشان حال» دیده است، چیزی که از پندار خودم خیلی دور نبود. ترامپ نمی‌خواست گفت‌وگوها را متوقف کند، اما از این که خود را در معرض خطرات سیاسی – بیش‌تر از آن‌که خود پیش‌بینی کرده بود – قرار می‌داد، آشکارا نگران بود. چند روز بعد در 27 اگست پمپئو در کی یف با من تماس گرفت تا بگوید که خلیل‌زاد همه‌چیز را به نتیجه رسانده و قرار است اسناد نهایی را به واشنگتن بیاورد. جالب این که او فکر می‌کرد، ترامپ به گزینۀ من که همان کاهش نیروها تا سطح ماموریت ضد تروریسم (8600 که حتا ترامپ اکنون از آن استفاده می‌کند) و بدون امضای توافق‌نامه بود، تمایل نشان داده است. پمپئو در مورد این که آیا ارتش بدون یک توافق «حفاظتی» قادر به فعالیت خواهد بود یا نه، گفت که او فکر می‌کند که فرمانده نیروهای امریکایی توافق‌نامه را ترجیح خواهد داد، اما ارتش با توافق‌نامه یا بدون آن قادر به ادامۀ فعالیت خواهد بود. ترامپ نیز در مصاحبه‌یی با رادیو فاکس گفت: «ما حضورمان را در آن‌جا [افغانستان] حفظ می‌کنیم، در واقع حضورمان را کاهش می‌دهیم، اما برای همیشه آن‌جا حضور خواهیم داشت. استخبارات قوی خواهیم داشت… اما اگر توافقی صورت گرفت، نیروها را کاهش می‌دهیم، نمی‌دانم که چنین چیزی [توافق]‌ اتفاق خواهد افتاد یا نه… و برایان، تو از نگرش من در مورد این چیزها آگاهی.» روز 29 آگست من در مسیر وارسا از هواپیمایم به پمپئو تلفن زدم و او گفت که به دلیل اظهارات اخیر ترامپ، با وزیران خارجۀ ناتو و ستالتونبرگ مشغول صحبت تلفنی بوده است.

کمی بعدتر در همان روز، ترامپ به دلیل توفان هریکان دوریان، دیدارش از پولند را لغو کرد و گفت که معاونش پنس، هیأت امریکایی را رهبری خواهد کرد. به همین دلیل، نشست کلیدی در مورد افغانستان در روز جمعه 30 آگست برگزار شد. مایک پنس از خارج دفتر، خلیل‌زاد از دوحه، من از وارسا و دیگران شرکت کننده‌گان به شمول کوپرمن از اتاق جلسه وصل شده بودند. برنامه‌ریزی طوری انجام شده بود که ما نه تنها باید وضعیت افغانستان را پوشش می‌دادیم که روی موضوعات اوکراین نیز باید صحبت می‌کردیم. نشست ساعت 8:45 پس از ظهر به وقت وارسا شروع شد. شروع بحث نشست خیلی شبیه به نشست بیدمنیستر بود، زیرا ترامپ بازهم رئیس‌جمهور غنی را با کرزی، رئیس‌جمهور پیشین افغانستان و شبکۀ ثروت ویژه‌اش اشتباه گرفت. ترامپ بحث را چنین آغاز کرد: «طالبان می‌خواهند خاک‌شان برگردانده شود.» و سپس از من پرسید: «جان! آیا تو [توافق‌نامه] را امضا خواهی کرد؟» من گفتم: «امضا نخواهم کرد جناب رئیس‌جمهور.» من دوباره دلیل‌هایم را در مورد این که چرا ترامپ تعداد سربازان را به 8600 تن کاهش دهد، توضیح دادم و گفتم اگر این چیزی است که او می‌خواهد انجام دهد، باید صبر کند و برنامه‌های پیش‌رونده دیگر نظیر انتخابات افغانستان را معطل نگه‌دارد. منطقی نبود تا به طالبان اعتماد کنیم و در صورت نقص توافق‌نامه، راهکار اجرایی برای واداشتن طالبان نیز نداشتیم، زیرا این موافقت‌نامۀ املاک در نیویارک نبود. سپس خلیل‌زاد توضیح داد که این موافقت‌نامه‌یی است که ترامپ خواستار آن بود. اسپر گفت که من (بولتون) به نکات خوبی اشاره کرده، اما وزارت دفاع خواهان توافق‌نامه است، زیرا در هر صورتش این توافق‌نامه «مبتنی بر شرایط/ مشروط» است. ترامپ با گرفتن ژست همیشه‌گی پرسید: «این توافق‌نامه چه‌قدر می‌تواند مرا بد جلوه دهد؟ دموکرات‌ها یک توافق عالی را دور خواهند انداخت.» و دوباره پرسید: «آیا این موافقت‌نامه پایدار خواهد بود؟» من گفتم چنین فکر نمی‌کنیم، زیرا از نظر من طالبان به آن وفادار نخواهند ماند و همه این را می‌دانند.  

برگردان: سلام وطن دار

منابع محلی در ولایت ارزگان می‌گویند فرمانده پولیس ولسوالی «دهراود» این ولایت در یک حمله‌ی «چریکی» طالبان در مربوطات شهر ترینکوت، مرکز ولایت ارزگان کشته شده است.

زرگی عبادی، سخن‌گوی والی ارزگان، گفت این حمله‌ حوالی ساعت ۸:۰۰ شب (دوشنبه، ۹ سرطان) در نزدیکی هده قندهار در جنوب شهر ترینکوت صورت گرفته است.

به گفته‌ی عبادی، در این حمله دو محافظ این فرمانده پولیس نیز زخمی شده‌اند. زخمیان برای درمان به شفاخانه ولایتی ارزگان منتقل شده و تحت مراقبت‌های ویژه قرار دارند.

فرد یا گروهی تا کنون مسئولیت این حمله را بر عهده نگرفته است.

ولایت ارزگان در جنوب کشور یکی از ولایات ناامن است که جنگ‌جویان گروه طالبان در بخش‌هایی آن حضور و فعالیت گسترده‌ی تروریستی دارند.